The Little Zombies เกมนี้ฉันต้องชนะ!

เมืองเริ่มต้น

        ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของหญิงสาวคือผู้คนจำนวนมากกำลังยืนอยู่เต็มบริเวณลานกว้าง ทุกคนที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็๲คนที่สมัครเข้ามาเล่นเกม The Little Zombies เหมือนกันกับเธอทั้งสิ้น

        หญิงสาวใช้สายตาสำรวจไปรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง ทำให้เธอสามารถคาดเดาได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในเมืองเริ่มต้นหรือจุดเริ่มต้นในการทำเควสร่วมกับคนอื่นในกลุ่มซอฟต์เบต้านั่นเอง

        ผู้คนรอบข้างที่เธอพบเห็นในขณะนี้ล้วนแล้วแต่กำลังจ้องมองและตกตะลึงกับภาพโฮโลเเกรมที่อยู่เบื้องหน้า เพราะหากมองดีๆแล้ว ภาพสิ่งของและอาคารต่างๆล้วนแล้วแต่เสมือนจริงจนเหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้คือโลกอีกใบไม่มีผิด

        “ให้ตายสิ! นี่มันเหมือนจริงเกินไปแล้ว สมแล้วที่เป็๞บริษัทผลิตเกมขนาดใหญ่”

        หญิงสาวพึมพำก่อนจะตัดสินใจเดินสำรวจบริเวณโดยรอบทันที พอเดินไปได้สักพักก็พบกับจอภาพขนาดใหญ่ที่อยู่กลางลานกว้าง นอกจากนั้นยังมีกลุ่มผู้คนมากมายกำลังยืนมองมันอยู่ด้วยความสนใจ 

        “จอนี้มีไว้ทำอะไรเนี่ย จะฉายหนังให้ดูคลายเครียดเหรอไง?” น้ำทิพย์พูดขึ้นมาจากความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที

        “จะเอาไว้ทำอะไรก็ช่างเถอะตอนนี้ฉันต้องหาเพื่อนร่วมทีมก่อน” เธอพึมพำเสียงเบา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจ

        “แล้วฉันจะไปหาจากไหนเนี่ย”

        เมื่อคิดได้ดังนั้นน้ำทิพย์ก็เดินออกจากบริเวณนั้นเพื่อไปตามหากลุ่มคนที่เธอจะสามารถเข้าร่วมทีมได้ด้วยรอยยิ้มสบยายเต็มใบหน้า

        ยังดีที่เกมนี้คัดลอกตัวตนในเกมมาจากตัวต้นแบบจริง เมื่อเราสวมชุดไหนก่อนการเล่น มันก็จะคัดลอกมาทั้งอย่างนั้น คล้ายกับออกมาเที่ยวเล่นไม่มีผิด

        “เธอ ๆ สนใจรับคนน่ารักๆ อย่างฉันเข้าร่วมกลุ่มไหม?”

        น้ำทิพย์พูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาที่คิดว่าน่ารักที่สุดไปให้กับคนในกลุ่มที่เธอพบเห็นและคิดว่าน่าจะเก่งเพื่อหวังจะได้เข้าร่วมกลุ่มกับพวกเขา

        “ไม่ล่ะ พวกเราไปหาสมาชิกกันต่อทางโน้นดีกว่า”

        เสียงของผู้คนในกลุ่มนั้นตอบกลับมาหลังจากที่น้ำทิพย์พูดจบทันที ก่อนที่พวกเขาทั้งกลุ่มจะพากันเดินออกไปจากตรงนั้นโดยปล่อยให้น้ำทิพย์ยืนงงอยู่ที่เดิม

        เธอกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับจูนความคิดให้เข้าที่หลังจากถูกปฏิเสธ

        ให้ตายสิ! พวกเขาปฏิเสธคนน่ารักๆแบบเธอลงได้ยังไงไม่เข้าใจจริงๆ

        “เหอะ ฉันไปหากลุ่มใหม่ก็ได้”

        หลังจากนั้นน้ำทิพย์ก็เดินไปหาคนในกลุ่มอื่นเพื่อขอเข้ากลุ่มด้วยเช่นเดิมแต่ก็โดนปฏิเสธทุกครั้งไป

        “พวกตาต่ำ เชอะฉันไปหากลุ่มอื่นอยู่ก็ได้”

        น้ำทิพย์สบถออกมาด้วยความโกรธเพราะไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนก็ไม่มีคนให้เธอเข้ากลุ่มด้วยเลยสักคน สายตาของคนพวกนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน

        เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ!

        หญิงสาวส่ายหน้าพร้อมกับเดินไปขอเข้ากลุ่มที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แต่ก็ต้องมาชะงักกับแรงดึงที่อยู่ตรงแขนเสื้อทำให้เธอต้องหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

        สายตากลมโตคู่นั้นหรี่ลงเมื่อพบว่าแรงดึงนั้นมาจากเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบห้าสิบหกปีตรงหน้านั่นเอง

        เขาใช้สายตาคู่นั้นมองมาที่เธอพร้อมกับมือที่ยังจับแขนเสื้อไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ปากเม้มเข้าหากันดูราวกับว่ากำลังหวาดกลัวอะไรสักอย่าง และเธอคือความหวังของเขาในขนาดนี้

        “นายเป็๲ใครแล้วมาดึงเสื้อฉันทำไม”

        น้ำทิพย์พูดขึ้นเพราะอารมณ์ของเธอยังไม่คงที่มากนัก ดังนั้นเสียงที่พูดออกไปจึงทั้งสั้นและห้วน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ เด็กผู้ชายคนนั้นเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเธออีกเลย

        แต่!

        แล้วทำไมไม่ปล่อยมือจากเขนเสื้อของเธอสักทีล่ะ 

        “อะไรของนายเนี่ย ฉันถามแล้วไม่ตอบ” น้ำทิพย์เริ่มโวยวาย

        “ผะ…ผมกลัวครับ”

        เสียงแหบแห้งดังขึ้นพร้อมกับที่สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวคู่นั้นจะเงยหน้ามองสบตาน้ำทิพย์กลับ

        หญิงสาวที่ได้ฟังคำนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากัน

        เธอไม่สนใจหรอกว่าเ๽้าเด็กนี่จะกลัวอะไร เพราะสิ่งที่เธอสนใจในตอนนี้คือการหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อเล่นเกมนี้ต่างหากล่ะ

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงพยายามกระชากแขนเสื้อของเธอออกจากมือของเด็กคนนั้นทันทีแต่ดูเหมือนว่ามันจะค่อนข้างลำบากไปสักหน่อย

        “ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะกลัวอะไร เพราะสิ่งที่ฉันสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือการหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อชนะเกมนี้ ฉันอยากได้เงินรางวัลนายเข้าใจไหม ถ้าเข้าใจแล้วปล่อยฉันเดียวนี้เลยนะ!”

        น้ำทิพย์พูดเองเออเองคนเดียวเสร็จก็ทำท่าจะเดินออกไปแต่เด็กผู้ชายคนนั้นกลับเอื้อมมือมาจับแขนเสื้อเธอไว้อีกครั้ง

        “อร๊ายยยย”

        น้ำทิพย์ส่งเสียงดังลั่นอย่างขัดใจขึ้นมาในทันทีเมื่อเด็กชายคนนั้นยังไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังสื่อสาร ส่งผลให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นต้องกันมามองด้วยความสนใจ

        “ผู้หญิงคนนั้นเป็๲บ้าอะไรของเธอนะ”

        “ไม่รู้สิ”

        เสียงพูดคุยของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ดังขึ้นบริเวณรอบ ๆ ทำให้เธอต้องหยุดร้องแล้วเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างไม่อายสายตาที่มองมาเลยสักนิดเดียว

        เธอตัดสินใจเดินออกจากบริเวณนั้นโดยมีเด็กหนุ่มที่จับแขนเสื้อของเธอเดินตามมาด้วยไม่ว่าเธอจะทำทุกวิธีทางเพื่อให้เขาปล่อยแต่เด็กคนนี้กลับไม่ปล่อยเเขนเสื้อเธอเลยสักที

        “ปล่อยสิย่ะ ฉันบอกให้ปล่อยได้แล้ว!” น้ำทิพย์พูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันก่อนจะเดินต่อ แต่เด็กคนนั้นกลับเอ่ยขึ้นมาทันทีเพราะกลัวว่าเธอจะทิ้งเขาไป

        “ผะ…ผมสามารถช่วยให้คุณชนะเเต่ละเควสได้นะครับ”

        “หืม?...”

       น้ำทิพย์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปมองเด็กหนุ่มทันที แววตาทอประกายแวววาวจนคนที่เพิ่งพูดประโยคนั้นไปต้องขนลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่

…

10/04/2564