[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“เร็วเขา นายน้อย 1 เดินทางกลับมาจากแนวหน้าแล้ว!”

กองกำลังหนุนหลังนายน้อย 1 เริ่มเคลื่อนไหวหลังจากตระกูลเฟอร์เรอร์ปล่อยข่าวเกี่ยวกับนายน้อย 1 ที่ถูกตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เรียกตัวกลับ ไม่ใช่เพียงแค่กองกำลังของนายน้อย 1 เท่านั้นที่กำลังเคลื่อนไหว กองกำลังนายน้อย 3 นายน้อย 4 และนายน้อย 5 ที่ได้รับข่าวต่างเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน ทำให้ประตูทางเข้ามิสเทอรี่เต็มไปด้วยกองกำลังของนายน้อยทั้ง 4 คนวิ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมพวกเขาเคลื่อนไหวเร็วขนาดนั้น”

“ไม่รู้ เหมือนพวกเขาต้องการไปล่าอะไรสักอย่าง”

“ไม่ใช่ ฉันได้ข่าวมาเมื่อครู่ในฟอลัมมีการพูดถึงการกลับมาจากแนวหน้าของนายน้อยทั้ง 5 คน ดูเหมือนพวกเขาจะไปรอต้อนรับและป้องกันนายน้อยที่พวกเขาหนุนหลังถูกโจมตีระหว่างทาง”

“จริงเหรอ”

“จริง เราหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปในมิสเทอรี่สักวันน่าจะดีกว่า หากว่าเกิดการต่อสู้ของกองกำลังขึ้นแล้วล่ะก็เราไม่น่าจะมีชีวิตรอด”

เหล่านักเวทย์ที่วางแผนล่าภายในมิสเทอรี่ล้วนแล้วหยุดที่จะเดินทาง จากจำนวนของนักเวทย์มากมายหลากหลายตระกูลที่กำลังส่งคนของพวกเขาเข้าไปในมิสเทอรี่นั้นมากมายจนดูน่าสะพรึงกลัว หลายเดือนแล้วที่สหพันธ์โคเวียสงบ แต่ตอนนี้ความสงบนั้นกำลังจะถูกทำลายหลังจากที่นายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เดินทางกลับมาจากแนวหน้าของสหพันธ์

—-----------

บรืน!

รถหุ้มเกราะคันใหญ่มุ่งหน้าไปยังสถานีโคเวียเพื่อเดินทางออกจากมิสเทอร์รี่ บนรถมีชายสวมผ้าคลุมนั่งอยู่ด้านในประกบนายน้อยแต่ละคนที่ถูกส่งขึ้นมาบนรถ

“พี่ 4 คนพวกนี้เป็นใคร”

ภายใต้ความเงียบแอนเดอร์สันที่ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มากเท่าไหร่นอกจากเป็นตระกูลผู้ใช้คำสาป เขาจึงถามพี่ 4 ที่อยู่ข้างๆด้วยความสงสัยหวังจะได้คำตอบ

“พวกเขาเป็นคนของหน่วยเงา”

“ตระกูลสร้างกลุ่มนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร” เหล่าชายชุดดำไม่มีใครเอ่ยปาก ทันใดนั้นพี่ 3 กลับเป็นคนตอบคำถามแอนเดอร์สันเพื่อทำให้บรรยากาศกดดันสลายหายไป

“หน่วยเงาคือหน่วยที่อยู่เบื้องหลังตระกูลหลัก แต่ละตระกูลหลักจะมีหน่วยเงาเป็นของตัวเอง ภายในหน่วยนี้จะเต็มไปด้วยคนเก่งๆที่เกิดในยุคของผู้นำคนก่อน หลังจากเปลี่ยนผ่านผู้นำตระกูล เหล่าคนที่ทำงานกับผู้นำตระกูลคนก่อนจะถูกส่งไปยังหน่วยเงา หน้าที่ของพวกเขาคือการเคลื่อนไหวเพื่อตระกูล หากถึงจุดที่ตระกูลต้องล่มสลาย”

“พี่หมายความว่าตระกูลหลักทุกตระกูลมีหน่วยเงาเป็นของตัวเอง”

“ใช่ สำหรับตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ใช้หลักการคัดเลือกคนในหน่วยเหมือนที่บอกไป สำหรับตระกูลหลักอื่นๆฉันไม่รู้ บางตระกูลจะฝึกเด็กให้เก่งแล้วส่งไปอยู่ในนั้น ไม่เกี่ยวกับผู้นำตระกูลรุ่นก่อนๆ”

“แล้วตระกูลใหญ่ล่ะ”

“พวกเขาไม่มี นี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ตระกูลใหญ่ไม่สามารถเข้ามาแทนที่ตระกูลหลักได้”

จากคำตอบของพี่ 3 ทำให้แอนเดอร์สันรู้ความแข็งแกร่งของตระกูลหลักที่ต่างจากตระกูลใหญ่  เขามีความคิดว่าตระกูลหลักมันคงไม่ยากเกินไปหากจะทำลายเหมือนตระกูลใหญ่ที่เคยวางยาพิษ แต่เมื่อได้ฟังความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป ตระกูลหลักไม่ได้ง่ายเหมือนที่ตาเห็น พวกเขาต่างจากตระกูลใหญ่ไม่ใช่จำนวนแต่เป็นหน่วยที่อยู่เบื้องหลัง 

“แล้วการลงโทษล่ะ ผมทำอะไรผิดถึงถูกส่งมาแนวหน้า”

แอนเดอร์สันข้องใจในเรื่องนี้  เขาอยากรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงได้ถูกส่งมาที่นี่ พี่ 3 จึงเป็นคนตอบคำถามแอนเดอร์สัน

“การที่เรามายังแนวหน้าและอยู่ภายใต้คำสั่งของสหพันธ์เป็นเพราะว่ามีการทำผิดกฎ 2 ข้อ”

“กฎอะไรเหรอพี่ 3”

“มีไอ้บ้าคนหนึ่งใช้ไอรีนเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์เข้าตัวเอง ไม่ใช่แค่หาผลประโยชน์ให้กับตัวเองเท่านั้น มันยังแย่งของของไอรีนไป”

แอนเดอร์สันรู้ได้ในทันทีเลยว่าเหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่เขาเป็นผู้เกี่ยวข้อง การ์ดชีวิต 1 ปีที่เขามักจะให้ไอรีนเสมอกลับถูกพี่ 1 วางแผนชิงมันไป แล้วยังเล่นลิ้นกับข้อเสนอที่ให้ไว้จนเขามีเพียงแค่การ์ดปลอดภัย 1 เดือนที่น่าเชื่อถือที่สุดจากการแลกเปลี่ยน

“แล้วอีกข้อล่ะพี่ 3”

“ไอ้บ้าคนเดียวกันกับการทำผิดข้อแรก ได้ทำผิดอีกครั้งด้วยการใช้หน่วยเงามาช่วยเหลือตัวเอง ซึ่งมันผิดกฎที่ตั้งเอาไว้ การแย่งชิงตำแหน่งเก้าอี้ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ หน่วยเงาไม่มีสิทธิเข้ามาก้าวก่าย แต่ก็เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น”

“แล้วหน่วยเงาที่เคลื่อนไหว พวกมันไปทำอะไร”

แอนเดอร์สันพูดโดยไม่คิดว่าคนที่อยู่ด้านข้างเป็นหน่วยเงาเพราะเขารับรู้ได้ว่าคนเหล่านี้เหมือนจะต่อต้านเขาและเข้าข้างพี่ 1

“ได้ยินมาว่า ในวันที่ก้าวข้ามนักเวทย์ 900 ปีมีการเคลื่อนไหวของหน่วยเงาเพื่อช่วยเหลือเขาในครั้งนี้ ผู้ที่รู้ถึงการเคลื่อนไหวจึงลงโทษเรื่องนี้”

แอนเดอร์สันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลย เขาไม่รู้ถึงหน่วยเงาตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เลยด้วยซ้ำกลับถูกทำโทษจนต้องมาแนวหน้า  ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่พอใจที่หน่วยเงาเข้ามากีดขวางการฆ่าของเขาอีก เขาจึงแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดบนใบหน้าที่ยังไม่ปรากฎรอยยิ้มตั้งแต่ถูกขัดขวางการฆ่าพี่ชายของตน

เอี๊ยด!

รถที่เคลื่อนตัวมาหลายชั่วโมงในที่สุดมันก็หยุดลง แอนเดอร์สันรู้สึกว่าการนำตัวพวกเขากลับมันลำเอียงเช่นเดียวกัน ทั้งที่พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวด้วยการบินได้รวดเร็วมาก กลับเลือกใช้วิธีนั่งรถ จนเขารู้ว่ามีคนต้องการประกาศการกลับมาของพวกเขาให้กองกำลังที่หนุนหลังนายน้อยแต่ละคนรับทราบ ทันทีที่เดินลงมาจากรถนี้เองนั้นแอนเดอร์สันถึงขั้นถอนหายใจเพราะมันเป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ แต่ละกองกำลังที่หนุนหลังพี่ชายล้วนแล้วยืนรอเต็มสถานีโคเวีย

พี่ 1 มีกองกำลังที่ใหญ่กว่าคนอื่นๆจนเห็นได้ชัด พี่ 3 คือกองกำลังที่ลดหลั่นลงมา ตามด้วยกองกำลังของพี่ 4 และพี่ 5 ที่มีเท่าๆกัน สำหรับเขายังคงตัวคนเดียวเช่นเดิมในสายตาของคนอื่นๆ ไม่มีใครเข้ามารอต้อนรับกลับเหมือนพี่ๆทุกคน

“นายน้อย เราจำเป็นต้องเดินทางกลับตระกูสกอร์เปี้ยนส์เพราะนายท่านต้องการคุยกับทุกๆคน”

หัวหน้าหน่วยเงาพูดหนึ่งประโยคที่นายน้อยแต่ละคนต้องเชื่อฟัง แอนเดอร์สันที่รู้สึกว่าเหตุการณ์มันชักจะเริ่มลำเอียงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงฉีกยิ้มอีกครั้งเมื่อพบว่ารอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ถึงแม้จะรู้สึกไม่พอใจกับพ่อตัวเองที่สั่งลงโทษเขาแทนที่จะลงโทษพี่ 1 คนเดียวก็ตามแอนเดอร์สันกลับเก็บความไม่พอใจเอาไว้ ในช่วงที่เขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไม่มีใครช่วยเหลือ แต่ในช่วงที่พี่ของเขากำลังจะตายพี่ชายกลับได้รับการปกป้องจากหน่วยเงาของตระกูล มันจึงเป็นการลำเอียงสำหรับเขา

“พี่ 1 ”

สองเท้าก้าวเข้าหาพี่ 1 ช้าๆไม่เร่งรีบ โดยมีหน่วยเงาตามประกบแอนเดอร์สันไม่ให้มีการต่อสู้กันเกิดขึ้น  ภายใต้การเดินของแอนเดอร์สันที่มุ่งหน้าไปยังพี่ 1 พี่คนอื่นๆต่างหันมองด้วยความสงสัยและสนใจ กระทั่งแอนเดอร์สันมาหยุดตรงหน้าพี่ชายเขาก็ได้คว้ารูปถ่ายจำนวนหลายร้อยใบออกมากางโดยใช้เวทย์ลมช่วยพยุงให้รูปถ่ายมากมายลอยล้อมรอบตัวของพี่ 1

“พี่คุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้ไหม”

ดวงตาของพี่ 1 กวาดมองรูปถ่ายมากมาย แอนเดอร์สันสังเกตได้ถึงคิ้วที่ย่นเข้าหากัน แววตาของพี่ 1 ในตอนนี้เองนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับรูปถ่ายเหล่านี้ ถึงอย่างนั้นใบหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมองแอนเดอร์สัน แม้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยจะเกิดขึ้นเพียงพริบตาเท่านั้นมันกลับไม่รอดพ้นจากสายตาของแอนเดอร์สันที่มองจ้องพี่ของเขาไม่กระพริบตา

“ฉันไม่คุ้น”

“อย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆๆ ไม่คุ้นก็ไม้คุ้น แต่ผมได้คำตอบแล้ว เตรียมตัวเอาไว้ให้ดีล่ะพี่ 1 ผมจะไปหาพี่ในสักวัน”

แอนเดอร์สันหันหลังให้พี่ชายแล้วโปรยรูปถ่ายขึ้นไปบนท้องฟ้าปล่อยให้มันร่วงตกลงมาบนพื้นดิน  ตอนนี้เขามั่นใจว่าหญิงสวมชุดขาวที่ยุ่งเกี่ยวกับพิษเป็นใคร เหลือเพียงแค่ลงมือแก้แค้นคืนเท่านั้น

“ไอ้พวกโง่ ตระกูลของพวกแกมันโง่ อยากรู้ไหมว่าทำไมถึงโง่ ฮ่าๆๆ”

แอนเดอร์สันเริ่มหัวเราะลั่นพลางกวาดตามองกองกำลังของพี่ชายทั้ง 4 คน ทุกคนที่ได้ยินเสียงของแอนเดอร์สันต่างโกรธให้กับคำด่าของแอนเดอร์สันที่กำลังพ่นออกมาเรื่อยๆจนลามไปถึงโคตรเหง้าต้นตระกูลของทุกคนในที่แห่งนี้

“พวกแกมันโง่ที่เลือกฝ่ายผิด เมื่อเร็วๆนี้พวกแกรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น นายน้อยของพวกแกเกือบตายเพราะฉันแล้วทั้งๆที่พวกมันทั้ง 4 เข้ามารุมฉัน ถ้าไม่ได้ไอ้หน่วยเงาที่ลำเอียงนี่เข้าข้าง พวกแกคงแพ้ไปกับนายน้อยของพวกแกที่ตายแล้ว ฮ่าๆๆ ไอ้พวกโง่ ไอ้พวกโง่ ไอ้หน้าโง่!”

เสียงร้องค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆท่ามกลางความดีใจของแอนเดอร์สัน ตอนนี้ระดับความอันตรายของเขาพุ่งสูงขึ้นไปเป็นอย่างมาก ถึงแม้มันจะไม่ได้เพิ่มมากมายเหมือนตอนเข้าไปในเกท แต่ตอนนี้ก็มากพอให้เขาได้ตั๋วไปใช้ฟรีๆจากการด่า

ในระหว่างที่แอนเดอร์สันกำลังเดินออกไปจากเส้นทางกลับ หน่วยเงาที่ต้องทำภารกิจให้สำเร็จด้วยการพานายน้อยกลับบ้านจึงเดินตามแอนเดอร์สันเพื่อขวางทาง แอนเดอร์สันกลับเดินเข้าไปในฝูงชนที่ไม่เกี่ยวข้องกับกองกำลังนายน้อยทั้ง 4 ก่อนที่เขาจะหายไปจากการตรวจจับของคนอื่นจากผลของการ์ดปลอมตัว แม้แต่หน่วยเงาที่ตามยังตกใจตื่นเพราะพลังของแอนเดอร์สันหายไป ไม่สามารถตรวจจับได้อีกต่อไป

“ตามหาเร็วเข้า เราจะต้องนำเขากลับไปให้ได้!”

หน่วยเงาที่ประกบแอนเดอร์สันรีบกระจายตัวกันตามหาแอนเดอร์สันที่หายไป เหล่านายน้อยทั้ง 4 ยิ่งตกใจเมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันหนีรอดจากหน่วยเงา

“นายน้อย ขอให้พวกคุณเดินทางไปก่อน เราจะตามน้องชายของคุณตามไปในภายหลัง”

กองกำลังของนายน้อยทั้ง 4 เริ่มแหวกทาง พวกเขาเพียงแค่มารวมกันเพื่อต้อนรับเท่านั้น หากเกิดปัญหาจะได้เข้าช่วยทัน อย่างไรก็ตามนายน้อย 3 ที่ได้มองไปยังเหตุการณ์ที่แอนเดอร์สันเดินทางไปหาพี่ 1 เมื่อครู่ เขาจึงเกิดความสงสัยว่าแอนเดอร์สันทำอะไรจึงหยิบรูปถ่ายที่หล่นบนพื้นขึ้นมาดู  พี่ 4 และพี่ 5 ก็เช่นเดียวกัน กระทั่งพวกเขามองเห็นรูปภาพที่หล่นอยู่เต็มพื้นก็ทำให้รู้ได้ว่าแอนเดอร์สันหมายหัวพี่ 1 เอาไว้แล้ว 

“พี่ 3 นี่เป็นภาพแม่พี่ 1 หรือเปล่า” นายน้อย 4 ถามด้วยความสงสัย เขามีโอกาสน้อยมากในการเจอแม่ของพี่คนอื่นๆ นายน้อย 5 ก็เช่นเดียวกัน ทั้งสองจึงสอบถามพี่ 3 ที่น่าจะรู้เรื่องราวนี้ดีที่สุด

“ใช่แล้วล่ะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีเรื่องบาดหมางระหว่างกัน เอาล่ะเราไปกันเถอะ พ่อน่าจะมีอะไรพูดกับเรา”

“แล้วน้อง 11 ล่ะ ถ้าเขาไม่ไปสุดท้ายพ่อก็ไล่พวกเรากลับอยู่ดี”

“ก็ต้องรอดูว่าเขาจะกลับไปที่ตระกูลหรือไม่ ตอนนี้เขาคงรู้สึกว่าทุกคนลำเอียง”