" ทำไมกันทำไมเลิกเชื่อมต่อไม่ได้ ... ขอร้องละ ไม่เอาแบบนี้ ... ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยผมด้วย!!! "
ตัวผมในตอนนั้นะโขอความช่วยเหลือด้วยความสิ้นหวังในห้องที่ว่างเปล่า แต่ก็ไร้ซึ่งความช่วยเหลือที่ผมได้ร้องขอ ในหัวเต็มไปด้วยความสงสัยมากมาย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ...
ผมชื่อเซ็ท เป็วัยรุ่นอายุ 24ปี คนหนึ่งที่ทำงานเป็วิศวกรคู่กับตำแหน่งนักวิจัย ในบริษัทที่ขายอุปกรณ์พิเศษ สำหรับการไปสู่โลกเสมือน
โลกในทุกวันนี้เทคโนโลยีพัฒนาอย่างก้าวะโ จากการค้นพบโบราณสถานแห่งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งมีบันทึกเทคโนโลยีลึกลับมากมาย แน่นอน...โลกเสมือนก็พัฒนามาจากบันทึกเ่าั้ เป็โลกที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างอิสระ
ทุกวันผมก็เป็แค่มดงานทำตามคำสั่งของพวกตำแหน่งสูงๆอย่างไม่มีทางเลือก เสร็จจากงานวิศวกร ก็ต้องไปทำงานคิดค้นวิจัยอีกตำแหน่ง ซึ่งเป็งานที่ผมไม่ถนัดเอซะเลย ที่ผมเลือกทำงานนี้ เพราะหวังว่าจะคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ผมจะได้มีเงินพอที่จะให้ตัวเองกับน้องสาวได้อยู่แบบสบายๆ
ผมคิดอยากจะลาออกหลายครั้ง แต่ก็ได้แค่คิด ถ้าลาออกไปผมกับน้องสาวจะเอาอะไรกินล่ะ
ั้แ่พ่อกับแม่เสียไปเมื่อ3ปีก่อนจากอุบัติเหตุ ผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับโซฟีอาน้องสาวสุดมึน ในบ้านหลังเล็กที่อยู่ในเมืองอุตสาหกรรมหลักของประเทศ ผมรับหน้าที่หารายได้เข้าบ้าน เพื่อซื้ออาหารกับเป็ค่าเล่าเรียนของน้อง
ก่อนหน้านี้ในทุกวันชีวิตของผมก็ปกติ ออกไปแนวน่าเบื่อด้วยซ้ำ ตื่นไปทำงาน เสร็จงานก็หาซื้ออาหารค่ำกลับบ้าน กิจวัตรวนเวียนอยู่แบบนี้มาตลอด 3 ปีแล้ว
แต่ในวันนี้เกิดเื่ที่เป็จุดเริ่มต้นของปัญหาใหญ่ หลังจากที่ผมกลับมาถึงบ้านเพราะความรีบร้อน เนื่องจากมีนัดเดตกับผู้หญิงคนหนึ่งในโลกเสมือน ผมดันมาติดอยู่ในที่ๆประหลาด ที่ๆอยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ ที่ซึ่งกระตุ้นนิสัยของนักวิจัยอยากรู้อยากเห็น จนทำให้ผมเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ทันได้คิด
และตอนนี้ การตัดสินใจตามอารมณ์ของผม มันทำให้ผมได้มาอยู่ที่จุดๆนี้ อย่างไรก็ตามผมต้องหาทางกลับให้ได้
.
.
.
" ถ้ารู้แบบนี้ไม่น่าดันทุรังมาจนถึงที่นี่เลย ทำไมเราถึงไม่ยอมกลับไปั้แ่ทีแรกกันล่ะ "
ชายหนุ่มเดินไปมา ร้องะโขอความช่วยเหลืออยู่นาน จนเขาเริ่มสิ้นหวังที่จะออกไปจากที่แห่งนี้ และในตอนที่เขาตัดสินใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเอง ...
" ตอนนี้เ้าไม่ได้อยู่ในที่ๆ้าจะไปหรอก คงมีอะไรผิดพลาดถึงทำให้เ้ามาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าจะมีใครบางคนส่งเ้ามา ... ตัวข้าเป็แค่ผู้เฝ้ามอง ข้าไม่สามารถแทรกแซงในมิติต่างๆ ได้ ข้าต้องไปแล้วเขาผู้นั้นกำลังจะมาที่นี่ จำไว้ว่าเ้าต้องมีชีวิตรอด ... โชคดี มนุษย์"
เสียงเด็กชายปริศนาคนหนึ่งพูดขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในห้องว่างแห่งนั้น
" นี่มันอะไรกัน ตอนนี้ตัวเราน่าจะอยู่ในโลกเสมือนที่เดิมเหมือนทุกทีสิ ทำไม่เป็แบบนี้ไปได้ ทำไมถึงมาอยู่ในที่ประหลาดแบบนี้กัน "
ชายหนุ่มคนนั้นเริ่มมองไปรอบๆ สิ่งที่เห็นคือห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพดานสูง ทั้งห้องว่างเปล่า ไม่มีใครนอกจากตัวเขาเอง อย่างเดียวที่มีอยู่คือความสิ้นหวังที่อยู่เป็เพื่อนเขา
" แล้วเสียงเด็กที่พูดเมื่อกี้มันอะไรกัน ใครเป็คนพูดแล้วผู้เฝ้ามองคือใครกัน นอกจากห้องสีขาวว่างๆ ก็ไม่เห็นมีใครนอกจากตัวเราเลยนี่ "
เขายืนกอดอก พร้อมความสับสน หลังจากนั้นเขารับรู้ได้ถึงสายลมเบาๆ พัดผ่านตัวไปและมีอีกเสียงเพิ่มขึ้นมา พร้อมกับโฮโลแกรมผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่งในชุดสูทสีดำสุดหรูที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ แต่ดูมีท่าทางที่ไม่เป็มิตร มันปรากฏขึ้นมาด้านหลังของเขา
" เ้าเป็ใคร เ้าไม่ใช่ิญญาบริสุทธิ์ที่ท่านโคลทีนส่งมา ตัวตนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายอย่างเ้ามีเหตุผลอะไร ถึงมาที่แห่งนี้จงตอบคำถามข้า
และขอให้เลือกคำพูดต่อไปของเ้าให้ดีเพราะมันจะเป็ตัวตัดสินว่าข้าสมควรกำจัดเ้าไหม หากคำตอบของเ้าผิดกฎของเรา ข้าคงต้องขอสลายิญญาเ้าทิ้งเสียั้แ่ตรงนี้ "
ดูเหมือนชายหนุ่มผู้โชคร้าย ได้เจอกับปัญหาใหญ่เสียแล้ว ...
เขาหันไปตามเสียงนั้นทันที ในตอนนั้นชายหนุ่มผู้สิ้นหวังยืนตัวแข็งทื่อและสับสนมาก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความกลัว และคำถามมากมาย
" หรือว่าเราตายแล้ว ... ไม่สิเรายังไม่ตาย แต่ตอนนี้ สิ่งที่ควรทำมากที่สุด คือตอบคำถามของโฮโลแกรมน่าสงสัยนี่ก่อนดีกว่า ..."
เขาพยายามใจเย็น และเริ่มอธิบายเื่ที่เกิดขึ้นทุกอย่างให้โฮโลแกรมฟัง
" เอ่อ คือ...ผมชื่อเซ็ท ผมตั้งใจจะไปที่โลกเสมือน Eternal Life (EL) แต่ดันมาโผล่ที่นี่ไม่รู้ว่ามาได้อย่างไรเหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกสถานที่ของคุณครับ ผมพยายามเลิกเชื่อมต่อเพื่อกลับไปโลกเดิมแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้ ได้โปรดเข้าใจผมแล้วบอกผมทีว่าผมจะกลับไปที่ของผมได้อย่างไร "
โฮโลแกรมนั้นนิ่งไปไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
" หวังว่าคำตอบของเราคงจะถูกใจเขานะ "
หลังจากพูดจบเซ็ทยืนนิ่งเงียบ พร้อมท่าทีที่ดูเป็กังวล และในตอนนั้นโฮโลแกรมก็หายไป ไม่นานก็เปลี่ยนมาอยู่ด้านหน้าเขา มันเอามือยื่นเข้ามาในหัวเซ็ทเหมือนกำลังทำอะไรสักอย่าง
ฟิ้ง ... !
ทันทีที่เซ็ทถูกมือนั้นััที่หัว ได้มีภาพและเสียงมากมายโผล่ขึ้นมาตามผนังห้อง ภาพและเสียงนั้น คือภาพความทรงจำของเซ็ทั้แ่ตอนเขายังเด็ก วัยเรียน และตอนปัจจุบันก่อนที่เซ็ทจะมาที่นี่
" นี่มันอะไรกันทำไมมีแต่เื่ที่ไม่เข้าใจ ไม่เอาน่า ... ตอนนี้เริ่มกลัวจริงๆ แล้วนะ "
เซ็ทมีท่าทีที่ใจนมือสั่น เขายังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร
" เ้ายังไม่ได้ตายอย่างนั้นหรือ ... และเ้าก็ลักลอบเข้ามาที่นี่ อืมมม ... เข้าใจแล้ว ในที่สุดก็ได้เจอพวก invaders ตัวตนที่น่ารังเกียจ มีแต่ความโลภไม่สิ้นสุด ถ้าฆ่าเ้าเสียั้แ่ตอนนี้ ตอนที่ยังพอมีโอกาส ข้าสมควรที่จะทำมันโดยไม่ต้องลังเล ... ข้าจะลบเ้าทิ้ง จงสลายไปซะไอ้พวกโสโครก "!!!
โฮโลแกรมนั้นมีท่าทีที่โกรธจัด และได้มีเสียงของพลังงานเวทย์มนต์อะไรบางที่เซ็ทไม่รู้จักดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
" เดี๋ยวสิ ลบทิ้งอะไรกัน หมายถึงตายจริงๆใช่ไหม ฟังกันก่อนสิ ผมบอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ "
เซ็ทะโเสียงดังพร้อมเดินถอยหลัง ไปจนติดกับผนัง ในเมื่อถอยมากกว่านี้ไม่ได้เขาจึงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
" เ้าผิดั้แ่มาปรากฏตัวที่นี่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆ เ้าสมควรมีตัวตน คนที่คิดจะละเมิดกฎแห่งมิติต้องถูกกำจัดทิ้งเท่านั้น "!!!
โฮโลแกรมนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ โมโหขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับแสงที่ไหลมาจากทุกทิศทาง มารวมที่มือเขา
และในตอนนั้นเองมีหญิงสาวผมสีบลอนด์คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เธอแต่งตัวดูดีในชุดเดรสสีแดงยาวจรดพื้น ท่าทางสง่างามดูสูงส่งอย่างกับเ้าหญิงในหนัง
เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่อ่อนช้อยงดงาม และได้หยุดยืนอยู่ด้านหน้าเซ็ทเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร โฮโลแกรมหยุดนิ่งทันทีหลังจากการปรากฏตัวของหญิงปริศนา จากนั้นภาพฉายร่างกายของมัน ได้ถอยหลังพร้อมก้มตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังทำความเคารพ
" ท่านโคลทีน มีอะไรให้ข้ารับใช้ ข้าผู้นี้ขอน้อมรับคำสั่ง "
โฮโลแกรมพูดด้วยความอ่อนน้อม ตลอดเวลาที่พูดมันก้มหน้าตลอด
- มีคนน่าสงสัยเพิ่มมาอีกคนแล้ว เธอเป็ใครกัน -
.
.
.
.
.
สถานการณ์อันตึงเครียดนี้ ได้ดำเนินต่อไป
- unknown hologram -
4K
