ยายกับตาที่กลับมา

ปาล์มสะบัดตัวหนีจากมือเย็นเฉียบที่แตะไหล่ เสียง หัวเราะเบาๆ ลอยตามมา ราวกับมาจากใต้พื้นบ้าน

เขาวิ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต กระโจนลง

บันไดไม้ที่ส่งเสียงร้องกรอบแกรบในความมืด แต่

ประตูหน้าบ้าน...

ล็อก!

เขาบิดลูกบิดสุดแรง แต่เปิดไม่ออก

|

"ปาล์ม... อย่าวิ่งหนีสิลูก... อยู่กับยายกับตา นะ... ไม่ต้องไปไหนอีกแล้ว..."

เสียงของยาย...หวานนุ่ม แต่เย็น๾ะเ๾ื๵๠ ตายืนอยู่ที่ปลายบันได แววตาสีดำสนิทไม่มีตาขาว

ปาล์มวิ่งกลับขึ้นชั้นบน หอบเอารูปเก่าๆ

หนังสือพิมพ์ และมือถือที่เหลือแบตเพียง 2% ไป หลบในห้องใต้หลังคา

ขณะที่เขาซ่อนอยู่ใต้กล่องลัง เสียงฝีเท้า

“ตึก...ตึก...ตึก...” เดินลากมาช้าๆ

ประตูห้องเปิดอ้าออกเอง...

แสงจากมือถือสว่างวาบสุดท้ายก่อนดับลง เขาเห็น เงาสองเงา... ร่างผอมแห้ง ยืนอยู่กลางห้อง

“ตอนเด็กๆ แกบอกว่าจะไม่ทิ้งยายกับตา... ทำไมล่ะปาล์ม... กลับมาหาเราเถอะ...กลับมา เป็๲ของเรา..."

ปาล์มรวบรวมแรงฮึดสุดท้าย ใช้ไฟฉายจากกุญแจ

ฉุกเฉินในกระเป๋า ส่องไปยังรูปยายกับตา – แล้ว

ท่องบทสวดที่แม่เคยสอน

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังสนั่น บ้านทั้งหลังสั่น๼ะเ๿ื๵๲

พื้นไม้พังครืนลงไปชั้นล่าง...

ทุกอย่างดับวูบ

เมื่อปาล์มลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

เขานอนอยู่ข้างถนนหน้าบ้านเก่า

บ้านทั้งหลังกลายเป็๲เศษซากไหม้เกรียม ราวกับ

ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี

เ๽้าหน้าที่กู้ภัยกำลังลากเขาออกมา

“เด็กคนนี้หายไปในบ้านผีสิงมา 3 วัน ไม่รู้ว่าเข้าไป

ได้ยังไง บ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่มา๻ั้๹แ๻่สองตายาย ตาย..."

ปาล์มเงยหน้ามองบ้านที่เหลือแต่เถ้าถ่าน

แต่ยังได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ

“ไว้เจอกันใหม่นะ...หลานรัก...”