ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

ไม่กี่ชั่วยามพวกเขาก็ได้ตัวแทน ของทั้งสองสายที่จะประลอง ใครชนะจะได้ติดตามคุณหนูกงฉือเอิน

อี้เฉินต้องเจอกับ นายน้อยรั่วซานเหริ่น

มีแม้แต่บางคนพูดโพล่งขึ้นมา "โชคดีจริงๆ ได้ต่อสู้กับไอ้หนุ่มผมขาว แม้แต่ข้าก็สามารถชนะมันได้"

"ข้าเองก็ชนะมันได้สบายๆ ดูสิ ปราณพลังช่างอ่อนแอ ยิ่งนักไม่มีแม้กระทั่งปราณพลังกดดัน"

ลานประลองเกิดจลาจลเล็กๆ พวกเขาไม่ยอมรับอี้เฉินอ่อนแอเกินไป ไม่สู้ก็เห็นผลชัดเจน

"ไอ้หนูเจ้าสละสิทธิ์ดี กว่าจะได้ไม่เจ็บตัวข้าจะขึ้นไปประลองให้" พวกเขาพากันหัวเราะขบขัน

"รีบๆ ลงมาได้แล้วมันไม่ใช้ที่วิ่งเล่นของเด็กนะ"
อี้เฉินไม่สนเสียงพูดใดๆ

เขาก้าวเท้าเดินเรียบๆ ขึ้นลานประลองอย่างไม่หวั่นไหว ทันทีที่เขาดูดปราณพลังจากหน้ากากหินผลึกสีขาวของ เมี่ยนจือ มาใช้ปราณพลังสีดำโพยพุ่งอย่างรุนแรงทั้งแสบร้อนผิวหนัง แม้แต่อี้เฉินยัง เจ็บปวดเหมือนร่างถูกดูดวิญญาณ ปราณจิตของเขาสั่นไหวอย่างสุดแรงคล้ายจะพังพลายหากอี้เฉินปราณจิตไม่แข็งแกร่งอาจจะเสียทีเมี่ยนจือ

ฝูงชนยังตกตะลึง หลายๆ คนถึงกับกลืนคำพูดกลับไป บางคนถึงเบิกตาขว้างอ้าปากค้าง

"นั้นมันปราณพลังอะไร ทำไมถึงเป็นสีดำ ช่างน่าหวาดกลัวจริงๆ"

"แถมปราณพลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกนายน้อยเลยด้วย"

อี้เฉินอยากจะบ้า เมี่ยนจือ มันหลอกให้ข้าดูดปราณพลังมันมาใช้ มันคิดจะใช้ปราณพลังของมันกัดกิน ข้างั้นหรือ

จบการประลองเราได้เห็นดีแน่ อี้เฉินเป็นโทสะ

นายน้อยรั่วซานเหริ่น มองอี้เฉินด้วยดวงตาคมกล้าปราณพลังช่างแปลกประหลาดเสียจริง

ปราณพลัง นายน้อยรั่วซานเหริ่น ตลกอบอวลทั่วกายา พุ่งเข้าใส่อี้เฉิน หมายจบการต่อสู้โดยไว ปราณพลังก่อรูปด้านหลังรั่วซานเหริ่น

เป็นเหมือนดวงตะวันดวงน้อยๆ รอยด้านหลังเขาเป็นเงาตามตัว พื้นที่รอบ ๆ ลานประลองถูกแผดเผา ความร้อนเดือดระอุ
นายน้อยรั่วซานเหริ่น คำรามลั่น

"ฆ่า"

หนึ่งหมัดที่ปลดปล่อยมาเป็นดั่งร่างเงาหมัดอาบแสงตะวัน พุ่งทะยานใส่อี้เฉิน เสียงอากาศแตกระเบิด หมายบดขยี้อี้เฉินให้แหลกคามือ

อี้เฉินไม่รอช้าหมุนควงหมัดเข้าสวนทันที ปราณพลังสีดำนั้นรุนแรงมาก

"ตูม"

แม้แต่การโจมตีของนายน้อยรั่วซานเหริ่นยังถูกต้านไว้ อี้เฉินระเบิดปราณพลังสีดำสร้างเพลิงทมิฬเข้าตอบโต้
เปลวเพลิง2สี เข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง หยั่งกับอสุรกายเพลิงสองตัวเข้าฟาดฟัน
เปลวไฟท่วมท้น ท้องนภา

เพลิงทมิฬอี้เฉิน เริ่มได้เปรีบยมันสามารถ กลืนกินเปลวไฟของนายน้อยรั่วซานเหริ่น
ได้คุณสมบัตินี้มันมาจากหน้ากาก ของเมี่ยนจือ อี้เฉินต้องรีบจบการต่อสู้หากปล่อยปราณพลังสีดำกลืนกินต่อไปอาจเสียที เมี่ยนจือ

อี้เฉินขับเคลี่ยนอักขระที่สลักไว้ในกายาออกมาทั้งหมด หมายเพิ่มพลานุภาพในการต่อสู้ กายามีอักขระรายล้อมนับหมื่นนับแสนตัวอักษรหมุนวน

ดั่งอักขระจะเปล่งเสียงท่องออกมาจากกายาได้ เพียงอี้เฉิน วาดมือ ออกไปปราณเพลิงทมิฬ ยิ่งทวีความรุนแรง

ก่อรูปเป็นมังกรเพลิงทมิฬ ตัวยาวหลายจั้ง พุ่งทะยานเจ้าโจมตี ทุกที่ ที่มังกรพุ่งทะยาน พื้นลานประลองด้านล่างแหลกลาญ

นายน้อยรั่วซานเหริ่น ขับเคลื่อนเงาดวงตะวันที่ ด้านหลังเขาสุดกำลัง หมายทำลายมังกรทมิฬทิ้ง

"ตูม" ปราณไฟกระจายทั่วทิศ แม้แต่ เงาดวงตะวันด้านหลัง ยังแตกหักบางส่วนถูกทำลาย

นายน้อยรั่วซานเหริ่น กระอักเลือดคำใหญ่ ร่างบางส่วนถูกไฟสีดำเผาจนไหม้

ฝูงชนที่มาชมการประลอง ต่างไม่เชื่อในสายตาตัวเอง อี้เฉินควบคุมปราณพลังได้ลึกล้ำอย่างมากถึงขนาดใช่ปราณพลังสร้างสิ่งต่างๆ ได้สมจริง

"เป็นไปได้อย่างไรนายน้อยรั่วซานเหริ่น ไม่น่าจะแพ้ด้านปราณพลังสิ"

"เขา เขาทำได้อย่างไร พลังโจมตีรุนแรงมาก"

แม้แต่ผู้อาวุโสบางคนยังตกตะลึง เหตุใดหนุ่มน้อยคนนี้ถึงเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่มีปราณพลังกดดัน พวกเขาเริ่มสงสัยในตัว อี้เฉิน

นายน้อยรั่วซานเหริ่น ระเบิดปราณพลัง แววตาอำมหิตโกรธแค้น เขาไม่เคยพ่ายแพ้ ปราณพลังกับจอมยุทธคนใดมาก่อน

เขาหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี หมายสำแดงพลังทั้งหมดฆ่าอี้เฉิน

นายน้อยรั่วซานเหริ่น ปลดปล่อยร่างที่แท้จริงเสือไฟ ตัวใหญ่หลาย10จั้ง เปลวเพลิงท่วมท้นท้องฟ้า แม้แต่อากาศยังบิดเบี้ยว
เสียงคำราม "โฮกๆ" ดังก้องสะท้านใจคน

กลิ่นอายอำมหิตหลั่งไหล แม้แต่บางคนยังรู้สึกได้ถึงอันตราย

นายน้อยรั่วซานเหริ่น ขับเคลื่อนพลังเสือไฟทั้งหมด หมายจบในการโจมตีเดียว
"กรงเล็บเพลิงแผดเผา" ปราณพลังแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บนับหมื่นห่อหุ้มด้วยเปวลเพลิง เข้าสังหารอี้เฉิน กรงเล็บเพลิงแผดเผาที่สำแดงออกมา เป็นหมื่นๆ สายพุ่งเข้าหาอี้เฉินในจุดเดียว หมายให้อี้เฉินขาดเป็นสองท่อน

อี้เฉินสำแดง"โซ่สวรรค์พันธนาการ" หนึ่งการชี้นิ้วของเขา โซ่สีดำ นับพันเส้นสายพุ่งทะยานออกไป แม้แต่ กรงเล็บเพลิงแผดเผา

ยังถูกทำลายจนแหลก แตกกระจาย ปราณพลังที่ปะทะกันรุนแรงอย่างมาก ระเบิดออกรอบทิศ

นายน้อยรั่วซานเหริ่น โดนแรงระเบิดเข้าไปเต็มๆ ร่างเสือไฟสั่นเทิ้ม อย่างรุนแรง
มีเลือดไหลซึมทั่วตัวเสือไฟ

ผู้อาวุโสชราหลายคนสั่งหยุดการต่อสู้ พวกเขาให้อี้เฉินชนะไป

รั่วซานเหริ่น เดือดดาล "การต่อสู้ยังไม่รู้ผล เหตุใดพวกท่านถึงให้ อี้เฉินชนะ"

พวกเขาชี้ไปที่หลังอี้เฉิน อี้เฉิน "แค่อี้เฉินยังไม่ได้โจมตีซ้ำเข้ามาเท่านั้น วิชาโซสวรรค์พันธนาการ ของเขายังสำแดงอยู่"

หลายๆ คนหันไปดูก็พบว่า วิชาโซ่สวรรค์พันธนาการยังไม่ถูกทำลาย

พวกเขาต่างถอนหายใจ หากอี้เฉิน โจมตีซ้ำ นายน้อยรั่วซานเหริ่น คงไม่อยู่สบายแบบนั้นหรอก

นายน้อยรั่วซานเหริ่น กำหมัดแน่น เขาปลดวิชากายาทิ้งก่อนจะกลับร่างมนุษย์เขาแพ้อย่างราบคาบ

ฝูงชนส่งเสียง อึกทึกครึกโครม

"นายน้อยรั่วซานเหริ่น แพ้ได้อย่างไร"

"ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม นายน้อยข้า ต้องชนะ"

"พวกเจ้าเลิกพูดพล่ามได้แล้ว ผลมันออกมาแล้วยังจะดื้อด้านอีก" ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลกงถึงกับออกมาตวาด เหล่าจอมยุทธรุ่นเยาว์ด้วยตัวเอง

ผู้คนที่ถากถางอี้เฉินพวกเขาหน้าเหมือนกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป บางคนถึงกับหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

หลายคนแทบไม่เชื่อสายตา ไม่คิดว่า อี้เฉินจะเก่งกาจถึงเพียงนี้

ลานประลองเต็มไปด้วยความเงียบสงัด กลายเป็นว่าอี้เฉินได้เป็นผู้ติดตาม แม่นางกงฉือเอิน

ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง แต่ก็มีหลายๆ คนไม่พอใจอี้เฉิน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

พวกจอมยุทธที่ถูกห้ามลงประลองต่างสะใจที่เห็นอี้เฉินชนะ