ั้แ่หายจากอาการาเ็ในครั้งนี้หานหลงคิดว่าน้องสาวของตนตอนนี้น่าคบกว่าเมื่อก่อนนักเขาจึงมักมาหานางและอยู่คุยสนทนากับนางอยู่เป็ประจำทุกครั้งที่เขามาหานางที่เรือนหากไม่พบนางที่เรือนก็จะพบนางที่เรือนท่านแม่และเป็เช่นนั้นในทุกวัน
“คุณชาย คุณหนู นายท่านกับฮูหยินเรียกให้พบเ้าค่ะ”
“ท่านพ่อกับท่านแม่มีเื่อันใดงั้นหรือ”
“เอ่อออ...”
นางกำนัลทำท่าทีอ้ำอึ้งหานลี่กันที่เห็นเช่นนั้นจึงรู้ทันทีว่าเป็เื่ใด
“ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่โถงเรือนหน้าใช่หรือไม่”
“เ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเ้าค่ะพี่ใหญ่”
ขณะที่เดินออกไปหานลี่กันหันไปขยิบตาให้อาิ่และอาิก่อนจะเดินไปตามทางพร้อมๆ กับหานหลง
เสียงร้องไห้ดังมาจากโถงเรือนหน้าทำให้หานหลงและหานลี่กันหันมามองหน้ากันเมื่อทั้งสองเข้าไปด้านในจึงพบว่าเว่ยซิ่วกำลังร้องห่มร้องไห้โดยมีอนุฉินคอยปลอบใจอยู่ด้านข้าง
“หานลี่กัน เ้าจะมากเกินไปแล้วนะ กล้ารักแกซิ่วเออร์ถึงเพียงนี้”
ขณะที่หานลี่กันเดินเข้ามากลับถูกอนุฉินต่อว่าในทันทีหญิงสาวมิได้สนใจแต่อย่างใดกลับเดินเข้าไปคำนับบิดาและมารดาของตนพร้อม ๆ กันหานหลง
“มีเื่อะไรกันหรือขอรับท่านพ่อ ท่านแม่”
“อนุฉินพาเว่ยซิ่วมาหาพ่อกับแม่บอกว่าลี่เออร์ทวงของที่เคยให้นางคืน”
“ของที่ข้าให้นางงั้นหรือเ้าคะ”
“ก็ใช่นะสิ ของทุกอย่างเ้าเป็คนให้ซิ่วเออร์เองแต่เ้ากลับทวงคืนจากนาง ให้แล้วขอคืนเป็เื่ที่ควรทำงั้นหรือ”
หานลี่กันหันไปมองสองลูกที่ยังคงกอดกันอยู่อย่างเดือดดาลในใจ ‘ร้องไห้เป็เผาเต่าขนาดนี้ ญาติฝ่ายไหนของพวกเ้าเสียงั้นหรือบีบน้ำตาเก่ง ดาราเ้าน้ำตาจริง ๆ อยากตบสักป๊าบเสียจริง พูดละของขึ้น’ แม้จะโมโหอยู่ในใจแต่ใบหน้าของหานลี่กันกลับยิ้มอย่างใจเย็น
“เช่นนั้นอนุฉินคงทราบเื่ทั้งหมดใช่หรือไม่”
“แน่นอนว่าข้าย่อมรู้ และข้าเองก็รู้จักซิ่วเออร์เป็อย่างดี”
“การที่พี่หญิงรองมาเรือนข้าแล้วสวมของ ๆ ข้าออกไปเช่นนี้ถือว่าเป็การยกให้งั้นหรือเ้าคะ”
“ฮื่อ ๆ ๆ ท่านแม่เป็ความผิดของซิ่วเออร์เองเ้าค่ะซิ่วเออร์เห็นว่ากำไลของน้องหญิงงดงามจึงอยากสวมใส่ดูแต่ซิ่วเออร์รีบร้อนตอนออกมาจึงทำให้ลืมที่จะถอดคืนให้แก่น้องหญิงตอนจะออกมาก็เท่านั้น”
“ไม่เป็ไรนะซิ่วเออร์ เื่นี้แม่จะจัดการให้เ้าเองเห็นหรือไม่ว่าซิ่วเออร์ของข้าแค่ลืมก็เท่านั้น นางมิได้ตั้งใจเสียหน่อยแต่เหตุใดเ้าถึงให้คนไปเอาของที่เ้าเคยให้นางคืนไปทั้งหมดด้วย”
“ของที่ลืมคืน…. ครั้งแรกอาจจะเรียกว่าลืมคืนได้แต่ครั้งที่สองและสามคงจะไม่เรียกว่าลืมคืนหากจะเรียกให้ถูกควรเรียกว่า....ตั้งใจเอาไปเสียมากกว่า”
“นี่เ้า! จะมากเกินไปแล้วนะอย่าคิดว่าเ้าได้เป็บุตรภรรยาเอกตระกูลหานแล้วจะทำอะไรพวกเราได้เ้ามันก็แค่ลูกอนุที่ไม่มีแม่ เป็เพียงแค่ลูกอนุที่ถูกรับมาเลี้ยงก็เท่านั้น”
“อนุฉิน!”
เสียงที่ดังขึ้นมาจากประตูพร้อม ๆกันทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองตามเสียงนั้น
“เหล่าไทไท่ ท่านโหว โหวฮูหยิน”
ทุกคนที่อยู่ด้านในต่างทำความเคารพผู้มาใหม่ก่อนจะพยุงเหล่าไทไท่ให้ไปนั่ง
“หากข้าไม่ได้ยินกับหูข้าคงจะไม่รู้ว่าพวกเ้ากล้าพูดจาเช่นนี้แก่ลี่เออร์”
“เหล่าไทไท่มิใช่เพียงอนุฉินเท่านั้นที่กล้ากล่าวเช่นนี้แก่ลี่เออร์ แม้แต่คุณหนูรองเว่ยเองก็มักจะใช้เื่นี้ในการตำหนิลี่เออร์นางมักจะพูดว่าหากลี่เออร์มิเกิดมาคนที่จะได้เป็น้องสาวของข้าก็คือนางของทุกอย่างที่เป็ของลี่เออร์จึงต้องเป็ของนาง”
“มีเื่เช่นนี้ด้วยงั้นหรือ”
เสียงเหล่าไทไท่ดังก้องโถงใหญ่ของเรือนทุกคนต่างหันไปมองสองแม่ลูกเป็ตาเดียวกันสตรีมากอายุหันมองหานลี่กันที่ยืนข้างเว่ยเหลียนบุตรสาวของนาง
“ลี่เออร์เื่ที่ข้ายกเ้าให้เหลียนเออร์นั้นล้วนแล้วแต่เป็ความตั้งใจของข้าและบิดาเ้ามิใช่เพราะความพลั้งพลาดหรือจะเป็ใครก็ได้แม้จะไม่มีเ้าข้าก็มิคิดจะยกใครให้เหลียนเออร์อย่างแน่นอน”
“ท่านย่า”
“เื่นี้ขอให้จบเพียงเท่านี้หากข้ายังได้ยินใครกล้าพูดถึงเื่นี้อีกข้าจะโบยมันให้หนักแล้วขับออกจากจวนไป”
อนุฉินและเว่ยซิ่วที่ยังคงนั่งกอดกันอยู่นั้นถึงกับหน้าซีดทั้งสองไม่คิดว่าเหล่าไทไท่และคนตระกูลโหวจะมาที่โถงของจวนหาน ขณะนั้นจู่ ๆบ่าวรับใช้ของตระกูลหานได้ยกหีบไม้เข้ามาหลายหีบจึงทำให้หลายคนที่อยู่ตรงนั้นพากันแปลกใจ
“นี่มันอะไรกัน”
“อื่อ ๆ ๆ ๆ นี่คือของที่น้องหญิงเอาคืนจากข้าเ้าค่ะท่านย่าของที่น้องหญิงให้ข้าแล้วแต่นางกลับเอาคืน ท่านย่าช่วยตัดสินเื่นี้ด้วยนะเ้าคะ”
สตรีมากอายุหันไปทางหานลี่กันที่ยืนอยู่ข้างเว่ยเหลียนอย่าง้าคำตอบหานลี่กันเดินออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปทางบ่าวรับใช้ที่ขนของเข้ามา
“ของทุกอย่างได้ครบมาหรือไม่”
“ได้ครบทุกอย่างขอรับ ยกเว้นเงินอีกหนึ่งหมื่นตำลึง”
“พวกเ้าออกไปได้”
เมื่อบ่าวรับใช้ออกไปแล้วหานลี่กันจึงหันมาทางสตรีมากอายุเว่ยเจียวจิ้น กงเยว่ หานเทียนและเว่ยเหลียน
“ท่านย่า ท่านโหว โหวฮูหยิน ท่านพ่อ ท่านแม่เื่นี้ข้าอธิบายได้เ้าค่ะทุกครั้งที่พี่หญิงมาเรือนของข้านางก็มักจะขอดูเครื่องประดับและเงินทองของข้าและทุกครั้งนางก็จะสวมใส่ของ ๆ ข้าแล้วลืมถอดคืน เป็เช่นนี้อยู่บ่อยครั้งจน.....”
หานลี่กันเดินเข้าไปใกล้หีบและเปิดฝาหีบนั้นออกให้ทุกคนได้เห็น
“ของเ่าั้เต็มหีบเช่นที่พวกท่านเห็นนี่แหละเ้าค่ะ”
“นี่มันอะไรกันของมากมายถึงเพียงนี้เหตุใดเ้าถึงกล้าเอาของลี่เออร์กัน”
มู่หนิงฮวงมองไปยังเว่ยซิ่วที่มีฐานะเป็หลานของตนอย่างไม่เชื่อสายตา‘ซิ่วเออร์แม้จะเป็บุตรของอาจิ้นแต่กลับถูกเลี้ยงดูจากมารดาที่เป็เพียงอนุนางจึงมีจิตที่คิดอิจฉาริษยาเหมือนมารดาหากเป็เช่นนี้ต่อไปทั้งจวนโหวและจวนหานคงไม่สงบเพราะสองแม่ลูกนี่เป็แน่’
“ไม่จริงนะเ้าคะท่านย่า ฮือออ ๆ ๆ ลี่กันเป็คนมอบให้ข้าแท้ ๆแต่นางกลับอยากได้คืนจึงพูดใส่ร้ายข้าเช่นนี้”
เว่ยซิ่วพยายามบีบน้ำตาเพื่อให้ดูน่าสงสารหานลี่กันที่มองอยู่ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
“จริงเ้าค่ะ เหล่าไทไท่อย่าเชื่อนัง...คุณหนูหานนะเ้าคะซิ่วเออร์มิใช่คนเช่นนั้น”
“อนุฉิน ท่านคิดจริงหรือว่าพี่หญิงรองไม่ได้ทำเช่นนั้น”
“แน่นอนสิ ข้าเลี้ยงนางมาเองกับมือข้าย่อมรู้นิสัยนางเป็อย่างดี”
“ท่านเลี้ยงนางเองกับมือแสดงว่าท่านย่อมรู้ถึงการกระทำของนางทุกอย่างใช่หรือไม่”
“แน่นอนว่าข้าย่อมรู้ทุกอย่างที่นางทำและรู้ว่านางเป็คนเช่นใด”
อนุฉินตอบกลับหานลี่กันอย่างไม่ลดละแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของเด็กสาวพลันทำให้นางรู้สึกเย็นวาบในหัวใจทันที
“เช่นนั้นท่านคงรู้ว่า กำไลชุดนี้คือของที่ท่านย่ามอบให้ข้าต่อให้ตายข้าก็ไม่คิดจะมอบให้ใครปิ่นและสร้อยนี้เป็ของที่ท่านแม่มอบให้ข้าซึ่งเป็ของตกทอดมาจากท่านย่ามีหรือที่ข้าจะกล้ามอบให้ใครชุดเครื่องประดับชุดนี้อีก เป็ของที่พี่ใหญ่มอบให้ข้าในวันเกิดเมื่อปีที่แล้วซึ่งข้าชอบมาก ท่านคิดหรือว่าข้าจะสามารถมอบของเหล่านี้ให้ใครได้เช่นนั้นหรือและที่สำคัญของทุกชิ้นในนั้นล้วนแล้วแต่เป็ของที่ทุกคนตั้งใจทำเพื่อมอบให้ข้ามีหรือที่ข้าจะ.....กล้ามอบให้ใคร”
ทุกคนต่างมองเครื่องประดับที่หานลี่กันหยิบขึ้นมาก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ
“ของทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็ของที่พวกเรามอบให้นางมีหรือที่นางจะกล้ามอบให้ใครหากนางจะให้ก็คงต้องเป็ของที่ซื้อมาเองหรือเป็ของที่ผู้อื่นให้มิใช่ของที่คนในตระกูลมอบให้ถึงจะถูก”
“เป็ดั่งที่ท่านแม่กล่าวขอรับน้องลี่เออร์นั้นรักและหวงแหนของเหล่านี้เป็อย่างมากแม้กระทั่งชุดที่ท่านแม่ตัดเย็บให้นางก็สวมใส่อย่างระมัดระวังและสวมมาอวดข้าั้แ่เช้า......”
เสียงของหานหลงเงียบไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างได้ในขณะที่กำลังพูดนั้นทุกคนที่กำลังฟังอยู่จึงได้หันไปทางบุรุษหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลจากหานลี่กันเป็ตาเดียวกัน
281
