ยามเฝ้าประตูระดับพระเจ้า

แสงตะวันเคลื่อนคล้อยมาอยู่กลางศีรษะ การประลองในรอบแรกดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว ศิษย์เอกจา 4 สำนักใหญ่ ต่างแสดงฝีมือที่เหนือล้ำกว่าจอมยุทธ์ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ศิษย์สำนักวิหคอัคคี: ใช้ท่าร่าง "ปีกเพลิงเริงระบำ" หลบหลีกคู่ต่อสู้จนมองตามไม่ทัน ก่อนจะเผด็จศึกด้วยฝ่ามือเพลิงที่รุนแรงศิษย์สำนักขุนเขาอัศจรรย์: ยืนรับการโจมตีโดยไม่ขยับเขยื้อน ผิวหนังแปรสภาพเป็นดั่งหินผา ก่อนจะสวนกลับหมัดเดียวจอดคนของราชสำนัก: ใช้หอกยาวและท่วงท่าที่เปี่ยมด้วยวินัยทหาร ต้อนคู่ต่อสู้จนจนมุมและยอมแพ้ไป

ผู้ชมต่างโห่ร้องด้วยความสะใจ แต่ในมุมมืดของอัฒจันทร์ VIP ซ่งฉือ กำลังยืนกระซิบกระซาบกับกรรมการคุมการจับฉลากด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับนายน้อย" กรรมการหน้าปรุผู้หนึ่งยื่นม้วนกระดาษรายชื่อให้ดู "คู่ต่อไปของเจ้าหนุ่ม 'นิรนาม' นั่น ข้าจัดให้เจอกับ 'ถูบา' ศิษย์คลั่งจาก สำนักพันธมิตรพันศาสตรา"

ซ่งฉือแสยะยิ้ม "ดีมาก... ถูบาขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและซาดิสม์ มันใช้ค้อนยักษ์บดขยี้คู่ต่อสู้จนกระดูกแหลกละเอียดมานักต่อนัก ต่อให้ไอนิรนามนั่นจะมีแรงควายแค่ไหน แต่เจอค้อนปราณปฐพีเข้าไป ก็ต้องมีแขนหักขาหักกันบ้างล่ะ"

ซ่งฉือมองลงไปที่เย่ฟานที่นั่งสงบนิ่งอยู่ข้างหลี่หมิง "เจ้าอยากเด่นนักใช่ไหม... ข้าจะให้เจ้าเด่นสมใจในสภาพศพที่เละเทะ!"

 

"คู่ต่อไป! นิรนาม จากสำนักเฝ้าประตู ปะทะ ถูบา จากสำนักพันธมิตรพันศาสตรา!"

เสียงประกาศก้องกังวาน เย่ฟานลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ชายเสื้อคลุมลายเมฆแดงเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นสู่เวที

ทันทีที่เขาขึ้นไป พื้นเวทีอีกฝั่งก็สั่นสะเทือนตามจังหวะการเดินของชายร่างยักษ์สูงกว่าสองเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ราวกับก้อนหิน ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็น และในมือลาก ค้อนเหล็กดำขนาดยักษ์ ที่ดูน้ำหนักไม่ต่ำกว่าห้าร้อยชั่ง!

ถูบาแสยะยิ้มจนเห็นฟันเหลือง "เจ้าสินะ... คนเฝ้าประตูที่เขาลือกัน หึ! ตัวเล็กเท่าลูกหมา คิดจะมาเดินเล่นบนเวทีนี้รึไง?"

เย่ฟานยืนนิ่ง มือไพล่หลัง สายตาภายใต้หน้ากากมองดูถูบาราวกับมองก้อนหินก้อนหนึ่ง "จะเริ่มได้หรือยัง?"

คำพูดที่เมินเฉยนั้นทำให้เส้นเลือดบนขมับของถูบาปูดโปน "ปากดีนักนะ! เดี๋ยวข้าจะทุบเจ้าให้แบน จนแม่เจ้าจำศพไม่ได้เลย!"

ถูบาเร่งเร้าพลังปราณสีน้ำตาลเข้ม (ธาตุดิน) ห่อหุ้มค้อนยักษ์ จนเกิดแรงกดดันหนักอึ้งไปทั่วเวที ผู้ชมต่างกลืนน้ำลาย

"นั่นมัน... ปราณปฐพีขั้น 4 ระดับกลาง! แถมยังผสานเข้ากับค้อนยักษ์ เจ้าหนุ่มนิรนามนั่นไม่มีปราณป้องกัน จะรอดได้ยังไง!"

 

"ตายซะเถอะ! ทลายขุนเขา!"

ถูบาคำรามลั่น กระโดดลอยตัวขึ้นสูง บดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทาบทับร่างของเย่ฟาน เขาเหวี่ยงค้อนยักษ์ที่อัดแน่นด้วยพลังปราณฟาดลงมากลางศีรษะของเย่ฟานเต็มแรง!

"หลบเร็ว!" ผู้ชมบางคนตะโกนเตือน

แต่เย่ฟาน ไม่ขยับ เขาไม่ถอย ไม่ตั้งการ์ด และไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ และเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตามหลักวิชา 6 รูปแบบ

ตู้มมมมมมมมมมมม!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วเวที พื้นหินที่ทำจากแร่ทนทานถึงกับแตกร้าวเป็นใยแมงมุม แรงลมจากการฟาดพัดเอากรรมการต้องถอยหลังไปหลายก้าว

"ฮ่าๆๆๆๆ! เป็นยังไงล่ะ! กลัวจนก้าวขาไม่ออกเลยรึไง!" ถูบาหัวเราะร่าท่ามกลางฝุ่นควัน "คงเละเป็นเนื้อบดไปแล้วสินะ!"

ซ่งฉือที่ดูอยู่บนอัฒจันทร์ยิ้มกว้าง "จบสักที... ขยะก็คือขย-"

ทว่า... เมื่อฝุ่นควันจางลง รอยยิ้มของซ่งฉือและถูบาก็แข็งค้าง

เย่ฟานยังคงยืนอยู่ที่เดิม... ในท่าเดิม... ไร้ซึ่งบาดแผล!

ค้อนยักษ์ของถูบาประทับอยู่บนไหล่ซ้ายของเย่ฟาน แต่แทนที่ไหล่จะยุบหรือกระดูกจะแตก มันกลับมีเสียงดังกังวานราวกับค้อนนั้นฟาดลงบนเหล็กไหลชั้นดี เสื้อคลุมบริเวณไหล่ฉีกขาดเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวหนังที่เปลี่ยนเป็นสีดำเงาวับชั่วขณะก่อนจะกลับเป็นปกติ

"กายาเหล็กไหล" เย่ฟานพึมพำเบาๆ

"ป... เป็นไปไม่ได้!" ถูบาตาถลน "ข้าใส่ปราณไปเต็มที่! คนธรรมดาต้องตายไปแล้ว! ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลย!"

เย่ฟานปัดฝุ่นที่ไหล่ "แรงมีแค่นี้รึ? นึกว่าจะหนักกว่านี้เสียอีก"

 

 

"อย่ามาดูถูกข้านะโว้ยยย!"

ถูบาขาดสติด้วยความอับอายและความกลัว เขาเริ่มระดมฟาดค้อนใส่เย่ฟานอย่างบ้าคลั่ง ปัง! ปัง! ปัง!

ทุบซ้าย! เย่ฟานรับด้วยแขน! ทุบขวา! เย่ฟานรับด้วยอก! ทุบกลางตัว! เย่ฟานรับด้วยหน้าท้อง!

ทุกครั้งที่ค้อนปะทะร่างกายของเย่ฟาน จะเกิดเสียงดั่งโลหะกระทบกัน เกร๊ง! เกร๊ง! ประกายไฟแลบออกมา แต่เย่ฟานกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนหยัดดุจป้อมปราการที่ไม่มีวันถูกทำลาย

"ปีศาจ... เจ้านั่นมันปีศาจชัดๆ!" ผู้ชมเริ่มส่งเสียงฮือฮา "ร่างกายมนุษย์จะแข็งแกร่งกว่าอาวุธปราณได้อย่างไร!"

ถูบาหอบหายใจแฮกๆ พลังปราณเริ่มลดลง เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย "แกบังคับให้ข้าทำเองนะ! เคล็ดวิชาลับ: ค้อนอุกกาบาตล้างปฐพี!"

ถูบารีดเค้นพลังเฮือกสุดท้าย ตัวค้อนขยายขนาดขึ้นด้วยออร่าปราณสีแดงฉาน เขาหมุนตัวสร้างแรงเหวี่ยงมหาศาลหมายจะบดขยี้เย่ฟานให้จมดิน

เย่ฟานถอนหายใจ "น่าเบื่อ... จบกันแค่นี้เถอะ"

ในจังหวะที่ค้อนยักษ์กำลังจะพุ่งเข้าใส่หน้า เย่ฟานเกร็งนิ้วชี้ขวาจนแข็งดุจกระสุนปืนใหญ่ เขาไม่ได้ใช้ กายาเหล็ก เพื่อรับแล้ว แต่เขาจะใช้มันเพื่อ ทำลาย

"ดัชนีทลายสวรรค์!"

เปรี้ยง!

นิ้วของเย่ฟานจิ้มสวนเข้าไปที่กลางหน้าสัมผัสของค้อนยักษ์ แทนที่นิ้วจะหัก... กลับเป็น ค้อนเหล็กดำ ที่เกิดรอยร้าวจากจุดที่นิ้วสัมผัส รอยร้าวนั้นวิ่งลามไปทั่วตัวค้อนอย่างรวดเร็ว

"บ้าน่า..." ถูบาอ้าปากค้าง

เพล้ง!

ค้อนยักษ์ระดับศาสตราวิเศษ แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวลงสู่พื้น เหลือเพียงด้ามจับในมือของถูบาที่สั่นเทา

 

 

"ค้อน... ค้อนของข้า..." ถูบายังไม่ทันจะได้ตั้งสติ

เย่ฟานหายตัววูบจากตรงหน้าด้วยวิชา ก้าวย่างอัสนี มาโผล่ที่ด้านหลังของถูบา เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหู

"เมื่อกี้เจ้าบอกว่าจะทุบข้าให้เละสินะ?"

เย่ฟานรัวนิ้วดุจพายุฝน "ดัชนีทลายสวรรค์: พายุพิรุณ!"

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

นิ้วของเย่ฟานเจาะทะลุเกราะปราณและผิวหนังของถูบาอย่างง่ายดาย เขาจิ้มเข้าที่จุดเส้นประสาทและกล้ามเนื้อทั่วร่างกาย ทั้งหัวไหล่ ต้นขา แขน และลำตัว เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากรูนับสิบดั่งน้ำพุ

"อ๊ากกกกกกกกก!" ถูบาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ค้อนหลุดจากมือ ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในสภาพเลือดอาบแต่ไม่ถึงตาย

เย่ฟานหยุดมือ แล้วยืนมองร่างที่นอนกระตุกอยู่แทบเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า "ข้าละเว้นจุดตายเจ้าไว้... ถือว่าเป็นความเมตตาจาก 'คนเฝ้าประตู' ก็แล้วกัน"

ความเงียบเข้าปกคลุมสนามประลองอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่ความงุนงง แต่เป็น ความหวาดกลัว

ไม่มีใครกล้าหัวเราะชื่อสำนักเฝ้าประตูอีกต่อไป... ชายคนนี้ทำลายศาสตราวิเศษด้วยนิ้วเปล่า และจัดการยอดฝีมือขั้น 4 จนหมดสภาพในพริบตาเดียวโดยไร้ซึ่งพลังปราณ!

เย่ฟานเงยหน้ามองขึ้นไปที่อัฒจันทร์ VIP สายตาของเขาสบเข้ากับซ่งฉือที่ยืนหน้าซีดเผือด

'นี่แค่เริ่มต้น... ซ่งฉือ'