เพียะ!
คุณปู่ฮั่วปรี่เข้าไปตบหน้าหลานชายด้วยความโมโห “ไอ้คนไร้ประโยชน์! แกดูเื่ดีๆ ที่แกทำไว้สิ ตอนนี้ฮั่วกรุ๊ปที่ฉันสร้างมากับมือแทบจะล้มละลายเพราะน้ำมือของแกแล้ว”
คุณพ่อฮั่วถึงกับยืนตะลึง เขาไม่เคยเป็บิดาโมโหถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกับลูกหลานมาก่อน แม้แต่เขาที่แก่จนป่านนี้ยังไม่เคยถูกบิดาตีเลยสักครั้ง แต่จะว่าไปเื่ที่ลูกชายทำก็ร้ายแรงจริงๆ ถึงจะสงสารลูกชาย แต่ครั้งนี้คุณพ่อฮั่วก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วย
ส่วนฮั่วเฉินหยวนก็อยู่ในอาการตกตะลึงไม่แพ้กัน เพราะั้แ่เกิดมา อย่าว่าแต่การถูกทำโทษ แม้แต่รอยขีดข่วนเพียงน้อยนิดก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขา นั่นก็เพราะคุณปู่ฮั่วมองว่าเขาเป็หลานชายเพียงคนเดียว ดังนั้นท่านจึงรักและทะนุถนอมเขาเป็อย่างดี แต่ครั้งนี้คุณปู่ฮั่วกลับตบหน้าเขาด้วยมือของท่านเอง
เมื่อตั้งสติได้ ฮั่วเฉินหยวนก็ะเิอารมณ์ไม่พอใจออกมาทันที “คุณปู่! คุณปู่ตบหน้าผมทำไมครับ”
“ยังจะมาถามฉันอีก! ลำพังแค่เื่ที่แกขโมยผลงานของฮั่วเฉินซี แกก็แทบจะไม่มีที่ยืนในวงการอยู่แล้ว ยังมีเื่ที่แกไปสร้างหลักฐานเท็จเพื่อใส่ร้ายตระกูลเหออีก ถ้าตระกูลเหอฟ้องร้องขึ้นมาแกจะทำยังไง แกคิดว่าหน้าแก่ๆ อย่างฉันยังจะช่วยแกได้อยู่ไหม ยังมีราคาหุ้นของบริษัทที่ยังร่วงไม่หยุด ถ้ายังกู้สถานการณ์กลับมาไม่ได้ ฮั่วกรุ๊ปจะไม่ล้มละลายเหรอ!” คุณปู่ฮั่วยกฝ่ามือขึ้นหวังจะตบหน้าหลานชายอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นแก้มแดงๆ ของหลานชาย ท่านก็ลดมือลง “แกบอกฉันมาซิว่าแกจะแก้ปัญหาเื่นี้ยังไง”
“ผมกับเชี่ยนเชี่ยนกำลังหาทางออกอยู่ครับ”
“เหอะ...ตอนนี้ตระกูลโจวตัดขาดกับโจวเชี่ยนเชี่ยนไปแล้ว แล้วแกคิดว่าหล่อนจะเอาทรัพยากรจากไหนมาช่วยเราได้” คุณปู่ฮั่วนั่งไปบนเก้าอี้ “ถ้ายังมีตระกูลโจว เรายังพอมีหวังจะกู้สถานการณ์กลับคืนมาได้ แต่ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ”
“คุณพ่ออย่าเพิ่งหมดหวังสิครับ ความจริงเื่นี้แก้ไขได้ไม่ยาก” คุณพ่อฮั่วมองหน้าบิดา “ขอแค่คุณพ่อช่วยออกหน้า เราก็จะผ่านปัญหานี้ไปได้ครับ”
“ให้ฉันช่วยออกหน้าอย่างนั้นเหรอ แกพูดออกมาให้ชัดว่าจะให้ฉันทำอะไร” คุณปู่ฮั่วถามอย่างมีความหวัง
“ไม่ใช่ว่าเื่นี้เกิดขึ้นจากการแถลงข่าวของฮั่วเฉินซีเหรอครับ ถ้าเราบอกว่าเราจะคืนหุ้นให้เขาโดยแลกกับการที่เขาต้องจัดงานแถลงข่าวเพื่อแก้ไขสถานการณ์ให้เรา เท่านี้ก็น่าจะจบเื่แล้วนะครับ” คุณพ่อฮั่วยิ้มเพราะเขาคิดว่าที่ลูกชายคนโตจ้องจะเล่นงานตระกูลฮั่วก็เพราะเื่หุ้น “คุณพ่อก็รู้ว่าหุ้นที่เราเรียกคืนจากเขาเป็หุ้นของแม่เขาที่ทิ้งไว้ให้ ผมคิดว่าเขาต้องอยากได้หุ้นจำนวนนี้กลับไปอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเขาไม่มีทางปฏิเสธเงื่อนไขของเราได้หรอก เราก็แค่ให้เขาแถลงข่าวแก้หน้าให้เราสักครั้ง”
คุณปู่ฮั่วเริ่มคล้อยตาม หุ้นที่เขาเคยเรียกคืนจากหลานชายคนโตคือหุ้นที่ลูกสะใภ้ทิ้งไว้จริงๆ แต่เพราะเขาไม่ชอบลูกสะใภ้คนนี้ ต่อให้ลูกสะใภ้จะตายไป เขาก็ไม่ยอมยกหุ้นของฮั่วกรุ๊ปให้กับลูกชายของเธออยู่ดี หนึ่งในเหตุผลที่เขาขับไล่ฮั่วเฉินซีออกจากตระกูลก็เพราะเขาอยากเรียกหุ้นจำนวนนี้กลับคืนมา
แต่ถึงอย่างนั้นคุณปู่ฮั่วก็ยังลังเล “แต่หุ้นจำนวนนี้มีมากถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของหุ้นทั้งหมดเลยนะ ถ้าฮั่วเฉินซีได้หุ้นจำนวนนี้กลับไป เขาก็จะมีสิทธิ์เข้ามานั่งในตำแหน่งคณะกรรมการบริหารและเขาจะมีส่วนร่วมในการตัดสินใจทุกอย่างในบริษัท ถ้าเป็อย่างนั้นจริงๆ ด้วยชื่อเสียงที่เขาเป็ถึงประธานใหญ่ของรุ่ยจื้อ แกยังคิดว่าเฉินหยวนยังจะมีโอกาสกลับมานั่งในตำแหน่งประธานอีกเหรอ”
“เราแก้ไขสถานการณ์ตรงนี้ไปให้ได้ก่อนก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ” คุณพ่อฮั่วพูดอย่างสบายใจ ประหนึ่งว่าแผนการที่คิดไว้สำเร็จแล้ว “เมื่อก่อนเราเคยทำให้เขาออกจากบ้านไปแต่ตัวยังไง คุณพ่อยังจะกลัวว่าครั้งต่อไปเราจะทำไม่ได้อีกเหรอครับ อีกอย่างครั้งนี้ไม่ใช่เขาจะต้องออกไปแต่ตัว แต่เขายังต้องยกหุ้นรุ่ยจื้อเทคโนโลยีในส่วนของเขาให้เราจนหมด”
“หืม...นอกจากเราจะไม่เสียหุ้นของฮั่วกรุ๊ป แต่เรายังจะได้หุ้นของรุ่ยจื้อกลับมาอีกอย่างนั้นเหรอ” ได้ยินคำพูดของลูกชาย คุณปู่ฮั่วก็แทบจะลืมความกังวลไปจนหมดสิ้น “ไหนแกลองเล่าแผนการของแกให้ฉันฟังซิ”
“หลังจากที่ฮั่วเฉินซีเซ็นรับหุ้น เราต้องจัดงานแถลงข่าวให้เขาบอกว่าการขโมยผลงานเป็แค่เื่เข้าใจผิด รวมถึงการปลอมแปลงหลักฐานเพื่อใส่ร้ายสกุลเหอ...” คุณพ่อฮั่วหันไปมองลูกชาย “เราก็ให้โจวเชี่ยนเชี่ยนเป็คนรับผิดชอบเื่นี้ไป ยังไงหล่อนก็เคยเป็คู่หมั้นกับฮั่วเฉินซีมาก่อน เราก็บอกไปว่าเป็เพราะหล่อนตัดใจไม่ได้ที่เห็นว่าฮั่วเฉินซีไปคบหากับเหอหลี่น่า หล่อนถึงหลอกใช้เฉินหยวนของเราให้ปลอมแปลงเอกสาร เฉินหยวนที่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมถึงได้ทำผิดกับพี่ชาย แต่ตอนนี้เขาก็สำนึกความผิดของตัวเองแล้ว ดังนั้นในวันแถลงข่าว เฉินหยวนจะต้องคุกเข่าขอโทษพี่ชายต่อหน้าสื่อ คนอย่างฮั่วเฉินซีมีหรือจะไม่ใจอ่อน และพอเขาไว้ใจเรามากๆ เราก็หลอกเอาหุ้นของเขามาเสียก็สิ้นเื่”
“เป็ความคิดที่ดีเหมือนกันนะ” คุณปู่ฮั่วคล้อยตาม
“ว่ายังไงนะครับ! คุณพ่อจะให้ผมโยนความผิดให้เชี่ยนเชี่ยนแล้วยังต้องให้ผมไปคุกเข่าขอโทษฮั่วเฉินซีอีก” ฮั่วเฉินหยวนะโขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ถ้าผมทำอย่างนั้นแล้วเชี่ยนเชี่ยนจะคิดกับผมยังไง แล้วคนอื่นจะมองผมยังไงที่คุณชายอย่างผมต้องไปคุกเข่าให้กับคนที่ถูกเราไล่ออกจากตระกูล”
“เฉินหยวน...” คุณพ่อฮั่วพูดกับลูกชายอย่างใจเย็น “ตอนนี้โจวเชี่ยนเชี่ยนแม้แต่จะช่วยเหลือตัวเองก็ยังทำไม่ได้เพราะหล่อนไม่มีตระกูลโจวคอยหนุนหลังแล้ว แกก็แค่ไปเกลี้ยกล่อมให้หล่อนยอมรับผิดและแกต้องสัญญากับหล่อนว่าแกจะไม่มีวันทิ้งหล่อน รอให้หล่อนพ้นโทษออกมาแกก็จะจัดงานแต่งกับหล่อนทันที
ส่วนฮั่วเฉินซี แค่แกยอมคุกเข่าให้เขาตอนนี้ แต่แกเชื่อพ่อเถอะว่าอีกไม่นานมันก็ต้องเอาหุ้นของรุ่ยจื้อมามอบให้แก นอกจากมันจะต้องคุกเข่า มันยังจะถูกเราไล่ตีให้เหมือนหมาข้างถนน ไม่เว้นแม้แต่นังเหอหลี่น่าที่เคยพูดไม่ดีกับแก หล่อนก็ต้องมาคุกเข่าและอ้อนวอนขอชีวิตจากแก”
ฮั่วเฉินหยวนคิดตามคำพูดของบิดา สถานการณ์ของเขายังไม่นับว่าหมดหวัง ขอแค่มีใครสักคนออกมารับผิดแทน เท่านี้เขาก็จะรอดพ้นจากการดำเนินคดีทั้งหมด ซึ่งเขาคิดว่าโจวเชี่ยนเชี่ยนน่าจะเข้าใจ อีกอย่างต่อให้เขาจะเป็คนติดต่อกับแฮกเกอร์ แต่คนที่โอนเงินค่าจ้างทุกครั้งก็เป็การโอนเงินจากบัญชีของโจวเชี่ยนเชี่ยน แค่เขาสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเธอและให้เธอรับโทษไปคนเดียว เธอก็ไม่น่าจะปฏิเสธ
ส่วนเื่ที่ต้องคุกเข่าให้ฮั่วเฉินซี หากวันหน้าเขาทำให้ฮั่วเฉินซีตายต่อหน้าเขาได้ รวมถึงทำให้เหอหลี่น่าที่แสนหยิ่งผยองคนนั้นร้องขอชีวิตจากเขาได้ ให้เขาทำแค่นี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
“ตกลงครับคุณพ่อ ทางโจวเชี่ยนเชี่ยนผมจะไปคุยกับเธอเอง ส่วนฮั่วเฉินซี...ยกให้คุณปู่กับคุณพ่อช่วยจัดการด้วยนะครับ” ฮั่วเฉินหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม ขอแค่เขาไม่ติดคุก จะให้เขาทำอะไรก็ยอม
เื่ที่เกิดขึ้นกับฮั่วกรุ๊ปไม่มีผลกับการทำงานของฮั่วเฉินซี โครงการเครือข่ายอัจฉริยะของเขายังคงดำเนินการได้อย่างราบรื่น รวมถึงชื่อเสียงของรุ่ยจื้อก็ได้รับความสนใจขึ้นไม่น้อย ส่วนเหอหลี่น่าก็ยังทำโครงการซูเปอร์มาร์เก็ตพรีเมียมของเธอต่อไป
“พี่เขย! พี่สะใภ้! พวกพี่รีบเปิดดูมือถือกันตอนนี้เลย” จางฟานวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น
“นายเป็อะไรของนาย” ฮั่วเฉินซีขมวดคิ้ว “แล้วทีหลังจะเข้าห้องทำงานของคนอื่นก็หัดเคาะประตูก่อนด้วย ตอนนี้ห้องทำงานของฉันไม่ได้มีฉันอยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”
“ได้ๆ ทีหลังผมจะเคาะประตูก่อนก็แล้วกัน แต่ตอนนี้พี่รีบเปิดดูมือถือเร็วเข้า มีข่าวใหญ่ข่าวด่วนที่พวกพี่ต้องรู้ไว้” จางฟานเห็นว่าไม่ทันใจ เขาจึงยื่นมือถือของเขาไปตรงหน้าฮั่วเฉินซี
“ฮั่วเฉินหยวนเป็ผู้ชายที่เลวอย่างไร้ที่ติจริงๆ เขากล้าส่งแม้กระทั่งคู่หมั้นให้ไปรับโทษแทน” เหอหลี่น่าแค่นเสียง
“ถ้าเป็อย่างนั้นอีกไม่นานคนจากตระกูลฮั่วก็คงจะติดต่อมาหาผมแล้วล่ะ” ฮั่วเฉินซียกยิ้มที่มุมปาก “ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกเขาคงคิดที่จะคืนหุ้นของคุณแม่กลับมาให้ผม”
“แล้วคุณคิดว่ายังไงคะ คุณยังอยากจะรับหุ้นจำนวนนั้นคืนอยู่หรือเปล่า” เหอหลี่น่าถามสามี
“ผมยังจะเอาหุ้นไม่มีราคาพวกนั้นกลับมาทำไม มีแต่ผมจะเร่งให้พวกเขาล้มละลายให้เร็วขึ้นน่ะสิ”
“ใช่! ผมเห็นด้วย หุ้นไม่มีราคาพวกนั้นจะเอากลับมาทำไม แค่หุ้นของรุ่ยจื้อเราก็รับเงินกันไม่ไหวแล้ว” จางฟานสนับสนุน
“ว่าแต่คุณเถอะนาน่า ถ้าครั้งนี้ฮั่วเฉินหยวนรอดไปได้ คุณก็ไม่ได้แก้แค้นให้ตระกูลเหอน่ะสิ” ฮั่วเฉินซีถามภรรยา “คุณอยากให้ผมทำอะไร คุณบอกผมมาได้นะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ต่อให้กฎหมายจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ฉันเชื่อว่าโจวเชี่ยนเชี่ยนไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่”
“คุณหมายความว่ายังไงคะเฉินหยวน! คุณคิดจะส่งฉันเข้าคุกแทนคุณอย่างนั้นเหรอ” โจวเชี่ยนเชี่ยนะโถามเสียงดัง
“แต่วิธีนี้เป็วิธีเดียวที่จะทำให้เรารอดกันทั้งคู่นะที่รัก” ฮั่วเฉินหยวนเดินเข้าไปกอดคู่หมั้นอย่างปลอบใจ “คุณเชื่อผมสิว่าแค่ไม่กี่วันผมก็ช่วยคุณออกมาได้แล้ว พอคุณออกมาเราก็จะจัดงานแต่งกันเลย”
“ถ้าเกิดคุณช่วยฉันออกมาไม่ได้ล่ะ ฉันไม่ต้องแก่ตายไปในคุกเลยเหรอ”
“แล้วคุณมีวิธีไหนอีกไหมล่ะ ถ้ามีคุณก็บอกผมมา” ฮั่วเฉินหยวนเริ่มหงุดหงิด “หรือคุณยังหวังว่าตระกูลโจวจะกลับมาช่วยคุณ เหอะ...คุณอย่าฝันหวานไปหน่อยเลย ป่านนี้คุณพ่อของคุณคงไปเชิญโจวิฮุ่ยให้กลับมารับตำแหน่งผู้สืบทอดแล้วมั้ง”
โจวเชี่ยนเชี่ยนจับได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคู่หมั้น เธอพยายามทำใจให้เย็นลง “เฉินหยวน คุณให้เวลาฉันตัดสินใจสักสองสามวันได้ไหมคะ ฉันเคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอด อยู่ๆ จะให้ฉันเข้าไปใช้ชีวิตในที่แบบนั้นมันก็ทำใจยากอยู่นะคะ”
“ทำไมจะไม่ได้ละที่รัก เื่เล็กแค่นี้เอง คุณยังมีเวลาอีกหลายวันเลยล่ะกว่าเ้าหน้าที่จะทำเื่ส่งฟ้องเสร็จ” ฮั่วเฉินหยวนแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “แต่่นี้ผมคงมาหาคุณบ่อยๆ ไม่ได้นะ เพราะผมกับคุณพ่อต้องไปพบกับคนที่เขาจะช่วยคุณออกมา”
“ถ้าอย่างนั้นอีกสามวันคุณมาหาฉันได้ไหมคะ”
เมื่อนึกถึงผลประโยชน์ที่ตนเองจะรอดจากคุก ฮั่วเฉินหยวนรีบตอบรับ “ได้สิครับ อีกสามวันผมจะมาหาคุณนะ”
โจวเชี่ยนเชี่ยนโผเข้ากอดชายหนุ่ม ‘คิดจะส่งฉันเข้าไปตายในนั้นคนเดียวใช่ไหม ไม่มีวันเสียหรอก’
1K
