(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 105:ยังอ่อนนักต่อเสน่ห์สตรีวัยสุกงอม

“เช่นนั้น ศิษย์พ่อมดที่ชิงหญ้าหินจันทราไปก็เพื่อจะนำไปขายหรือแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรในตลาดอย่างนั้นรึ?”

เฮรัค เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

เออร์ซา พยักหน้าเบาๆ

“ถูกต้องนั่นคือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว หญ้าหนิจันทราเป็นวัตถุดิบระดับสูงที่ใช้ปรุงยาเวทขั้นสูงเท่านั้นศิษย์พ่อมดเร่ร่อนไม่มีปัญญาใช้ประโยชน์จากมันหรอกเขาจึงต้องมุ่งหน้าไปที่ตลาดนัดพ่อมดแน่นอน”

เฮรัคเข้าใจสถานการณ์ทันทีในมือของศิษย์พ่อมดทั่วไป หญ้าล้ำค่านี้ก็ไม่ต่างจากวัชพืชที่มีราคาพวกเขาจำเป็นต้องแลกมันเป็นสิ่งที่ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเองได้โดยเร็ว

“ข้ามีปัญหาอยู่สองข้อ”

เฮรัคกล่าวพลางจ้องมองนัยน์ตาเย้ายวนของนาง

“หนึ่ง ตลาดนัดนั้นตั้งอยู่ที่ใด?เจ้าระบุพิกัดชัดเจนได้รึไม่? และสองต่อให้ข้าไปถึง ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือหัวขโมยคนนั้น?”

เออร์ซาลุกขึ้นนั่งชันเข่าเสื้อคลุมผ้าไหมเลื่อนหลุดลงมาพาดไหล่ลวกๆเผยให้เห็นเนินอกขาวเรือนผมสีทองสยายปกคลุมร่างกายส่วนสำคัญไว้เพียงหมิ่นเหม่

“ตำแหน่งตลาดนัดอยู่ที่เมืองลูย่าข้าใช้เครือข่ายสมาคมนักผจญภัยสืบมาจนแน่ชัด ส่วนข้อสอง...ท่านไม่จำเป็นต้องตามหาตัวหัวขโมย เพียงแค่ใครก็ตามที่นำหญ้าหินจันทราออกมาขายท่านก็จงซื้อหรือชิงมาให้ข้าทั้งสองชุด ข้าต้องการเพียงต้นเดียวส่วนอีกต้นคือค่าตอบแทนของท่าน”

“แล้วคนนอกองค์กรพ่อมดใช้สิ่งใดแลกเปลี่ยน?เหรียญทองหรือหินเวท?”

“เหรียญทองเป็นหลัก”

เออร์ซาตอบพลางหยิบองุ่นเข้าปากน้ำผลไม้ฉ่ำหวานกระเซ็นลงบนทรวงอกขาวผ่องก่อนที่นางจะใช้ผ้าเช็ดมันออกช้าๆภาพนั้นชวนให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหว

“หินเวทถูกควบคุมโดยองค์กรใหญ่แทบไม่ไหลออกมาถึงมือพ่อมดอิสระหรอก”

เฮรัคพยายามคุมสติที่เริ่มกระเจิดกระเจิงจากผลข้างเคียงของยาดารานภาที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่าง

“ข้าไม่มีเงินติดตัวมากนักหญ้าต้นหนึ่งราคาประมาณเท่าใด?”

เออร์ซายิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

“ข้าเตรียมไว้ให้ท่านหนึ่งแสนเหรียญทองปกติราคาจะอยู่ที่หนึ่งถึงสองหมื่นเหรียญ ส่วนที่เหลือถือเป็นรางวัลน้ำใจจากข้า”

“เหตุใดเจ้าไม่ส่งคนของเจ้าไปเอง?”

เออร์ซากลอกตาใส่เขาอย่างยั่วเย้า

“ก็เพราะสถานที่นั่นมีเพียงผู้มี พลังเวทมนต์เท่านั้นที่เข้าไปได้น่ะสิ”

ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาเขาจนกลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูก

“แท้จริงแล้ว...ท่านอาจจะรับรางวัลเป็นอย่างอื่นก็ได้นะข้ายังไม่เคยลองสัมผัสพ่อมดตัวจริงเลยสักครั้ง~”

เฮรัคสูดหายใจลึก รีบปฏิเสธทันที

“ไม่... ข้าสนใจแต่เหรียญทองเท่านั้น”

“ช่างอ่อนหัดนักไม่รู้รสชาติของสตรีเสียเลย”

เออร์ซาถอนหายใจอย่างเสียดายแต่ก็ยอมส่งมอบหีบเหรียญทองและข้อมูลเมืองลูย่าให้แต่โดยดี

เฮรัคแทบจะกระโจนออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองเขาต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อกดข่มความพลั่งพล่านในกาย

ยิ่งสตรีคนนี้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับดีโน่เขายิ่งต้องเว้นระยะห่าง ตลาดจะเปิดในอีกห้าวันข้างหน้า ณ เมืองลูย่าซึ่งเดินทางด้วยม้าเพียงสามวันก็ถึง

เขาตัดสินใจควบม้าไปเพียงลำพังไม่พาเอ็ดไปด้วยเพื่อความปลอดภัย

บนเส้นทางสายหลักเฮรัคควบม้าตะบึงไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงทางแยกแห่งหนึ่งเขาพบกับชายชุดดำลึกลับที่พยายามรักษาระยะห่างจากเขา

“เชนหลาน ตรวจสอบข้อมูลร่างกายของชายผู้นั้น”

“กำลังประมวลผลผ่าน ชิปพันธุกรรม...พละกำลัง: 3.1, ความว่องไว: 3.5, ความทนทาน: 4.2, พลังจิต: 9.8”

เชนหลาน รายงานตัวเลขออกมาทันที

“ผลลัพธ์:เป้าหมายคือศิษย์พ่อมดระดับสองที่มีความแข็งแกร่งปานกลางยืนยันพบร่องรอยการแผ่ขยายของ พลังเวทมนต์ ในรัศมีโดยรอบ”

เฮรัคกระตุกบังเหียนม้าให้ช้าลงสายตาคมกริบจ้องมองเงาหลังนั้นดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้เขาจะไม่ได้ไปถึงตลาดมืดเพียงลำพังเสียแล้ว