[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย

บทที่ 47 ยอมตามมาเอง

เมื่อเห็นว่าไม่มีวี่แววของถังเซวี่ยรอบ ๆ หัวใจของถังซวงก็จมดิ่งลงทันที เธอวิ่งไปถามคนขายไอศกรีมอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายไม่เคยเห็นถังเซวี่ยเลย

“ไม่นะ ไม่มีสาวน้อยมาซื้อไอศกรีมเลย”

“เป็นไปได้ยังไง เธอมายืนซื้อไอศกรีมที่นี่นะคะ”

ชายคนนั้นพูดอย่างกระวนกระวายใจ "ไม่มีสาวน้อยมาจริง ๆ เธอควรลองหาที่อื่นดูนะ"

ถังซวงไม่ยอมแพ้ เธอรีบอธิบายรูปลักษณ์ของถังเซวี่ยให้เขาฟัง

“ไม่มีจริง ๆ เธอรีบไปดูที่อื่นเถอะ”

ถังซวงมองตรงเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย พบว่าอีกฝ่ายไม่หลบตา นอกจากความร้อนใจแล้ว เขาไม่มีความรู้สึกผิดเลย สิ่งที่บุคคลนี้พูดคงเป็นความจริง

ถังซวงไม่อยู่ต่อ เธอตรงไปค้นหาใกล้ ๆ แต่ก็ยังไม่เห็นถังเซวี่ย ถึงจะถามหลายคนและไม่มีใครเห็นถังเซวี่ยเลย

“เสี่ยวเซวี่ย...”

ถังซวงไม่เคยคาดคิดว่าถังเซวี่ยจะหายไปในพริบตา หญิงสาวเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ครุ่นคิดว่าตนไม่ควรห่างน้องสาวเลย

เธอมองหาน้องสาวต่อไป แต่แล้วก็วิ่งเข้าไปชนกับชายสองคนที่มีใบหน้าดุร้ายเข้า นัยน์ตาของพวกเขาเป็นประกายเมื่อเห็นถังซวง "คิก ๆ สาวน้อยคนนั้นหน้าตาสวยมากเลยนะ ไม่นึกเลยว่าจะสวยอย่างนี้ แล้วนี่ก็เด็กสาวอีกคนสินะ"

“ใช่ เธอนั่นแหละ”

ตอนแรกถังซวงยังคิดว่าจะจัดการกับคนสองคนนี้อย่างใจเย็นอย่างไร แต่หลังจากได้ยินบทสนทนาของพวกเขา นัยน์ตาของเธอก็วาบปลาบ จากนั้นเธอก็มองไปที่พวกเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวก่อนจะพูดว่า "คุณ...คุณเป็นใคร? สาวน้อยที่คุณพูดเมื่อกี้ใช่น้องสาวของฉันไหม? น้องสาวของฉันหายไป ฉันหาเธอไม่เจอ คุณพาเธอไปหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นใบหน้าที่หวาดกลัวของถังซวง ทั้งสองคนก็หัวเราะออกมา

“ใช่ น้องสาวของเธออยู่กับเราจริง ๆ น้องสาวของเธอควรทำตัวเรียบร้อยหน่อยนะ หรือเธอจะไปกับพวกเราด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงก็กำหมัดโดยไม่รู้ตัว แต่เธอก็คลายมือ ถามอีกฝ่ายอย่างกังวลด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวพลางคิดในใจ ‘เสี่ยวเซวี่ยถูกพวกแกพาไปจริง ๆ ไอ้พวกสารเลว’ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอม "ฉัน…ฉันจะไปกับคุณ"

เมื่อเห็นถังซวงยินยอมอย่างเชื่อฟัง ทั้งสองก็หัวเราะทันที

"ถูกต้อง มันก็ง่ายอย่างนี้แหละ"

เมื่อเห็นว่าถังซวงยินดีที่จะไปกับพวกเขาเองเพราะน้องสาวของเธอ ทั้งสองก็รู้ว่าเธอจะไม่หนีไปไหนแน่ เพราะท้ายที่สุดน้องสาวของเธอยังคงอยู่ในกำมือของพวกเขา

ถังซวงเดินตามหลังทั้งสองอย่างเงียบ ๆ พลางหดไหล่ของเธอเป็นระยะ ๆ ราวกับหวาดกลัวเหลือเกิน

เมื่อเห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ทั้งสองก็หัวเราะอีกครั้ง จากนั้นพวกเขาก็พาเธอไปที่ลานบ้านอันห่างไกลโดยถังซวงถูกขนาบข้างทั้งจากซ้ายและขวา

“หัวหน้า เด็กสาวคนสุดท้ายถูกพามาแล้วครับ”

ทันทีที่พูดจบ ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงก็เดินออกมาจากห้อง ใบหน้าของเขาดูธรรมดาและกลมกลืนอยู่ในฝูงชนได้อย่างง่ายดาย แต่ดวงตาของเขาแหลมเหมือนดาบคม จับได้ก็คงเหมือนถูกงูพันคอ ช่างดูเยือกเย็นจนถังซวงต้องลดศีรษะลงทันทีเมื่อเห็นชายคนนี้

เธอรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าคน ๆ นี้ไม่ธรรมดา นิสัยคงโหดเหี้ยมมากแน่

“เด็กสาวคนนี้กับคนที่ถูกจับก่อนหน้านี้เป็นพี่น้องกัน หน้าตาดีแบบนี้น่าจะขายได้เงินมาก แต่คนที่ถูกจับได้ก่อนเป็นลูกพี่ลูกน้องของทั้งสองคน ทำไมถึงมีความแตกต่างกันขนาดนั้นนะ คิก ๆ..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงก็ผงะเล็กน้อย

ลูกพี่ลูกน้อง...

ดังนั้นแม้แต่ถังชุนหยานก็ถูกจับหรือ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาเป็นพวกค้ามนุษย์ มันไม่มีเหตุผลใดที่จะจับพวกเธอทั้งหมดในคราวเดียว คนพวกนี้ส่วนใหญ่สุ่มจับคนที่มาคนเดียวหรือคนที่มีโอกาสใช้ประโยชน์ ทำไมพวกเขาถึงจับที่ถังชุนหยานและน้องสาวของเธอล่ะ?

ขณะที่ถังซวงเต็มไปด้วยความสับสน หัวหน้าก็พูดขึ้น

"ในเมื่อจับมาได้แล้ว เราก็ไปกันเถอะ"

"ครับ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่หัวหน้าพูด ทั้งสองก็ตอบรับทันที พวกเขามัดมือของถังซวงแล้วผลักเธอไปที่ห้องตรงมุมห้อง "แกเข้าไปซะ”

ถังซวงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เมื่อได้ยินเสียงล็อกประตูมาจากด้านหลัง เธอก็รีบมองเข้าไปในห้อง แล้วก็เห็นถังเซวี่ยในสภาพแก้มแดงบวมอยู่ในนั้น

“เสี่ยวเซวี่ย...”

ถังซวงรีบไปที่ด้านข้างของถังเซวี่ย นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง

“มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรให้เธอไปซื้อไอศกรีมคนเดียวเลย”

เมื่อถังเซวี่ยเห็นถังซวง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเธอก็รู้สึกกังวล "พี่สาว ทำไมถูกจับล่ะ ฮึก…พี่ถูกจับได้ยังไง จับหนูคนเดียวยังไม่พออีกหรือ?”

ในเวลานี้ ถังชุนหยานที่นั่งถัดจากถังเซวี่ยก็มองสองพี่น้อง เธอมีรอยฝ่ามือบนใบหน้าเช่นกัน นัยน์ตาของเธอก็บวมเป่ง แสดงว่าก่อนหน้านี้เธอคงร้องไห้มาอย่างหนัก “ฮือ… คนเลวพวกนั้น เขาจะจับเราไปขายหรือเปล่า…"

หลังจากได้ยินเสียงร้องของถังชุนหยาน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อีกสามคนที่ถูกจับรอบตัวพวกเธอก็เริ่มร้องไห้เช่นกัน

“ฮือ”

สักพักทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้

ถังซวงชำเลืองมองที่ถังชุนหยาน เมื่อพบว่าเธอไม่มีบาดแผลอื่นนอกจากรอยตบบนใบหน้า เธอก็รู้สึกโล่งใจ "เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย เงียบเถอะ"

แม้ว่าถังซวงดูเหมือนจะอายุไล่เลี่ยกัน แต่นัยน์ตาที่เย็นชาและกลิ่นอายที่น่าหลงใหลของเธอทำให้เด็กทุกคนในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ถังซวงมองไปที่ถังเซวี่ยอีกครั้งแล้วถามว่า "เสี่ยวเซวี่ย เธอถูกจับมาที่นี่ได้ยังไง?"

“ไม่รู้เหมือนกัน หนูกำลังจะซื้อไอศกรีม แต่จู่ ๆ ก็มีชายสองคนเดินเข้ามาถาม หนูแค่ชี้ทางให้พวกเขา แต่พวกเขาก็ปิดปากหนูแล้วลากไปเลย ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด" ถังเซวี่ยเล่า ดูยังคงมีความกลัวอยู่ในใจ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงมองไปที่ถังชุนหยานแล้วถามว่า "แล้วเธอล่ะ เธอกำลังกลับไปที่หมู่บ้านหลู่ฮวา? เธอถูกจับมาได้ยังไง?"

“ไม่รู้สิ ตอนที่ฉันเดินอยู่บนถนน จู่ ๆ ฉันก็ปวดคอแล้วก็หมดสติไป พอฉันตื่นขึ้น ฉันก็อยู่ที่นี่แล้ว”

“ตอนนั้นไม่มีใครอยู่บนถนนหรือ?”

ถังชุนหยานพยายามอย่างมากที่จะนึก จากนั้นเธอก็พยักหน้าอย่างหดหู่ "ไม่มีใครจริง ๆ ทำไมฉันถึงโชคร้ายจัง" เธอมองไปที่ถังซวงและถังเซวี่ยอย่างเห็นอกเห็นใจ แล้วพูดว่า "พวกเธอเองก็โชคไม่ค่อยดีนะ ถูกจับมาด้วยกันแบบนี้”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ก็มีเสียงยกของข้างนอก ในไม่ช้าประตูห้องก็เปิดออก ชายสองคนที่จับถังซวงก่อนหน้าเดินเข้ามา "ลุกขึ้นเร็ว ๆ แล้วออกไป"

เด็กสาวที่ถูกจับล้วนอายุไล่เลี่ยกับถังซวงและถังเซวี่ย เมื่อพวกเธอได้ยินก็น้ำตาไหล

“หุบปาก ไม่อย่างนั้นพวกแกเจอดีแน่”

เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายของชายคนนั้น เด็กสาวอีกสามคนก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ถังชุนหยานและถังเซวี่ยก็กลัวมากเช่นกัน แต่ถังซวงปลอบโยนว่า "อย่ากลัวเลย เราจะตามพวกเขาไปนะ" ขณะที่ไม่มีใครเห็น เธอก็กระซิบว่า "เราจะหาวิธีหนีกันตอนนั้น"

เมื่อเห็นท่าทางสงบของถังซวง ในที่สุดถังเซวี่ยและถังชุนหยานก็กังวลน้อยลง พวกเธอเดินตามออกจากห้องอย่างเชื่อฟัง

เมื่อถังซวงและคนอื่น ๆ มาถึงลานบ้าน พวกเธอเห็นชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนเจ้านายของคนกลุ่มนี้ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับคนอื่น ๆ

ถังชุนหยานเห็นชายคนนั้นแล้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ

"นั่นเขา…"