“เดี๋ยวเหอะ! ปากน่ะ ยังอยากเอาไว้กินข้าวอยู่มั๊ย? ...”
“ชะอุ้ย! “แดนสะดุ้งโหยง...กลัวผมจะโกรธจึงแก้ตัวว่า “แฮ่ะๆ พี่ล้อเล่น รู้น่า...ใครจะบริสุทธิ์ผุดผ่องเท่าน้องแตงโมอีกล่ะจ๊ะ อิอิ...”
จังหวะที่ผมกำลังค้อนแดนอยู่นั้น เม่นก็สนับสนุนขึ้นมาว่า “ฟ้อนไม่เป็ก็หัดได้นี่จ๊ะ”
ผมหันไปหัวเราะ “โฮะๆๆ คงต้องรอต้นตะไคร้ออกดอกก่อนกระมังคะ กว่าจะหัดเป็”
“แหม...ไม่นานถึงขนาดนั้น ถ้ามีพร์หัดสักวันสองวันก็เป็แล้ว”
“ไม่เอาอ่ะ...อาย...เป็คนดูดีกว่า มีความสุขกว่าเยอะ”
“ว้า...เสียดายจัง หน้าตาน่ารักๆ อย่างน้องแตงโมน่าจะเป็ช่างฟ้อน เอาไว้อวดลูกหลานทีหลัง” เม่นทำท่าเสียดาย
“พี่ว่าแล้ว หน้าตาอย่างน้องแตงโมเป็อะไรไม่ได้หรอก เป็ได้อย่างเดียวเท่านั้นแหล่ะ” แดนดูถูก
“เป็อะไรคะ?”
“ก็เป็...แฟนพี่ไงล่ะจ๊า...ฮี่ๆๆ” แดนทำตาเยิ้ม
“หืม..ม..ม..ม” เม่นเขย่าลูกคอ “รู้สึกแกจะยังหลับไม่ตื่นนะแดน”
“ทำไมพี่?” แดนถามยวนๆ
“ก็ยังยืนฝันอยู่เนี่ยไง”
แต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ “ทำไมพวกพี่ถึงอยากให้แตงโมเป็ช่างฟ้อนกันจัง”
“ก็พี่อยากมีแฟนเป็ช่างฟ้อนน่ะสิจ๊ะ มันเท่ห์ดี” เม่นตู่เอาเองเสร็จสรรพ
“หืมมมมม...?” ผมเน้นสียงบ้าง พลางเหล่ตามองคนพูด รู้สึกว่าสองคนนี้ขี้หลีพอกันเลย...
“อ่ะ ล้อเล่น...ก็พี่อยากให้น้องแตงโมถูกจารึกชื่อไว้ในสมุดทำเนียบช่างฟ้อนอันเก่าแก่ไง ถือเป็มงคลชีวิตและเกียรติ์ประวัติอย่างยิ่งเลยนะ และมันก็เป็ความฝันของเด็กสาวในตำบลเรา ถ้าใครได้เป็...รับรองเนื้อหอมขึ้นมาทันที แฟนๆ ตรึม”
แดนเสริมบ้าง “ใช่! ช่างฟ้อนตำบลเราสวยไม่แพ้เทพีสงกรานต์ของจังหวัดเลยล่ะ บางปียังสวยกว่าเสียด้วยซ้ำ แถมยังมีความสามารถด้านฟ้อนรำด้วย”
เม่นช่วยตื๊ออีก “แล้วงานที่ไปฟ้อนก็เป็งานขึ้นชื่อระดับจังหวัดเชียวนา ผู้ว่าฯ ส.ส. ก็มาร่วมพิธีด้วย คนต่างบ้านต่างเมืองก็แห่มาดูกัน ฝรั่งเฝริ่งก็มาถ่ายรูป”
“ฟ้อนงานอะไรอ่ะคะ?”
“งานประเพณีไหว้พระธาตุศักดิ์สิทธิ์ประจำปีของวัดบ้านเราน่ะ ตรงกับวันที่ 17 เมษาที่จะถึงนี้ วัดบ้านเราจัดเป็วัดที่เก่าแก่และมีชื่อเสียง ในวันงานก็จะมีพิธีกรรมทางศาสนา มีงานเลี้ยงขันโตก แล้วก็มีพิธีรดน้ำดำหัวผู้หลักผู้ใหญ่ [*] ไปด้วยเงี้ย”
“อื้ม...น่าสนๆ งานใหญ่อย่างนี้ พลาดไม่ได้ซะแล้ว “ผมชักเคลิ้ม
“น้องแตงโมเปลี่ยนใจลงสมัครแล้วใช่ไหมจ๊ะ” เม่นดีใจเอามือประสานกัน
“เปล่า ใครว่าแตงโมจะไปฟ้อนล่ะ แตงโมจะไปดูต่างหาก”
“อ้าว!”
“อย่ามาตะล่อมซะให้ยากเลย”
OOOOOOOOOO
ณ บ้านหลังใหญ่ของครูวิชัย เศรษฐีเ้าของไร่ ...
“เคน ดูสร้อยเส้นนี้สิคะ สวยมั๊ย”
ขิงใส่สร้อยทองเส้นหนึ่งออกมาอวดแฟนหนุ่มในห้องนั่งเล่น มันมีขนาดใหญ่และไม่ได้เป็สร้อยที่ใช้ใส่กันทั่วไป หากใช้สำหรับประดับชุดฟ้อนรำ
“อื้ม สวยดี”
“เนี่ย ขิงอุตส่าห์ไปหาซื้อมา เพื่อฟ้อนในงานปีนี้โดยเฉพาะเลยนะคะ”
ความประทับใจในความงามของช่างฟ้อนเมื่อสมัยเด็ก ทำให้เคน... ‘อยากมีแฟนเป็ช่างฟ้อน’ จึงเปรยกับคู่หมั้นตัวเอง ให้เข้ารับการคัดเลือก และหากได้เป็ช่างฟ้อนจริง เขาคงรู้สึกภาคภูมิใจมาก ทุกคนในครอบครัวก็ออกเสียงสนับสนุน เพราะจะช่วยเป็หน้าเป็ตาแก่วงศ์ตระกูล ส่วนขิงเองก็อยากให้แฟนหนุ่มรู้สึกภูมิใจ เธอจึงแบ่งเวลาไปเรียนฟ้อนมาแล้วถึงหนึ่งปีเต็ม
“การคัดตัววันพรุ่งนี้ พยายามให้เต็มที่นะ” เคนกล่าวด้วยแววตาแห่งความคาดหวัง
คู่หมั้นสาวรู้ดี ว่าแฟนหนุ่มตั้งความหวังเอาไว้สูง...งานนี้จึงพยายามอย่างเต็มที่ “ค่ะ ไม่ต้องห่วง ขิงจะไม่ทำให้เคนผิดหวังเด็ดขาด” เธอปฏิญาณมั่น
“อื้ม…” เคนพยักหน้ายิ้มอย่างพอใจ
เค้ก...น้องสาววัยสิบแปด เดินเข้ามาสมทบ นำหน้าด้วยเสียงแจ้วว่า “งานนี้ ไม่มีใครสู้พี่ขิงได้แน่นอนค่ะ” เธอยิ้มแป้น กล่าวเข้าข้างพี่สะใภ้ในอนาคต
“มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอยัยเค้ก” เคนถาม
“ก็แหม...พี่คะ...คนบ้านนอกพวกนี้น่ะ สู้คนกรุงเทพฯ อย่างพวกเราไม่ได้หรอก ฝีมือมันคนละชั้นกัน พี่ขิงทั้งสวยทั้งเก่ง เอาแค่ราคาเครื่องสำอางกับเสื้อผ้า ก็เทียบกันไม่ติดแล้ว” น้ำเสียงที่ดูถูกคนของเธอ คงเกิดจากการเลี้ยงดูที่อุ้มโอ๋มากเกินไป เพราะเธอเป็ลูกสาวคนเดียว แถมยังเป็คนสุดท้องอีกด้วย
“เอาเถอะๆ ก็อย่าประมาทละกัน เห็นเขาว่าปีนี้คนลงสมัครคัดเลือกก็ไม่น้อยนะ เกือบ 50 คน”
“โอ๊ย! ไม่รู้จะมาสมัครกันทำไมตั้งเยอะแยะ เสียเวลาเปล่าๆ” ขิงบ่น
“ก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ สมัครแค่ 2-3 แล้วเราชนะน่ะ มันไม่น่าภูมิใจหรอก เดี๋ยวเขาจะครหาว่าเราไม่เก่งจริง” เคนให้เหตุผล
“เออ...ก็จริงเนอะ”
เค้กหัวเราะร่วน “ดีค่ะพี่ขิง เราจะได้สั่งสอนพวกยัยสาวบ้านนอก พร้อมกันทีเดียวไปเลย”
OOOOOOOOOO
ชาวบ้านเล่ากันว่า มีหมอดูแม่นมากอยู่คนหนึ่ง อยู่ข้างวัด ถ้า่สายๆ จะมีคนดูมาต่อคิวยาว แม่นกับแดนคะยั้นคะยอกันเหลือเกิน ที่จะให้ผมไปดู ประเด็นหลักที่สองหนุ่มอยากรู้ก็คือ ‘เนื้อคู่ของผมจะเป็ใคร’ ไม่ใช่เพราะสองหนุ่มงมงายทางไสยศาสตร์ แต่มันคือทางออกสุดท้าย หลังจากที่สองหนุ่มงัดเหตุผลมาเถียงกันต่างๆ นาๆ เพื่อเอาชนะคะคานกัน หวังจะตัดทางคู่แข่งเื่จีบผมมาตลอดทาง
ผมเลยตัดสินใจ ไปดูซะให้รู้แล้วรู้รอด...ตัดรำคาญ
พวกเราเดินเลาะรั้ววัดไปได้สักพัก ก็พบกับหมอดูคนหนึ่ง นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขาม หนวดเคราที่ยาวหงอกนั้นแสดงถึงความมีอายุ
แล้วผมก็เจอปัญหาเข้าอย่างจัง ั้แ่ประโยคแรกที่หมอดูถามว่า...
“ชื่อจริงว่าอะไรน่ะเรา แล้วก็เกิดวันที่เท่าไหร่”
ตายล่ะ! ลืมซะสนิท ผมยังไม่รู้ชื่อจริง กับนามสกุลของตัวเองเลย วันเดือนปีเกิดยิ่งไม่ต้องพูดถึง จะทำยังไงดีล่ะทีนี้ ถ้าตอบไม่ได้...ใครจะเชื่อ ไม่น่าแส่หาเื่เล้ย...ทำไงดี!?
“สี่เดือนผ่านไป…” แดนประชดเมื่อเห็นผมทำท่าอึกอัก ไม่ยอมบอกสักที
“เป็อะไรไปจ๊ะน้องแตงโม ทำไมไม่ตอบลุงเขาไปล่ะ” เม่นสงสัย
“หรือว่าอายที่จะบอกชื่อจ๊ะ สงสัยน้องแตงโมต้องมีชื่อจริงว่า นางสาวมะแว้งขม หรือไม่ก็ น้องคำปู้จู้ แน่เลย ฮ่าๆ” แดนยังไม่หยุดแซว
ผมทำตาค้อนใส่ ไม่ได้ขำด้วยเลย หรือว่า...จะโกหกไปเลยดีไหม
เอ๊ะ! จริงสิ...ในกระเป๋าสตางค์ของผมมีบัตรประชาชนนี่หว่า คิดได้ดังนั้น จึงหยิบบัตรออกมายื่นให้หมอดูด้วยความโล่งใจ
สองหนุ่มชะเง้อมองตามบัตรด้วยความสงสัย ว่าทำไมผมถึงอ้อยอิ่ง ไม่ยอมบอกสักที มีความลับอะไรหรือเปล่า?
“ยาหยี ช่างจำนรรจ์”
เม่นอ่านชื่อและนามสกุลของผมบนบัตร “ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปรกติตรงไหนนี่”
แดนทำหน้าเห็นด้วย “แล้ว ยาหยี แปลว่าอะไรพี่เม่น”
“ตามพจนานุกรม ยาหยี แปลว่า น้องรัก มักใช้กับน้องสาว แต่โดยทั่วไปใช้เรียกแทนหญิงสาวอันเป็ที่รัก เช่น แม่ยอดยาหยี เป็ต้น” เม่นอธิบายละเอียดยิบแสดงภูมิปัญญา
“โอ้โฮ...ไม่น่าเชื่อว่าพี่เม่นนอกจากจะขี้หลีแล้ว ยังเก่งวิชาการกับเขาด้วย”
เม่นเหล่มองแดนด้วยสายตาเชิงตำหนิ “นี่แกจะชมฉัน หรือด่ากันแน่เนี่ย”
หมอดูอ่านบัตรแล้วขีดๆ เขียนๆ ครู่หนึ่งผ่านไป....ผมสังเกตเห็นคิ้วของแกขมวดแทบจะเป็ปม แต่แกก็ยังไม่เริ่มทำนายสักที ปล่อยให้พวกเราชะเง้อรอจนคอยาน คล้ายกับว่าจะทวนดูหลายรอบ
“ทำไมนานจังล่ะลุง” เม่นถาม
ชายชราหยุดเขียน เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาสงสัย เหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
“มีอะไรผิดปกติหรือคะ?”
“แปลก...” เขาพึมพำเบาๆ
“ดวงไม่ค่อยดีเหรอคะ ไม่เป็ไร บอกมาเถอะค่ะน็หหห” ผมชักอยากรู้
ชายชรานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มทำนายคำแรกด้วยเสียงเข้มว่า “นี่มันดวงถึงฆาตแล้วนี่!!!”
“ห๊าาาาา!!!” เม่นกับแดนใร้องพร้อมกัน
“ชะตาขาดั้แ่อายุครบ 19 ปีที่ผ่านมานี้แล้ว!”
“เป็ไปได้ยังไงครับ น้องแตงโมยังมีชีวิตอยู่ แล้วก็นั่งตรงนี้อยู่เลย” แดนชี้แจง เม่นก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย “อย่าบอกนะครับ ว่าที่นั่งอยู่ตรงนี้...เป็ผี!”
“อุ้ย!” ผมสะดุ้งเบาๆ กับวลีกระแทกท้ายนั้น
หมอดูถึงกับส่ายหน้ากลุ้มใจ “เอ...หรือว่าจะคำนวณผิด” พูดเสร็จเขาก็เปลี่ยนกระดาษแผ่นใหม่มาเขียนคำนวณให้แน่ใจอีกรอบ
สถานการณ์เริ่มตึงเครียด แต่สำหรับผมนั้นรู้ดีอยู่แล้วว่าความจริงเป็เช่นไร จึงไม่มีอาการใแม้แต่น้อย หากสองหนุ่มกำลังทำหน้าตาตื่น กระซิบกระซาบกันอยู่ด้านหลัง
“เฮ้ย...ทำนายแบบนี้ได้ไง ลูกค้าก็เสียขวัญหมดสิ ไหนพี่บอกว่าแม่นไง หมอดูหรือหมอเดาเนี่ย” แดนบ่น
“ก็ไม่รู้...วันนี้แกเป็อะไรไปวะ ปกติแกไม่เคยเป็แบบนี้นี่” เม่นก็ยังงงๆ
หลังขีดเขียนอยู่ครู่ใหญ่ ชายชราก็เงยหน้าขึ้นมองผม ก่อนจะแก้คำทำนายใหม่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อะแฮ่ม...ปีนี้ ดวงชะตาไม่ค่อยดี มีเคราะห์หนัก ร้ายแรงอาจถึงขึ้นเสียชีวิตได้”
“แล้วควรทำยังไงดีครับ” เม่นถาม
“ให้ทำบุญสังฆทานชุดใหญ่ อุทิศให้เ้ากรรมนายเวร ปล่อยนกปล่อยปลา อย่างละ 19 ตัว พร้อมกับนุ่งขาวห่มขาว บวชชีพราหมณ์อย่างน้อย 19 วันเท่ากับจำนวนอายุ เริ่มจากวันนี้เลยยิ่งดี”
“โอ้โห...ตั้ง 19 วัน ไหวเหรอน้องแตงโม” แดนร้อง
“แค่ทำบุญก็พอมั้ง แตงโมดวงแข็ง คงไม่เป็อะไรง่ายๆ หรอกค่ะ” ผมแย้ง
แต่เม่นกลับมองว่า “เชื่อไว้ก็ไม่เสียหายนะ”
“เชื่อลุงเถอะ ลุงเตือนด้วยความหวังดี ลุงไม่โกหกหรอก เื่คอขาดบาดตายพรรค์นี้” หมอดูชรายังคงย้ำคำเดิม “ถ้าหากไม่บวช ยังมีอีกวิธีหนึ่งคือ...เป็ช่างฟ้อน และฟ้อนถวายพระธาตุในงานประเพณี เพราะว่าได้กุศลแรง”
“โอ้โหย...อย่างหลังนี่ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่” ผมครวญ
บรรยากาศเงียบตึงไปชั่วขณะ
เม่นกับแดนซึ่งเกือบจะลืมเื่ที่ตั้งใจไปเสียสนิท เพราะโดนเื่อื่น แรงแซงขึ้นมาแทน เกิดนึกขึ้นได้...ก็รีบถามเข้าประเด็นทันที คงจะช่วยเปลี่ยนบรรยากาศที่ร้อนแรงให้ผ่อนคลายลง “เอ่อ...แล้วเื่เนื้อคู่ของน้องแตงโม เป็ไงบ้างครับ”
ลุงหมอจึงหันมาให้ความสนใจกับคำถามใหม่ ทิ้งเลขมรณะเอาไว้ด้านหลัง ทำการคำนวณอีกรอบ แป๊บเดียวก็ได้คำตอบ “เนื้อคู่เป็คนผิวขาว รูปร่างสมส่วน ไม่อ้วน ไม่ดำ ไม่เตี้ย”
ได้ยินแล้วสองหนุ่มก็ชี้ไปที่ตัวเอง “เย้...ลักษณะเหมือนผม” “ผมเองคร้าบ”
“ได้เนื้อคู่เป็คนต่างถิ่น เช่น อยู่กรุงเทพฯ แต่ได้คู่ครองเป็คนต่างจังหวัด เป็ต้น”
“นั่น...เห็นไหม ตรงกับพวกเราเป๊ะเลย” สองหนุ่มยิ่งสนับสนุน หมอดูชักหมั่นไส้จึงกล่าวตัดบท “ไม่ใช่เ้าทั้งสองหรอก เนื้อคู่ของเขาจะต้องอายุมากกว่าอย่างน้อยห้าปีขึ้นไป”
“อ้าว...ลุง ผมว่าตรงนี้ลุงไม่แม่นแล้วนะ” เม่นแย้งด้วยโทนเสียงต่ำ
“น้องแตงโมจะได้ผัวแก่เหรอเนี่ย!” แดนโพล่งขึ้นมาจากด้านหลัง
ผมศอกกลับไปที่พุงของแดนทันที
อุ๊บ!!!…
แดนถึงกับจุกตัวงอ หน้าเหยเกย ถอยฉากออกไป
สมน้ำหน้า ทะลึ่งดีนัก “เล่นแรงนะพี่แดน พูดงี้เดี๋ยวสวย” ผมรู้สึกรับไม่ได้กับคำว่า ‘แก่’ เหมือนเข้าตัวเองยังไงชอบกล ‘คำว่าแก่ พูดเบาๆ ก็เจ็บ’
“ในอนาคตมีโอกาสมีชื่อเสียง เป็ที่รู้จักแก่คนทั่วไป” ลุงหมอทำนายอีก
“นั่น! เห็นไหม” เม่นทัก “พี่บอกแล้วว่าน้องแตงโมต้องได้เป็ช่างฟ้อนแน่ๆ”
แดนกลัวน้อยหน้ารีบเสริม “ใช่! พอฟ้อนเสร็จ ผู้ว่าฯ เกิดติดใจ เลยชวนไปเป็พรีเซ็นเตอร์ของจังหวัด”
“แล้วแมวมองก็ชวนน้องแตงโมเข้าสู่วงการบันเทิง แล้วได้เป็ดาราดังก้องฟ้าเมืองไทย ฮ่าๆ”
สองหนุ่มช่วยกันจินตนาการ เข้าขากันดีเหลือเกิน
“พอเถอะๆ จะเพ้อฝันมากเกินไปละ” ผมกวักมือปราม “แค่ฟ้อน...ยังฟ้อนไม่เป็เลย คิดไปซะไกลนู่น...หมอดูเค้าบอกว่า...แค่มีโอกาส”
อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดเริ่มลดน้อยลงไปตามลำดับ กลายเป็รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแทน
ก่อนจะกลับ แดนก็ไม่วายที่จะขอเลขเด็ด
“ลุง ไหนๆ ก็มาแล้ว ขอเลขเด็ดให้ผมซัก 3 ตัวเถอะ”
802
