ชายาเกศาสั้น

“ได้สิข้าจะสอนท่านเอง” เมื่อคนอยากเรียนไม่กลัวก็ง่ายกับคนสอน อันดาลงจากรถมาสลับที่นั่งกับเขา

“ได้” แม่ทัพหยางก็ลงมาสลับที่กับเธอเช่นกัน

อันดาใช้เวลาไม่นานในการแนะนำส่วนประกอบ วิธีมองกระจก การคำนวณการเลี้ยว เธอเริ่มจากให้เขาสตาร์ทและขับเป็นเส้นตรงก่อน

“ล้ออยู่ประมาณขาขวาของท่าน ท่านเห็นหน้าจอข้างหน้าท่านหรือไม่ นั่นไว้สำหรับมองด้านหลัง การมองเห็นจะค่อนข้างปิด ท่านต้องกะระยะให้ดี” อันดาอธิบายภาษาที่เขาเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เมื่อพวงมาลัยอยู่ในมือ เขาขับตามสัญชาตญาณ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก ตัวเขาสูงมากจึงสามารถมองเห็นได้ไกลกว่า เมื่อขับจนรู้สึกว่าคุ้นเคยเขาลองเพิ่มความเร็วและเลี้ยวฉวัดเฉวียนแบบอันดา ที่ตอนนี้ตะโกนสุดเสียงเพราะชอบใจ

"ไปเลยลูกเพ่ วู้!" ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะตกใจกลัวเพราะรถวิ่งไปเร็วมาก แต่จะคาดหวังอะไรกับผู้หญิงที่สอนเขาบินได้เล่า นับวันยิ่งชื่นชมในตัวเธอเอามากๆ

“สนุกมาก ท่านเหนื่อยหรือยัง” เมื่อขับกลับมาจอดที่เดิมอันดาก็ถามความเห็น เพราะต่อจากนี้ของจริงจะเริ่มขึ้น

“ยังข้าอยากดูเครื่องบิน” แม่ทัพหยางตอบอย่างกระตือรือร้น

"งั้นตามมา อันดาพาเขามาที่โรงเรือนเก็บชอปเปอร์ของเธอ เดิมมันเป็นสีเหลืองน่ารัก แต่ไม่เข้ากับบุคลิกของแบทแมน เธอจึงทำเป็นสีดำทั้งลำ ทำให้ดูเท่มาก แต่ลุงชางแนะนำว่าควรทำให้เป็นสีของท้องฟ้าเพราะส่วนใหญ่เขาไม่อนุญาตให้เธอบินตอนกลางคืน บินกลางวันใช้สีฟ้าให้กลมกลืนกับท้องฟ้า พรางตาได้ดีกว่า แต่ยังไม่ทันได้ทำสีใหม่เลยเธอก็หลุดมาที่นี่แล้ว

“สง่างามมาก ถึงจะไม่ใหญ่แต่ดูน่าเกรงขาม” แม่ทัพหยางมองดูหางใบพัดที่มีใบพัดเพียงสองใบและท้ายที่มีเหมือนกังหัน

“ใช่มั้ยล่ะ สีนี้เป็นสีพิเศษที่ใช้ทำสีให้รถบีเอ็มเชียวนะ เอ้อรถราคาแพงน่ะ ขอโทษยังไม่ชินกับภาษาที่นี่เท่าไหร่ แต่ว่าข้าเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วล่ะ” อันดายิ้มแหยๆ

นึกขึ้น ได้ว่าตอนสอนเขาขับรถก็เผลอพูดคำที่เขาไม่รู้จัก แถมบางครั้งก็พูดภาษาอังกฤษด้วย แต่ท่านแม่ทัพนั้นเป็นอัจฉริยะที่เข้าใจที่เธอพูดทุกอย่างในขณะที่คนอื่นคงจะงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาใส่ใจที่จะฟังมีหรือจะเข้าใจ พอคิดได้อย่างนั้นก็ยิ้มเขิน

“เป็นอะไรหรือ” แม่ทัพหยางเห็นท่าทางหลากอารมณ์ดูเหมือนจะรู้สึกผิด แล้วก็ผิดหวังแล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วก็จบด้วยรอยยิ้มที่เขินอาย

อันดาแสดงออกทุกห้วงความคิดเลยทีเดียว

“ท่านเก่งจัง เข้าใจที่ข้าพูดทุกอย่างเลย” อันดายิ้มแป้น

“เจ้าเก่งกว่า อธิบายได้ดี ถึงจะมีภาษาแปลกๆ แต่ก็สามารถเข้าใจได้ แถมยังทำได้ดีมากๆ ด้วย” แม่ทัพหยางจับแก้มนวล อยากจะหอมแก้มนางใจแทบขาด แต่ติดที่ว่าตอนนี้ทำงานอยู่และหนวดบ้านี่คงทำให้นางเจ็บ

"อยากลองหรือไม่ แต่ว่าคงให้ท่านขับไม่ได้ เพราะข้าเองต้องใช้เวลาเรียนหลายชั่วยามเลย แล้วหน้าปัดมันเป็นภาษาอังกฤษ"อันดาอธิบาย

แม่ทัพหยางพยักหน้า ที่จริงเขาอ่านออก เพราะการที่ต้องติดต่อกับชาวโพ้นทะเลต้องเรียนรู้ภาษาของคนพวกนั้นด้วย แต่ตอนนี้เขาอยากให้เธอเล่าให้ฟังมากกว่าว่าทำอย่างไร

การที่นั่งบนเครื่องบินครั้งแรกถ้าเป็นคนอื่นอาจจะตื่นเต้น แม้แม่ทัพหยางจะตื่นเต้นก็ไม่ได้ตื่นกลัว สูงแค่นี้เขาเอาตัวรอดได้สบาย แต่ไม่วายถูกจับใส่ร่มชูชีพและหูฟัง เพราะเมื่อกำลังบินเสียงของใบพัดจะดังมากจึงต้องสื่อสารกันผ่านหูฟัง

ในมิติท้องฟ้ากว้างจริงแต่อาจไม่เหมือนสภาพอากาศภายนอก เพราะกระแสลมสม่ำเสมอต่างกับภายนอกที่กระแสลมจะต่างเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยน

“เป็นอย่างไร ท่านว่าพอไหวหรือไม่” อันดาถามหากเขาอยากจะไปเมืองหลวง

“ข้าแล้วแต่เจ้า ถ้าเจ้าอยากไปเราก็ไปกัน” แม่ทัพหยาง

“ถ้าข้าบอกว่ายังไม่อยากไปท่านจะว่าข้าหรือไม่” อันดา

“ไม่ว่า แต่ข้าถามได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด” แม่ทัพหยาง

"ข้าไม่แน่ใจว่าข้าเป็นลูกของพวกเขาจริงหรือไม่ อาจมีบางอย่างผิดพลาด สองถึงแม้ว่าข้าจะเป็นลูกของพวกเขาจริงๆ พวกเขาจะต้องการข้า ต้อนรับข้าหรือไม่ ข้าเองไม่อยากคาดหวังแต่ก็อดคาดหวังไม่ได้
เหตุที่ข้าไม่ชอบไปโรงเรียน เวลามีงานโรงเรียน พวกพ่อแม่มักจะไปกันพร้อมหน้า ถึงแม้ฟาเบรียนจะไป ลุงชาง แดเนียลล่า นีล เปาโล ดิมิทรี่จะไป
แต่ก็ไม่เหมือนครอบครัวอื่น ข้าอยากให้แม่ช่วยมัดผมสวยๆ ให้ข้า ฟาเบรียนผูกผมได้แย่มาก เราเลยแก้ปัญหาด้วยการตัดผม เพราะดูแลง่ายแล้วก็ไม่ต้องคาดหวังว่าจะมีใครผูกผมให้ หรือต้องผู้โบสีอะไร
รู้มั้ยว่าข้าน่ะทำผมเก่งมากเลย ทำได้หลากหลาย เพราะข้าไม่ต้องเสียเวลาทำให้ตัวเอง เลยทำให้คนอื่นได้"อันดาเล่าให้ฟังเมื่อพวกเขาเดินมานั่งพักบนเนินหญ้าสีเขียว

ตาของเธอเหม่อลอยออกไป หากภายในใจนั้นเบาหวิว

“ดังนั้นขอเวลาข้าทำใจหน่อยเถอะนะ เผื่อว่าพวกเขาไม่ยอมรับข้า ข้าจะได้ไม่เสียใจจนเกินไป” อันดา

“หากพวกเขาไม่ต้องการเจ้าก็ช่าง แต่ข้าต้องการ ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป” แม่ทัพหยางดึงเธอเข้ามากอด ทำไมเขาจะไม่เข้าใจความคาดหวังที่มีต่อพ่อแม่ และความกลัวว่าจะไม่ถูกรัก และความเศร้าที่ไม่เป็นที่ยอมรับ

เรื่องเหล่านี้เขาผ่านมาหมดแล้ว เขายังดีที่อยู่ในสถานะที่สูงส่ง และยังรู้ว่าตนเป็นใคร แต่สำหรับเธอคนนี้เธอต้องเดียวดายมาตลอดแปดปี แม้มีคนรอบข้างแต่ไม่อาจเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา มันเคว้งคว้างแค่ไหนเขาย่อมรู้ดี

“ข้าไม่อยากจากท่านเลย ถ้าวันนึงเราต้องจากกันข้าต้องทำตัวอย่างไรเหรอ” อันดากอดเขาแน่นขึ้น ความมั่นคงเดียวของเธอคือตัวเอง เธอยืนด้วยตัวเองมาจนอ่อนล้า เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นทำให้เธอสามารถอ่อนแอได้บ้าง ความรู้สึกถูกรัก ถูกต้องการมันดีอย่างนี้นี่เอง

“หากถึงวันนั้น จงรู้ว่าถึงตัวเราจะห่างแต่ข้าฝากใจไว้กับเจ้า เราจะอยู่ด้วยกันเสมอ หากเราถูกทำให้แยกจากข้าสัญญาไม่ว่าจะอย่างไร ข้าจะหาทางกลับมาหาเจ้าให้ได้” แม่ทัพหยางสัญญากับนางอันเป็นที่รัก

“ข้าก็จะเชื่อมั่นในตัวท่าน ไม่ว่าอย่างไรขาจะรอท่านกลับ”

ทั้งสองประทับสัญญานี้ไว้ในใจ

“ที่นี่สวยและเงียบสงบ” แม่ทัพหยาง

“มันไม่เคยสงบสุขเท่าวันนี้มาก่อน เพราะมีท่านอยู่จึงดีอย่างนี้” อันดา

“เจ้าพูดผิดแล้ว เพราะมีเราต่างหากมันจึงดีเช่นนี้” เขาพูดในฐานะของหยางเจียจุ้น ไม่ใช่ทั้งแม่ทัพ ไม่ใช่ทั้งท่านอ๋อง แต่เป็นชายหนุ่มที่รักผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด

“หยางเจียจุ้น เรามาตกลงกัน” อันดา

“ว่ามา” หยางเจียจุ้น

“เราจะไว้ใจกัน ไม่ทะเลาะกันข้ามคืนแล้วก็เวลาทะเลาะกันคนที่เป็นฝ่ายถูกต้องเป็นฝ่ายง้อ” อันดา

“ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น” หยางเจียจุ้นขมวดคิ้ว

“เพราะว่าคนทำผิดมักจะอายที่จะขอโทษก่อน คนไม่ผิดเอ่ยปากขอโทษง่ายกว่า การขอโทษจะถือว่าเป็นการบอกว่าข้าอภัยให้ท่าน” อันดาอธิบาย

“ได้ ข้าตกลง” หยางเจียจุ้นคิดในใจว่าเขาจะง้อนางไปตลอดชีวิตเลย