(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 30 โจวจื้อหย่วนกำลังจะมีภรรยา

บรรยากาศกลายเป็นน่าอึดอัดใจ กู้หนิงอยากจะตายอยู่ตรงนั้น แต่โชคร้ายที่เธอเคยตายมาแล้วในชาติก่อน นี่จึงถือเป็นปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น! กู้หนิงอุ้มอิ๋งอิ๋งในอ้อมแขน เดินตรงเข้าไปหาโจวจื้อหย่วนพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

เธอทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง "เมื่อพบเห็นคนเลวกำลังรังแกคนที่อ่อนแอกว่า เราก็ต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือใช่ไหมคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม?" ตราบใดที่เธอเลือกจะลบภาพจำเมื่อสักครู่ เหตุการณ์นั้นก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นจริง!

โจวจื้อหย่วนกลับมามีสีหน้าเย็นชาอย่างรวดเร็ว และพยักหน้า "ทำได้ดีมาก!" เขาเองก็เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทั้งหมด กู้หนิงดูร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ ทำเอาเขารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งหว่างขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

กู้หนิงรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย เขากำลังชมว่าเธอทำได้ดีอย่างนั้นเหรอ? เขากำลังหมายถึงเรื่องที่เธอช่วยเหลืออิ๋งอิ๋ง หรือเรื่องที่เธอกำลังจะเหยียบเป้าของหลางหงเหว่ยกันแน่? 

หรือเขาจะหมายถึงทั้งสองเรื่องเลย?

แต่นี่ไม่ใช่เวลามาตั้งคำถาม กู้หนิงพยายามยิ้มอย่างสุภาพต่อไป

"อิ๋งอิ๋ง สวัสดีคุณลุงสิ"

โจวจื้อหย่วนเบิกตาโต "???" คุณลุงอย่างนั้นเหรอ?

ทว่าเด็กน้อยกะพริบดวงตากลมโตปริบ ๆ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่ารักว่า "สวัสดีค่ะคุณลุง"

โจวจื้อหย่วนมีสีหน้าเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม ถ้าไม่กลัวว่าจะทำให้เด็กน้อยกลัวจนร้องไห้ เขาคงไม่แม้แต่จะพยักหน้าตอบกลับไปด้วยซ้ำ

กู้หนิงตั้งใจจะใช้เด็กน้อยผ่อนคลายบรรยากาศให้มีความอบอุ่นมากขึ้น แต่ปรากฏว่าบรรยากาศน่าอึดอัดมากกว่าเดิมเสียอีก เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว "คุณอาไม่สบายเหรอคะ? คุณอามาหาหมอทำไมเหรอ?"

โจวจื้อหย่วนส่ายหน้า "ไม่ใช่ฉันหรอก พ่อฉันไม่สบายนิดหน่อย ฉันก็เลยเอาของใช้มาส่งให้พ่อ" ความจริงแล้ว พ่อของเขาโกรธพฤติกรรมของโจวเหวินเยี่ยนจนต้องเข้าโรงพยาบาล โจวเหวินเยี่ยนยังคงยืนยันคำเดิมว่าจะแต่งงานกับกู้เหยา ไม่ว่าพ่อของโจวจื้อหย่วนจะพยายามเกลี้ยกล่อมสักเท่าไหร่ โจวเหวินเยี่ยนก็ไม่คิดเปลี่ยนใจ

นี่ทำให้พ่อของโจวจื้อหย่วนคิดหนักตลอดทั้งคืน สุดท้าย ชายชราต้องถูกส่งโรงพยาบาล

กู้หนิงพูดด้วยความเป็นกังวล แสดงให้เห็นถึงความสุภาพและความห่วงใยอย่างที่ผู้น้อยควรจะมี "คุณปู่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? คุณปู่เป็นอะไรมากหรือเปล่า? คุณปู่อายุเยอะแล้ว จำเป็นต้องได้รับการดูแลดี ๆ นะคะ"

กู้หนิงทำเหมือนเมื่อครู่นี้ไม่เคยมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

โจวจื้อหย่วนตอบว่า "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก โรคของคนแก่นั่นแหละ" หลังจากนั้น เขากำลังจะขอตัวเดินจากไป ทว่ากู้หนิงมีทีท่าเหมือนอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ลังเล สุดท้าย โจวจื้อหย่วนจึงต้องถามว่า "เธอมีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่า?"

กู้หนิงครุ่นคิดเล็กน้อย "ฉันอยากจะตรวจสอบอัตราดอกเบี้ยพันธบัตรที่ธนาคารสักหน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณอาพอจะมีเวลาไหม?" ตอนแรกเธอเป็นกังวลเหมือนกันว่ามาโรงพยาบาลอย่างนี้แล้วเธอจะไปหาโจวจื้อหย่วนเพื่อตรวจดูอัตราดอกเบี้ยของพันธบัตรที่ธนาคารได้อย่างไร แต่อยู่ดี ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้นมา

โจวจื้อหย่วนก้มมองถุงใส่ข้าวของในชีวิตประจำวันที่หิ้วมา "ฉันเอาของขึ้นไปให้คนป่วยเสร็จ เดี๋ยวจะรีบกลับลงมา"

หลังจากมองชายหนุ่มเดินจากไป กู้หนิงก็หันกลับมามองเด็กน้อยในอ้อมแขนของตนเอง อิ๋งอิ๋งมีหน้าตาน่ารักน่าชัง แก้มแดงเหมือนลูกแอปเปิล ดวงตากลมโต ขนตางอน ผิวขาวปราศจากตำหนิ กู้หนิงถามด้วยเสียงกระซิบว่า "หนูอยากขึ้นไปหาพี่ชาย หรือจะไปธนาคารกับฉัน?"

อิ๋งอิ๋งเอียงศีรษะ ทำปากยื่น "หนูอยากไปกับพี่นางฟ้า" เด็กน้อยเคยได้ยินมาว่า ถ้าอยู่กับพี่นางฟ้า ตนเองจะโตขึ้นไปเป็นหญิงงาม!

...

ชั้น 5 ณ ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ชายชราสองคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างประจำห้องพัก 

เป็นนายท่านโจวพ่อของโจวจื้อหย่วนและอาหลูลูกน้องคนสนิท ดวงตาของนายท่านโจวเป็นประกายระยิบระยับ พูดด้วยความตื่นเต้นว่า "เสี่ยวหลู เมื่อกี้นายเห็นจริงหรือเปล่า จื้อหย่วนกำลังคุยกับผู้หญิงแน่นะ?"

อาหลูเยี่ยมหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง เขาเพ่งสายตาอย่างพิจารณาอีกครั้ง "ไม่ใช่แค่กำลังพูดคุยเท่านั้นนะครับ... แต่ดูเหมือนกำลังยิ้มอยู่ด้วย ใช่แล้ว ใช่ ใช่จริง ๆ ด้วย"

นายท่านโจวตบเข่าฉาด "นายไม่ได้ดูผิดไปใช่ไหม จื้อหย่วนถึงกับยิ้มออกมาด้วยเหรอ?"  ลูกชายคนสุดท้องของเขาไม่เคยยิ้ม โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับผู้หญิง ด้วยเหตุนี้ ชายชราจึงแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน 

"ไม่ผิดหรอกครับ นายท่านคงลืมไปแล้วว่าตอนที่อยู่ในกองทัพ ผมเป็นพลแม่นปืนเชียวนะ ไม่มีใครจะสายตาดีมากไปกว่าผมอีกแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ..." นายท่านโจวพูดด้วยความตื่นเต้น "ลูกชายของฉันกำลังจะแต่งงานแล้วสินะ!"

และนั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่โจวจื้อหย่วนเดินเปิดประตูเข้ามาพอดี "..."

คนเป็นพ่อหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง "แกขึ้นมาที่นี่ทำไม? นี่แกปล่อยให้คุณผู้หญิงรออยู่คนเดียวงั้นเหรอ? รีบกลับลงไปเถอะ" ลูกชายของเขามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวมากถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะทำให้เสียเรื่องไม่ได้เด็ดขาด

โจวจื้อหย่วนกระแอมไอออกมาเบา ๆ พูดหน้านิ่งว่า "พ่อครับ พ่อไม่เจ็บหน้าอกแล้วเหรอ?"

ชายชราผู้เป็นพ่อรีบล้มตัวนอนอย่างรวดเร็ว "ถ้าแกพาคุณผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาหาพ่อ พ่อก็จะไม่เจ็บอีกแล้ว อันที่จริง น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ด้วยซ้ำ!!!"

โจวจื้อหย่วนยังคงพูดต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย "งั้นก็นอนอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะครับ" พูดจบแล้ว เขาก็วางถุงใส่ของใช้ประจำวันลง ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องพักไป เห็นว่าพ่อยังคงล้อเล่นได้อยู่ แสดงว่าอาการคงไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ

เมื่อลูกชายเดินออกไปแล้ว นายท่านโจวก็ลุกขึ้นนั่งทันที เขาพูดด้วยความโมโหว่า "ไอ้ลูกคนนี้ มันจะมาดูพ่อสักนาทีไม่ได้เลยเหรอ คิดว่าฉันเป็นคนป่วยบ้างไหมเนี่ย?"  แต่แล้วชายชราก็ต้องยกมือตบหน้าผากของตนเอง "ไม่สิ ปกติไม่เป็นแบบนี้ ปกติเขาจะมาสอบสวนฉันอยู่หลายนาที แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับไปเร็วนัก?"

นายท่านโจวลุกขึ้นเดินไปกลับมาในห้อง อาหลูเป็นคนตอบคำถามแทนว่า "ผมตอบแทนก็ได้ครับ เขาคงอยากกลับไปหาคุณผู้หญิงคนนั้นแน่ ๆ"

นายท่านโจว "..."  พอจื้อหย่วนมีแฟนก็ลืมพ่อเชียวเหรอ?

แต่แล้วนายท่านโจวก็กลับมามีความสุขอีกครั้ง "ถ้าจื้อหย่วนมีแฟนจริง อย่าว่าแต่ดูฉันแค่นาทีเดียวเลย ดูแค่สามวินาทีก็ยังได้"

อาหลูพูดออกมาด้วยความลังเลว่า "เร็วขนาดนั้นคงไม่ดีมั้งครับ..."

นายท่านโจว "..."

นายท่านโจวกำลังจะทำการสั่งสอนอาหลู ถึงลูกชายของเขาจะอายุเยอะแล้ว แต่ก็ยังแข็งแรงดี พลันจังหวะนั้นเอง ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายชรานึกว่าบุตรชายของตนเองกลับมา จึงรีบหันไปพูดว่า "จื้อหย่วน อาหลูบอกว่าแกทำเร็วมากเกินไป..."  แต่หลังจากพูดจบ เขาก็เห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่โจวจื้อหย่วน แต่เป็นโจวเหวินเยี่ยน

รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าทันที นายท่านโจวพูดเสียงเข้มว่า "แกมาทำอะไรที่นี่? ไสหัวไปซะ!"

"คุณปู่ครับ ผมผิดไปแล้ว" โจวเหวินเยี่ยนคุกเข่าลงยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว "แต่เหยาเหยากับผมรักกันจริง ๆ นะครับ คุณปู่ช่วยพวกเราด้วยนะครับ"

นายท่านโจวไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก เขาไล่หลานชายออกไปด้วยความขุ่นเคือง "แค่นี้ยังอับอายกันไม่พออีกหรือไง? ฉันไม่ช่วยพวกแกแล้ว! ออกไปซะ"

เมื่อเห็นว่านายท่านโมโหมาก อาหลูก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็อุทานออกมาว่า "จื้อหย่วนกลับไปหาคุณผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ครับ"  หลังจากพูดจบแล้ว ความสนใจของนายท่านโจวก็เปลี่ยนไปทันที เขาวิ่งมาที่หน้าต่างและชะโงกมองออกไปข้างล่าง "โอ๊ะ ดูสิ พวกเขาช่างเหมาะสมกันจริง ๆ ถึงฉันจะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ"

พูดจบแล้ว ชายชราก็หันมาพูดกับโจวเหวินเยี่ยนอย่างเย็นชาว่า "ตระกูลโจวของเราไม่ได้มีแค่แกสักหน่อยที่กำลังจะแต่งงาน อีกไม่นาน อาของแกก็จะมีภรรยาแล้ว และพวกเขาก็กำลังจะมีลูกด้วยกัน พวกเขาจะเป็นทายาทสืบสายเลือดตระกูลโจว ส่วนแกน่ะเหรอ ออกจากตระกูลโจวไปเถอะ จะไปแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไป!"

โจวเหวินเยี่ยนชะงักตัวด้วยความสับสน คุณอาของเขากำลังจะแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่?

เธอคนนั้นเป็นใครกัน? เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปดูที่หน้าต่าง รู้สึกว่าแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินเคียงข้างคุณอาไปนั้นดูคุ้นตาชอบกล...