นุ่เพิ่งเรียนจบมาไม่นาน เธอเป็พนักงานบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ่นี้เธอเครียดมาก
เพราะเธอถูกบริษัทสั่งพักงานเนื่องจากโรคระบาด เงินเดือนเหลือแค่ครึ่งเดียว แต่ยังดีที่นุ่นได้รับเงินสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อเยียวยา
จึงพอมีเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องพัก
.
.
.
และยิ่งกว่านั้นเธอแทบไม่ต้องจ่ายค่าอาหารเลย เพราะในละแวกบ้านเธอมีตู้ปันสุขเต็มไปหมด ผู้คนแถวนี้ช่างมีน้ำใจเสียจริงๆ
.
.
.
เดิมทีนุ่นตั้งใจว่าจะหยิบแค่พอประทังชีวิตไปได้สักวันสองวัน แต่ไปๆ มาๆ เธอดันหยิบเพื่อประทังชีวิตทั้งเดือนเลย นุ่นตระเวนไปทั่วทุกๆ ที่เพื่อควานหาตู้ปันสุขที่ยังมีของ เธอหยิบมาทีละนิดละหน่อย หลายๆตู้ ถ้าแถวนั้นไม่มีคนอยู่ เธอก็กวาดทุกอย่างจนหมดเกลี้ยง อย่างห้ามตัวเองไม่ได้
เพราะความโลภ และความรู้สึกว่าเป็สิทธิ์ที่ตัวเองควรได้รับ
.
.
.
จนนุ่นมารู้ตัวอีก อาหารแห้งที่ได้มาฟรีก็เต็มห้องไปหมด จึงนำของฟรีที่ได้มาไปต่อยอด ด้วยการเอาไปขายออนไลน์ นุ่นปลอบใจตัวเองว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ผิด คนให้มาแล้วเขาคงไม่คิดอะไรหรอกเพราะเขาก็ได้บุญ ส่วนเธอก็ได้เงิน
.
.
.
และวันนี้ก็อีกเช่นเคย นุ่นเดินตระเวนหาของฟรีจากตู้ปันสุขในละแวกบ้านเธอเหมือนเคย และกะจะไปให้ไกลกว่าเดิม เพราะของที่ฟรีที่ตุนไว้ก็เริ่มขายหมดแล้ว บางบ้านไม่ค่อยแจกเหมือนแต่ก่อน และเ้าของบ้านบางหลังก็เริ่มจำนุ่นได้
เธอจึงเปลี่ยนเส้นทางไปซอยอื่นดู
รู้ตัวอีกทีก็หลงเข้ามาในที่ที่ไม่รู้จักเสียแล้ว
.
.
.
นุ่นเดินสำรวจอยู่สักพัก แต่ก็พบว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีบ้านที่วางตู้ปันสุขไว้เลย และในซอยก็เปลี่ยวมากๆ ข้างทางมีแต่ป่าชายเลนรกร้างเต็มไปหมด
.
.
.
แต่ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับ ก็ไปสะดุดตากับตู้หนึ่งที่ตั้งอยู่ไกลออกไปเกือบสุดซอย ที่เธอมองเห็นมันได้แม้จะอยู่ไกลนั้นไม่ใช่ว่าเพราะสายตาดี
แต่เป็เพราะสีแดงสดของตู้มันดึงดูดเธอ
.
.
.
นุ่นจึงเดินเข้าไปด้วยความหวังว่าจะเป็ตู้ที่เธอคิด เผื่อว่าเธอจะไม่หลงทางเสียเปล่า
ซึ่งมันก็เป็อย่างที่คิดจริงๆ
.
.
.
ตู้นี้เต็มไปด้วย บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำดื่ม น้ำส้มที่เธอชอบกิน และเนื้อกระป๋องมากมาย ให้ตายเถอะนี่มันลาภลอยชัดๆ เธอไม่เคยเห็นตู้ไหนให้อย่างอื่นนอกจากอาหารแห้งเลย เนื้อพวกนี้น่าอร่อยจริงๆ
.
.
.
นุ่นมองซ้ายมองขวาด้วยความเลิ่กลั่ก
.
.
.
และมองเข้าไปที่ในบ้านเ้าของตู้นี้ มันเป็บ้านที่สภาพสุดโทรมมาก อย่างกับบ้านร้าง มีวัชพืชเต็มไปหมด เมื่อมองเข้าไปภายในบ้านดูเงียบมาก ไม่น่าจะมีคนอยู่ในนั้นด้วยซ้ำตอนนี้ นี่จึงเป็โอกาสดีที่เธอจะโกยทุกอย่างไปหมดตู้ แล้วรีบชิ่งดีกว่า
.
.
.
กว่านุ่นจะกลับถึงห้องก็เกือบจะเคอร์ฟิวแล้ว นุ่นแบกถุงเข้าห้องด้วยความทุลักทุเล เธอจัดแจงของที่เธอได้มาฟรี รีบถ่ายอวดลงเฟสและลงร้านค้าออนไลน์ทันที ลดแลกแจกแถมกระหน่ำ
.
.
.
และในคืนนั้นนุ่นฝันแปลกๆ เธอฝันว่าเ้าตู้นั่นทับตัวเธอจนหายใจไม่ออก มันสมจริงมากจนเธอสะดุ้งตื่นด้วยความผวา เธอจำมันได้ดี เ้าตู้สุดซอยที่ตั้งอยู่หน้าบ้านสุดสยองนั้นทำเอา เธอนอนต่อไม่ได้ นุ่นรู้ทันทีว่าโดนดีเข้าแล้ว
.
.
.
พอรุ่งเช้าเธอก็รีบหอบของทุกอย่างที่เอามาจากตู้สีแดงหน้าไปคืนทันที ตู้นั้นยังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่ในตู้กลับว่างเปล่า นุ่นจึงรีบเอาของกลับไปใส่คืนที่เดิมละวิ่งหนีไป
.
.
.
พอกลับมาที่ห้อง นุ่นก็ต้องผวา อีกครั้ง เพราะของที่หอบไปเมื่อกี้ กลับเข้ามาอยู่ในห้องเหมือนเดิม ทำเอาเ้าตัวแทบไม่กล้าเข้าห้องตัวเอง
ได้แต่ยืนทื่อเข่าอ่อนอยู่หน้าประตู
.
.
.
นุ่นขว้างปาของที่เก็บมาทิ้งทางหน้าต่างก็แล้ว ทิ้งถังขยะก็แล้ว นำไปแจกคนอื่นก็แล้ว แต่ก็ไม่เป็ผล เพราะสุดท้ายแล้วของพวกนั้นก็กลับมาอยู่ที่เดิมเมื่อเธอกลับมาที่ห้อง
.
.
.
แล้วนุ่นก็หยุดชะงักไป เพราะจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง นุ่นรับรู้ทันทีว่าอะไรก็ตามที่อยู่หน้าห้องเธอ ต้องไม่ใช่คนแน่ๆ นุ่นเลยรีบคลานไปแอบใต้เตียงและพยายามทำตัวให้เงียบที่สุด ในขณะที่บางสิ่งยังคงประตูเคาะดังขึ้น จนเสียงกึกก้องไปทั่วหอพัก
.
.
.
แต่ยังไม่ทันพูดจบ นุ่นได้ยินเสียงเคาะจากอีกด้านของห้อง
.
.
.
เธอหันไปตามทิศทางของเสียงนั้น ซึ่งดังมาจากเพดาน...
เธอแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตาเห็น เ้าตู้ปันสุขจากบ้านหลังนั้น มันไต่อยู่้าด้วยขาและแขนยาวๆ ที่งอกออกมา มือขวาของมันกำมีดเล่มหนาเอาไว้แน่น
แต่ที่สยองสุดๆ จนทำเอานุ่นร้องไม่ออก ได้แต่นั่งตัวสั่นเทา ก็คือใบหน้าสยดสยองและลิ้นยาวๆ ของมันที่ห้อยลงมาเลียแก้มเธอ แล้วยิ้มแสยะ แล้วพุ่งใส่เธออย่างรวดเร็ว...
และนี่คือภาพสุดท้ายที่นุ่นเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดไป
จากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นนุ่นอีกเลย
.
.
.
ตู้สีหน้าบ้างหลังเดิมถูกกลับมาเติมเต็มอีกครั้ง เรียงราวไปด้วยเนื้อกระป๋องและอาหารแห้งมากมาย แต่ใครจะรู้เล่าว่าเนื้อเ่าั้มาจากอะไร
จนกว่าจะมีใครสักคนหลงเข้ามาหยิบมันติดมือกลับไป...
เรียบเรียง และภาพประกอบ โดย hIDDEN sTORY
100K
