“ท่านอาจารย์” เมื่อเห็นคนที่มานั้นเป็เก๋อหงเหล่าบรรดาศิษย์ของยอดเขาตี้หยางหลายสิบคนที่อยู่ด้านล่างลานประลองก็ดีใจขึ้นมาทันทีจากนั้นต่างก็หมอบคลานลงไปที่พื้น
“คารวะท่านอาจารย์อาเก๋อ”
“คารวะท่านอาจารย์ลุงเก๋อ”
บรรดาศิษย์ต่างประสานมือแสดงความเคารพและในขณะเดียวกันในใจก็ไว้อาลัยให้กับเย่เฉินเก๋อหงผู้นี้ขึ้นชื่อเื่ความเ้าคิดเ้าแค้นยิ่งนักหากเขาคิดแค้นผูกพยาบาทผู้ใด จุดจบของคนผู้นั้นก็ย่อมจะเป็เื่ที่น่าสลดใจ
“ท่านอาจารย์ช่วยข้า ช่วยข้าด้วย! เย่เฉินบ้าคลั่งไปแล้วเขา้าที่จะสังหารข้า” จ้าวหลงที่ถูกกระบี่เทียนเชวียของเย่เฉินกดเอาไว้มุมปากแสยะยิ้มออกมา จากนั้นก็รีบขอความช่วยเหลือจากเก๋อหงในทันที
“ใช่ท่านอาจารย์ เย่เฉินผู้นี้อาฆาตมาดร้าย ควรถูกส่งไปยังตำหนักบังคับคดีเพื่อรับโทษหนัก”บรรดาศิษย์ของยอดเขาตี้หยางต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องอีกครั้ง
“อายุยังน้อยก็มีความคิดชั่วร้ายเช่นนี้แล้วภายภาคหน้าจะขนาดไหนกัน”
“เ้าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับศิษย์พี่จ้าว!”
“ส่งเสียงดังโวยวายอะไรกัน”เก๋อหงส่งเสียงตวาดด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม ในฐานะที่เขาเป็ปรมาจารย์ศิษย์ที่เขาฝึกฝนมาด้วยตนเองต้องมาพ่ายแพ้ให้กับศิษย์ฝึกหัดคนหนึ่งที่เป็เพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่งนั้นเป็สิ่งที่ทำให้เขาต้องเสียหน้าเป็อย่างมาก
แต่เมื่อนึกถึงเย่เฉินแล้วในสายตาของเขาก็ยังคงมีความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย การที่จะเอาชนะจ้าวหลงได้ก็แสดงให้เห็นว่าเย่เฉินคนนี้ก็ไม่ได้ธรรมดาเลยทีเดียว
เมื่อได้ยินรายงานจากลูกศิษย์เขาก็ระงับอารมณ์เอาไว้ และอดแปลกใจไม่ได้ เย่เฉินคนที่เขาดูแคลนในวันนั้น สุดท้ายกลับแข็งแกร่งเช่นนี้เมื่อพูดถึงเื่นี้เขาก็ยังนึกเสียใจอยู่เล็กน้อย หากในวันนั้นเขายอมรับเย่เฉินก็คงจะไม่เกิดเื่น่าขันเช่นวันนี้
“เย่เฉินวางกระบี่ของเ้าลงเถอะ!” เก๋อหงลูบเครา และน้ำเสียงเต็มไปด้วยความน่ายำเกรงราวกับเป็การประกาศคำตัดสินและออกคำสั่ง “ข้าได้เห็นความแข็งแกร่งของเ้าแล้วเ้าสามารถเข้ามาเป็ศิษย์ของข้าเก๋อหงได้แล้ว”
“ท่านอาจารย์นี่…”
“นี่มันเื่อะไรกัน”ด้านล่าง เต็มไปด้วยเสียงที่ตกตะลึง “ท่านอาจารย์อาเก๋อ้าที่จะรับเย่เฉินเป็ศิษย์งั้นหรือ? เป็ครั้งแรกที่ข้าเห็นท่านอาจารย์อาเก๋อทำเช่นนี้”
“เหลวไหลสิ้นดีเย่เฉินคงไม่เสียใจที่กระทำการใหญ่ในครั้งนี้นี้ไม่ใช่เป็เพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่านอาจารย์อาเก๋อใช่ไหม? จุดประสงค์ก็เพื่อเข้าไปในยอดเขาตี้หยาง ตอนนี้เขาได้บรรลุเป้าหมายแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเก๋อหงแล้วนั้นเย่เฉินกระตุกมุมปากอย่างยิ้มเยาะ ยังคงถือกระบี่ไว้ในมือและพูดว่า “ท่านประมุขขอบคุณที่ให้เกียรติข้า แต่ข้าไม่้าที่จะเป็ศิษย์ของยอดเขาตี้หยาง”
อ้าว!
ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที
เก๋อหงเป็ผู้ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแต่เขาเป็หนึ่งในปรมาจารย์แห่งสามยอดเขาของสำนักเหิงเยว่นอกบรรดาศิษย์จำนวนมากต่างกุมขมับเพราะล้วนแล้วแต่้าจะเป็ที่ยอมรับของปรมาจารย์แต่คำเชิญของเขาได้ถูกศิษย์ฝึกหัดคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่งปฏิเสธ
นี่เป็ครั้งแรกที่เก๋อหงชวนศิษย์นอกสำนักแต่ครั้งแรกของเขานั้นกลับถูกปฏิเสธ
“เ้าว่าไงนะ?” ดวงตาของเก๋อหงส่องประกายเย็นวาบ มองไปยังเย่เฉินสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นอีกครั้ง ลักษณะท่าทางที่ทรงพลังก็ปะทุขึ้นมา
นี่มันอะไรกันนี่มันคือการหักหน้ากันอย่างรุนแรง
วันนี้เขาต้องขายหน้าเป็อย่างมากแต่เพื่อจะรักษาหน้าไว้ จึงได้ยอมลดท่าทีของตนเองลงและชักชวนเย่เฉินแต่กลับต้องมาเสียหน้าอีกครั้งเพราะคำพูดของเขาตอนนี้เขากลายเป็ตัวตลกที่สุดของสำนักเหิงเยว่ไปแล้ว
“ข้าคิดว่าข้าไม่้าที่จะเป็ศิษย์ของยอดเขาตี้หยาง” ต่อให้เืจะไหลออกจากมุมปากแต่เย่เฉินก็ไม่แสดงความอ่อนน้อมหรือแม้กระทั่งจะวางก้ามออกไปเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเดินออกมาแล้วก็ไม่ที่คิดจะถอยกลับนี่เป็คติพจน์ของเขา
ในตอนนั้นเขาถูกเพิกเฉยอย่างไร้ความปรานีแต่ตอนนี้กลับมีท่าทีออกคำสั่งเชิญเข้าสำนักนี่คิดว่าข้าเย่เฉินเป็คนไม่มีจุดยืนไร้หลักการหรืออย่างไร?
“เยี่ยมเยี่ยมมาก” เก๋อหงหัวเราะเสียงดังสะท้านไปทั่วฟ้าแต่เสียงหัวเราะนั้นกลับให้ความรู้สึกน่าขนลุกยิ่งนักทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความโกรธจากเสียงหัวเราะของเขา
“แย่แล้วต่อไปเย่เฉินจะต้องประสบแต่หายนะอย่างแน่นอนท่านอาจารย์อาเก๋อจะต้องจัดการแก้แค้นเป็แน่ต่อไปเย่เฉินคงจะต้องลำบากอย่างแน่นอน”
“เขาเป็พวกหน้าด้านหน้าทนเขาคิดว่าเขาเป็ใครกัน”
“ปล่อยคนออกมา”เก๋อหงะโออกมา พลางจ้องมองเย่เฉินด้วยอารมณ์โกรธและนั้นทำให้เย่เฉินสะท้านจนกระอักเืออกมาอีกครั้ง
“ขออภัยข้าไม่อาจปล่อยเขาไปได้ เดิมพันต้องมาก่อนอื่นใด วันนี้เขาจะต้องตาย”เย่เฉินเอียงเอนไปมาสองสามครั้ง แต่ยังคงทรงตัวไว้ได้ อีกทั้งเขายังใช้มีดสั้นเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่คอของจ้าวหลง
ซึ้ด!
ทันใดนั้นก็มีเสียงอันเยือกเย็นที่หวาดเสียวดังขึ้น
นี่มันเหลืออดแล้วการทำแบบนั้นถือเป็การท้าทายและล้ำเส้นของเก๋อหงหรือไม่? แบบนี้มันจะกล้าเกินไปหน่อยแล้ว
เริ่มด้วยการเอาชนะจ้าวหลงและฉีกหน้าของเก๋อหง สุดท้ายยังปฏิเสธคำเชิญของเขาทำให้เก๋อหงต้องเสื่อมเสียเกียรติ ในตอนนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยคนออกมา นี่เขาตั้งใจสร้างความขายหน้าให้กับเก๋อหงต่อหน้าบรรดาศิษย์จำนวนมากมายหรือ?
“ไอ้เดรัจฉานตายซะเถอะ” เก๋อหงตะคอกขึ้นด้วยความโกรธลมพายุใหญ่โหมซัดเสื้อคลุมของเขาให้ลอยขึ้นไป ยกฝ่ามือขึ้นในทันทีและกำลังจะฟาดลงไป
แต่เย่เฉินได้มีการเตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้วเขาได้พาจ้าวหลงถอยหลังออกไปสิบจ้าง
“ท่านประมุขข้าเป็คน ไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน” เมื่อหยุดลง เย่เฉินก็หันไปมองเก๋อหงและกล่าวด้วยเสียงดังทรงพลัง
ยิ่งไปกว่านั้นเขาได้ใช้มีดกรีดลงไปที่ลำคอของจ้าวหลงความหมายแบบนี้มันชัดเจนมาก ว่าหากเก๋อหงยังกล้าขยับอีกครั้งเขาก็จะฆ่าจ้าวหลงให้ตาย
ภาพฉากนี้จิตใจของเหล่าศิษย์ที่คอยชมอยู่ด้านล่างต่างจุกจนพูดไม่ออก เ้าเย่เฉินคนนี้กล้าหาญบ้าบิ่นยิ่งนัก ที่กล้ามายั่วยุประมุขแห่งยอดเขา
“เ้ากำลังข่มขู่ข้า”เก๋อหงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนาวเหน็บไปถึงกระดูกจ้องมองเย่เฉินอย่างเอาเป็เอาตาย
“ท่านประมุขกล่าวเกินไปแล้ว”เย่เฉินกล่าวด้วยเสียงอันเ็า “ข้าบอกไปแล้ว ว่าการเดิมพันต้องมาก่อนเขาจะต้องตาย หากจะไม่ให้ข้าสังหารเขา ก็ย่อมทำได้ ท่านจะเอาตัวเขาไปก็ได้แต่ก็ต้องมาดูกันว่าท่านจะมีความจริงใจเพียงใด ข้าได้ถอยให้แล้วก้าวหนึ่งหากท่านประมุขยังคงยืนกรานที่จะสังหารข้าข้าก็คงได้แต่ทำให้ศิษย์ของท่านตายไปพร้อมกัน”
พูดจบเย่เฉินก็ได้กรีดลงไปบนคอของจ้าวหลงอีกหนึ่งแผล
เขาได้ทุ่มไปสุดตัวแล้วเขาก็ต้องยอมเสี่ยงเพื่อความมั่งคั่ง เดิมทีเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะสังหารจ้าวหลงเลยและเขาเองก็ไม่อยากตาย แต่ด้วยความแค้นของเขาที่มีต่อยอดเขาตี้หยางและเื่มันก็เป็แบบนี้แล้ว อย่างไรก็ต้องทำให้ถึงที่สุด เขาจะไม่สังหารใครก็ได้แต่มันก็ต้องไม่สูญเปล่าด้วย
แต่หากเก๋อหง้าจะสังหารเขาจริงๆเย่เฉินก็คงจะต้องทำใจยอมรับกับสิ่งที่ต้องเผชิญแต่ก่อนจะจากไปเขาก็ต้องจัดการกับจ้าวหลงให้ได้เสียก่อน
กล่าวโดยสรุปการพนันของเขานั้น หากชนะก็จะได้รับความมั่งคั่งร่ำรวยแต่หากพ่ายแพ้เขาก็คงต้องตายโดยไร้ที่ฝัง
ในขณะนี้ความหวาดกลัวทำให้ทุกสิ่งเงียบสงบ จนสามารถได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตักๆ
“ท่าน...ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!” จ้าวหลงส่งเสียงแผดร้องทำลายความเงียบสงบเขารู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วจริงๆ เขาสามารถรับรู้ได้ถึงเจตนาของเย่เฉินที่้าจะฆ่าเขาได้อย่างชัดเจนหากเก๋อหงลงมือขึ้นมาจริงๆ บางทีเขาก็อาจจะต้องถูกฝังไปพร้อมกันกับเย่เฉินเป็แน่
“ท่านประมุขท่านคิดว่าอย่างไร?” เย่เฉินยิ้มและมองไปยังเก๋อหง“การเดิมพันในการประลองของพวกเราต้องมาก่อนท่านคงจะไม่้าสังหารข้าต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้หรอกนะ! ท่านเป็ถึงประมุขแห่งยอดเขาคงจะไม่สังหารข้าเพียงเพราะข้าเป็ศิษย์ฝึกหัดที่ไม่เคยอยู่ในสายตาและจะทำให้ท่านต้องเสียอนาคต อีกอย่างจ้าวหลงก็เป็ผู้ที่ท่านได้ทนลำบากอบรมเลี้ยงดูมาหากเขาต้องมาถูกฝังกลบไปพร้อมกับข้า มันคงจะไม่คุ้มค่าสักเท่าไร”
“เย่เฉินเ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำของเ้าในวันนี้ มันหมายถึงอะไร?” น้ำเสียงของเก๋อหงเยือกเย็นถึงที่สุด ใบหน้าของเขาดูโเี้จนน่าใ
“ข้ารู้อย่างแน่นอนแต่ข้าไม่สนใจ”
“อย่างนั้นข้าก็คงต้องส่งเ้าไปล่วงหน้า”สีหน้าของเก๋อหงเยือกเย็นขึ้นมาโดยทันที เคลื่อนกายก้าวเท้ายาวเข้ามา ด้วยหมายจะฆ่าเป็แน่แท้
เย่เฉินรู้สึกตื่นใแอบคิดอยู่ในใจว่าบางทีการเดิมพันครั้งนี้เขาอาจจะต้องพ่ายแพ้เสียแล้ว
แต่ในขณะนี้ มีเสียงที่เลื่อนลอยดังออกมาจากตำหนักแห่งหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไป “เก๋อหงการสังหารศิษย์ของสำนัก เป็ความผิดใหญ่หลวงเ้า้าจะท้าทายกับกฎของสำนักเหิงเยว่ของเราหรือ”
ไม่ต้องเอ่ยเลยคำพูดเหล่านี้ ทำให้เก๋อหงหยุดฝีเท้าลงจริงๆ นั่นเพราะเสียงที่ดังขึ้นนั้นเป็เสียงของหัวหน้าผู้คุมกฎแห่งตำหนักบังคับคดีของฝ่ายนอกสำนัก
เก๋อหงหันไปมองตามทิศทางของเสียงนั้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า “ท่านผู้คุมกฎเขาจะสังหารศิษย์ของข้าก่อนเ้าจะให้ข้านั่งดูศิษย์ของข้าถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตาหรือ? อีกอย่าง เ้าคงจงใจปกป้องเย่เฉิน”
“ปกป้อง?” เสียงหัวเราะดังมาจากระยะไกล“พวกเขากำลังทำการเดิมพันการประลองกันที่ลานเมฆวายุ ในเมื่อมีการเดิมพันด้วยชีวิตทั้งหมดนี้ก็ล้วนแต่เป็ความยินยอมของพวกเขาที่ตกลงกันเอาไว้หากว่าเย่เฉินจะสังหารลูกศิษย์ของเ้า หากว่าข้าปกป้องเขาหรือหากว่าเย่เฉินจะถอยออกไปแล้วก้าวหนึ่ง เ้าก็เพียงแค่แสดงความจริงใจออกมาเพื่อช่วยลูกศิษย์ของเ้า ก็ไม่จำเป็จะต้องเข่นฆ่าผู้ใดเลยแพ้ไปแล้วก็คือแพ้ไปแล้ว ถึงอย่างไรก็คือแพ้ จงยอมรับเสียเถิด”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้เสียงนั้นก็หยุดลงชั่วขณะ และน้ำเสียงนั้นก็เย็นลง“ไม่ยอมพ่ายแพ้เพราะ้าสังหาร เ้าเห็นข้าเป็คนตาบอดหรือ?”
“เ้า...”เก๋อหงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ความโกรธของเขาแทบจะทำให้เขากระอักเอาาแภายในออกมา
แท้จริงแล้วนี่คือเื่จริง
การเดิมพันต้องมาก่อนเขาไม่มีสิทธิ์จะเข้ามาก้าวก่าย
หากจะโทษต้องโทษที่ศิษย์สุดที่รักของเขาเดิมพันใหญ่โตเกินไปและต้องโทษที่เขาสั่งสอนให้ลูกศิษย์มีความมั่นใจในตัวเองมากจนเกินพอดี
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อถูกเสียงที่ดังมาจากระยะไกลสั่งสอนและออกคำสั่งอย่างรุนแรงเก๋อหงเองก็เริ่มจะสงบเย็นลง ตอนนี้เขาสงบนิ่งมาก เพราะหากยังขืนลงมือไม่เกินหนึ่งชั่วยาม เขาก็คงต้องตายตามเย่เฉินไปแน่นอน
นอกจากนี้เขาอบรมเลี้ยงดูจ้าวหลง ก็ต้องสิ้นเปลืองความคิดไปมากมายหากจะต้องฝังไปพร้อมกับเย่เฉิน ก็ดูเหมือนว่าจะต้องสูญเปล่าไม่มีสิ่งใดตอบแทน
หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายหนเก๋อหงก็ระงับความโกรธลงได้ พยายามปกปิดใบหน้าที่ดุร้ายจากนั้นจึงหยิบถุงเก็บของออกมาจากแขนเสื้อ และโยนไปในอากาศเพื่อส่งให้เย่เฉิน
เมื่อเห็นถุงเก็บของที่กำลังพุ่งเข้ามาเย่เฉินกลับไม่ยื่นมือออกไปรับ แต่กลับใช้กระบี่ยื่นออกไปสกัดกั้นไว้ตามแนวราบเพราะเขารู้สึกได้ถึงความลึกลับที่แสนจะน่ากลัวของถุงเก็บของใบนั้นหากรีบไปรับเข้าโดยตรง ก็อาจจะต้องาเ็สาหัส
“หน้าเนื้อใจเสือ”เย่เฉินกล่าวสบถอย่างเงียบๆ
เกร๊ง!
ถุงเก็บของใบนั้นกระทบกับกระบี่เทียนเชวียจนเกิดเป็เสียงโลหะที่กระทบกันขึ้น
แม้ว่าจะป้องกันแล้วแต่เย่เฉินก็ยังถูกแรงกระแทกจนทำให้ต้องถอยไปด้านหลังพร้อมทั้งกระอักเืออกมา
“นี้สำหรับการกระทำของเ้าในวันนี้จากนี้ไปเ้าต้องชดใช้ด้วยราคาอันแสนเ็ป” เก๋อหงเข้ามาดุจสายลมพัดและจากไปดุจสายลมเช่นกัน จ้าวหลงถูกเขาพาตัวไปแล้วเหลือไว้แต่เพียงน้ำเสียงอันเยือกเย็นที่ดังอยู่บนฟ้าเป็เวลานาน
4K
