เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

เธอชอบมองขึ้นไปบนผิวน้ำจากก้นสระ

ผิวน้ำที่ระยิบระยับเป็นประกาย สะท้อนแสงแดดในสระว่ายน้ำกลางแจ้ง

 หรือแสงจากเพดานในสระว่ายน้ำในร่ม ช่างเป็นภาพที่แสนวิเศษ

 ชวนให้นึกถึงภาพหมุนวนที่เธอเคยเห็นตอนเด็กๆ

การได้อยู่ห่างไกลจากเสียงรบกวนรอบข้างก็เป็นเรื่องที่ดี

 ความลึกอันเงียบสงบของน้ำช่วยป้องกัน

ไม่ให้เสียงที่รบกวนจิตใจของอายะเล็ดลอดเข้ามา

 เธอยังสามารถปิดกั้นสายตาอันน่ารำคาญของเด็กผู้ชายได้อีกด้วย

การจ้องมองผิวน้ำระยิบระยับในที่ที่เธอไม่ได้ยินเสียง

หรือรู้สึกถึงสายตาของคนอื่น

 เธอรู้สึกแปลกแยกราวกับเป็นคนเดียวในโลก

อายะรักความรู้สึกนี้มาก ถึงขนาดที่เธออยากอยู่แบบนี้ตลอดไป

อย่างไรก็ตาม ร่างกายมนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้อยู่รอดใต้น้ำได้

 ยิ่งเธอดำดิ่งลงไปเท่าไหร่ การหายใจก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น 

อายะ นักดำน้ำผู้มากประสบการณ์

 ยังคงอยู่ในเขตปลอดภัยของตัวเอง 

แต่หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจโผล่ขึ้นมา

ครั้งหนึ่ง เธอดำน้ำลึกจนถึงขีดจำกัด

 ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาหญิงของเธอกังวล 

คิดว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ นับแต่นั้นมา

 เธอจึงติดนิสัยหยุดดำน้ำตั้งแต่เนิ่นๆ ที่สระว่ายน้ำของโรงเรียน

"เฮ้อ"

เมื่ออายะโผล่ขึ้นมาจากน้ำและสูดหายใจเข้าลึกๆ

 สภาพแวดล้อมที่เคยเงียบสงบก็เต็มไปด้วยเสียงดังทันที

เสียงเชียร์ของชมรมว่ายน้ำดังก้องไปทั่วสระว่ายน้ำในร่ม

 สมาชิกชมรมว่ายน้ำทั้งชายและหญิงทำผลงาน

ได้อย่างยอดเยี่ยมในการแข่งขันรอบคัดเลือกครั้งล่าสุด

 ขวัญกำลังใจของสมาชิกพุ่งสูงขึ้น

 การแข่งขันคันโตทัวร์นาเมนต์กำหนดจัดขึ้นปลายเดือนกรกฎาคม

 และการแข่งขันชิงแชมป์โรงเรียนมัธยมปลายในเดือนสิงหาคม

อายะเองก็เป็นหนึ่งในนักว่ายน้ำที่ผ่านการคัดเลือก

ให้เข้าร่วมการแข่งขันคันโตทัวร์นาเมนต์

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถรับมือกับบรรยากาศรอบตัวได้

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่เกิดขึ้นในปีนี้ แต่มันเหมือนกับปีที่แล้ว

 แม้กระทั่งสมัยมัธยมต้นด้วยซ้ำ อายะรักการว่ายน้ำมาก

 และแทบจะไม่อยากทำเวลาให้เร็วหรือชนะการแข่งขันเลย

เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะตื่นเต้นกับอะไรได้

 เธอไม่เคยขาดการฝึกซ้อมหรือละเลยการแข่งขัน

 แต่เธอก็ไม่ฉลองชัยชนะหรือเสียใจกับความพ่ายแพ้

 และยอมรับผลการแข่งขันอย่างใจเย็น

 นักเรียนบางคนนินทาว่าเธอขาดแรงจูงใจ

แน่นอนว่าก็มีนักเรียนที่ไม่เห็นด้วย

"ไปกันเถอะ รุ่นพี่อายะ คิคิสึกิ!"

ขณะที่อายะขึ้นจากสระว่ายน้ำและกำลังเช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนู

 สมาชิกชมรมปีหนึ่งสองคนก็เดินเข้ามาหาเธอ

พวกเขาหน้าแดงและมองเธอด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

"หืม มีอะไรเหรอ?"

อายะถามอย่างไม่ใส่ใจ อายะรู้ว่าใบหน้าที่ไร้อารมณ์ซึ่งแทบจะไม่ยิ้ม

 และการพูดจาห้วนๆ ของเธอทำให้คนอื่นรู้สึกเย็นชา

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอควรจะยิ้มอย่างสุภาพเพื่อให้คนอื่นประทับใจ 

ถ้าเธอไม่ชอบตัวเองแบบนี้ ก็ไม่ควรเข้าใกล้เธอ

โดยไม่ทันรู้ตัวอายะก็นึกอะไรขึ้นมาได้ 

รุ่นน้องก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ

"รอบคัดเลือกสัปดาห์ที่แล้วเธอสุดยอดไปเลย!"

"ว่ายน้ำของเธอสวยมาก ฉันอยากว่ายน้ำได้แบบนั้นบ้างจัง!"

"ข-ขอบคุณจริงๆ"

อายะพยักหน้าอย่างแรง รู้สึกหวั่นๆ กับโมเมนตัมของคู่ต่อสู้

 เธอไม่ใช่คนที่เป็นมิตรที่สุด

 แต่ก็ไม่ได้ยากเย็นถึงขั้นเหยียดหยามรุ่นน้องที่ชื่นชมเธออย่างบริสุทธิ์ใจ

ขณะที่เขากำลังพยายามรับมือกับรุ่นน้อง

ที่กำลังชื่นชมเขาอย่างกระตือรือร้น อายะและคนอื่นๆ

 ก็ถูกเรียกด้วยเสียงแหบพร่า

"พวกเธอ หยุดส่งเสียงดังที่สระว่ายน้ำได้แล้ว!

 ถ้าไม่ไปซ้อมก็ออกไปเดี๋ยวนี้!"

ไหล่ของนักเรียนชั้นปีที่สองสั่นเทาด้วยความตกใจ

กับเสียงขู่ที่ฟังดูราวกับเสียงสะบัดคอ

 พวกเขาหันกลับไปด้วยความตื่นตระหนก

และเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมว่ายน้ำชายยืนนิ่ง 

มือวางอยู่บนสะโพก โชว์เรือนร่างสีแทนของเขา

สีหน้ารังเกียจและหวาดกลัวของพวกเธอบ่งบอกถึง

ชื่อเสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาชายในชมรมว่ายน้ำหญิงได้เป็นอย่างดี

อายะยืนอย่างสบายๆ ระหว่างทั้งสองกับอาจารย์ที่ปรึกษา

 บังนักเรียนชั้นปีที่สองของเธอไว้ด้านหลัง

"เราคุยกันนิดหน่อย"

"นิดหน่อยเหรอ? เธอเสียงดังไปหน่อย

 ฉันเคยบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าอุบัติเหตุในสระอาจถึงแก่ชีวิตได้

 พยายามอย่าเร่งเร้าเกินไปแม้ในขณะฝึกซ้อม

 ฉันสอนพวกเธอเพื่อประโยชน์ของพวกเธอเองนะ รู้ไหม?"

ขณะที่โค้ชพยายามวางมือบนไหล่ของเธออย่างดูถูก

 อายะก็รีบถอยห่างเพื่อหลบมือของเขา

จากนั้นเขาก็พูดต่อโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า

"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ

 ต่อไปนี้ฉัน​จะระมัดระวังมากขึ้น และถ้ายังแตะต้องฉันอีก

 ฉัน​จะแจ้งไปที่ห้องพักครูเรื่องล่วงละเมิดทางเพศ"

"ฮึ่ม ช่วงนี้นักเรียนเรียกอะไรก็ตามว่าล่วงละเมิดทางเพศ

 พวกเขาไม่รู้จักคำว่าสกินชิพเลยเหรอ?"

โค้ชดีดลิ้นด้วยความหงุดหงิด

 แต่เมื่อเห็นว่าอายะยังคงไม่สะทกสะท้านใดๆ เขาก็พ่นลมออกมา

"ก็ได้ครับ ต่อไปนี้อย่าส่งเสียงดังหรือขวางทางคนอื่นนะครับ

 แล้วผมจะรายงานเรื่องนี้ให้อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์คิตามิทราบ"

พูดจบ อาจารย์ที่ปรึกษาชายก็เดินออกไป

อายะถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นว่าพวกเขาอยู่ห่างกันพอสมควรแล้ว

ทันใดนั้น

 นักศึกษาชั้นปีรองสองคนที่อยู่ข้างหลังเธอ

ก็เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตา

"เอ่อ รุ่นพี่ครับ พวกเราขอโทษครับ"

"มันเป็นความผิดของเรา..."

"ไม่ต้องห่วงหรอก

 พวกเธอ​ลองคิดดูสิว่าโดนหมาจรจัดกัดแล้วลืมมันไปซะ"

"อย่างน้อยฉันก็จะทำ" อายะพูดพร้อมรอยยิ้ม

 ด้วยเหตุผลบางอย่างรุ่นน้องสองคนหน้าแดงแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นนักเรียนรุ่นน้องวิ่งหนีหน้าแดง

 อายะก็เอียงศีรษะด้วยความสับสน 

แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่กลัวโค้ชชาย

 เธอจึงตัดสินใจว่าไม่เป็นไรและไม่สนใจ

หลังจากฝึกซ้อมอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง

 อายะก็ออกจากสระว่ายน้ำในร่มเมื่อกิจกรรมชมรมจบลง

 นักเรียนบางคนดูเหมือนจะอยู่ต่อเพื่อฝึกซ้อมเอง

 แต่อายะกลับไม่กระตือรือร้นเท่าไหร่

 การว่ายน้ำจนถึงตอนนี้ก็ทำให้เธอพอใจที่จะว่ายน้ำในวันนั้นแล้ว

ขณะที่อายะเปลี่ยนชุดแล้ว ออกไปด้านนอกพร้อมกับแกว่งผมหางม้า

 เธอก็ได้ยินเสียงเชียร์ดังมาจากบริเวณนั้น

ดูเหมือนว่าสโมสรฟุตบอลกำลังแข่งกันอยู่

 เธอเห็นนักเรียนหญิงหลายคนส่งเสียงร้อง

และเชียร์กันเสียงดังอยู่ริมสนาม

พวกเธอน่าจะกำลังตามหาคุโจ มาโกโตะ ตัวเก่งของทีมฟุตบอล

 เธอรู้ดีเพราะหนึ่งในเด็กสาวที่ส่งเสียงดังอยู่เป็นเพื่อนของเธอ

 ซึ่งเป็นแฟนคลับของคุโจ มาโกโตะ

หญิงสาวผมหยิกนุ่มสลวยยาวถึงไหล่

 กำลังโบกผ้าขนหนูที่ถักด้วยมือ กระโดดขึ้นลง

 ส่งเสียงเชียร์สุดเสียง ไม่มีใครจำรูปร่างของเธอได้

เมื่อมองใกล้ๆ เธอเห็นเพื่อนอีกคนสวมแว่นตากรอบดำยืนอยู่ข้างๆ

 เธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากด้านข้าง

 บางทีเธออาจจะเบื่อที่จะฟังเรื่องฟุตบอลของเพื่อน

 เพื่อนผมหยิกคนนี้มักจะเป็นคนสบายๆ

 แต่เมื่อเป็นเรื่องฟุตบอล (และคุโจ มาโกโตะ ที่เล่นฟุตบอล)

 เธอกลับกลายเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง และกลายเป็นคนที่พูดมาก

มันมากเสียจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกเหนื่อยหน่าย

ทันใดนั้น เด็กสาวสวมแว่นตาก็หันสายตาไปยังทางเข้าอาคารเรียน

 หันไปหาอายะอายะ บางทีเธออาจจะรู้สึกถึงสายตาของอายะอายะ

 หรือบางทีเธออาจจะมองไปรอบๆ

 เพื่อดูว่ามีใครที่เธอรู้จักเดินผ่านไปก่อนที่อายะอายะจะมาถึงหรือไม่

อายะและเด็กสาวสวมแว่นตาสบตากัน

เด็กสาวสวมแว่นตาสว่างวาบขึ้นและกวักมือเรียกอายะอย่างแรง

 ราวกับจะบอกว่า "มานี่สิ"

ถ้าอายะเมินเฉย

 มันจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อความสัมพันธ์

ในอนาคตของพวกเขา เมื่อคิดได้เช่นนี้ 

อายะก็เดินไปหาเพื่อนๆ พร้อมรอยยิ้มแหยๆ

แล้ว—

"อายะ ยินดีต้อนรับ!"

เด็กสาวสวมแว่นตาทักทายอายะด้วยรอยยิ้มกว้าง—โยชิโนะ ซาโตโกะ

—และจับมือเธอแน่นเพื่อต้อนรับ หากมองอีกมุมหนึ่ง

 อาจตีความได้ว่าแขนของเธอถูกมัดไว้เพื่อป้องกันไม่ให้อายะหนี

บังเอิญว่าเพื่อนอีกคนผมหยักศกของเธอ—โฮไร ฮารุกะ

—กำลังจมอยู่กับเกมจนไม่ทันสังเกตเห็น

หลังจากเห็นฮารุกะ อายะก็กระซิบกลับไปหาซาโตโกะ

"ฮารุกะ วันนี้เธอดูอารมณ์ดีมากเลยนะ"

"ใช่แล้ว...คุโจซังดูอารมณ์ดีมากเลยนะ

 แล้วเขาก็พูดไม่หยุดว่าเธอวิเศษขนาดไหน 

เหมือนได้คุยกับผู้ชายจริงๆ"