ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        “อาศัยชีพจรมังกรเทียมนี้เธอจะสามารถควบแน่นสร้างทะเลปราณแห่งที่สองขึ้นมาได้”

        “ส่วนเจ้าตัวเล็กนี่ เพราะดวงวิญญาณสอดประสานกับเธอมันจะได้รับความสามารถในการฝึกฝนทักษะยุทธ์ของมนุษย์และจะได้รับอิทธิพลจากเธอในระดับหนึ่ง ทำให้พลังฝีมือรุดหน้าอย่างรวดเร็ว”

        “นอกจากนี้ พลังจิตของมันจะได้รับการเสริมพลังอย่างมหาศาลและสามารถพูดภาษาคนได้อีกด้วย!”

        ฉันก็ฝึกทักษะยุทธ์ได้ด้วยเหรอ?

        เมื่อได้ยินคำพูดของคณบดีเฉียนหัวใจของไป๋ฉางเซิงก็กระตุกวูบ

        โดยเนื้อแท้แล้วทักษะยุทธ์คือรูปแบบการโคจรของปราณวิญญาณภายในร่างกาย

        การโคจรผ่านเส้นชีพจรที่แตกต่างกันแล้วแสดงออกมาในรูปแบบของท่าทางภายนอกมักจะสามารถระเบิดอานุภาพที่เหนือล้ำกว่าปกติได้หลายเท่า

        ทว่าสัตว์อสูรนั้นมีเส้นชีพจรในร่างกายที่แตกต่างจากมนุษย์จึงไม่อาจลอกเลียนทักษะยุทธ์มาฝึกฝนได้โดยตรง

        นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกมันถึงต้องจำแลงกาย

        ตามทฤษฎีแล้วร่างกายของมนุษย์มีเส้นชีพจรที่สมบูรณ์และซับซ้อนที่สุดขีดจำกัดในการฝึกทักษะยุทธ์จึงสูงที่สุดตามไปด้วย

        แต่ต่อให้จำแลงกายแล้วก็ยากนักที่จะทำให้เส้นชีพจรไหลเวียนได้คล่องแคล่วเหมือนมนุษย์จริงๆ

        แน่นอนว่าสัตว์อสูรเองก็มีอิทธิฤทธิ์เทวะแต่กำเนิดของเผ่าพันธุ์ตนเอง

        อิทธิฤทธิ์เทวะของบางเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งนั้นถึงขั้นเป็น ‘ทักษะยุทธ์ระดับนภา’ มาแต่กำเนิดเลยด้วยซ้ำ!

        “แต่มีจุดหนึ่งที่ต้องระวัง”

        “หากตัดสินใจจะฝึกฝน ‘มหาพันธะเทพสถิต’ จริงๆ เมื่อฝึกสำเร็จแล้ว ดวงวิญญาณของพวกเธอจะสอดประสานกันอย่างล้ำลึกหากรุ่งโรจน์ก็รุ่งโรจน์ด้วยกัน หากดับสูญก็ดับสูญด้วยกัน”

        “มันส่งผลรุนแรงกว่าพันธสัญญาวิญญาณทั่วไปมากนัก”

        “พันธสัญญาวิญญาณยังพอจะถอนออกได้ แต่ ‘มหาพันธะเทพสถิต’หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย หรือดวงวิญญาณได้รับบาดเจ็บสาหัสพลังจะตีกลับไปสู่อีกฝ่ายทันที”

        “หากรุนแรงพลังนั้นอาจถึงขั้นลบเลือนดวงวิญญาณของเธอให้หายไปครึ่งหนึ่งได้เลย!”

        คณบดีเฉียนมีสีหน้าเคร่งขรึมขณะจ้องมองเจียงจืออวี๋

        เมื่อบอกข้อดีชัดเจนแล้วข้อเสียก็ต้องอธิบายให้แจ่มแจ้ง

        จะเลือกอย่างไรเจียงจืออวี๋ต้องเป็นคนตัดสินใจเอง

        ฝ่ายเจียงจืออวี๋เมื่อได้ยินดังนั้นก็เพียงแต่เม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วหันไปมองไป๋ฉางเซิงเมื่อเห็นไป๋ฉางเซิงพยักหน้า รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอโดยไม่รู้ตัว

        ไป๋ฉางเซิงเลือกสิ่งเดียวกับเธอในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยังมีอะไรต้องลังเลอีก?

        “อาจารย์คะ หนูอยากฝึก ‘มหาพันธะเทพสถิต’ ค่ะ”

        เจียงจืออวี๋ตอบอย่างเด็ดเดี่ยวส่วนคณบดีเฉียนก็เผยรอยยิ้มออกมา

        “บอกตามตรงฉันเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าหลังจากฝึกมหาพันธะเทพสถิตสำเร็จแล้วจะเป็นอย่างไร”

        “โดยเฉพาะพรสวรรค์ของเธอ หากเปิดทะเลปราณแห่งที่สองได้ละก็...”

        “คำว่าไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน จะไม่ใช่ขีดจำกัดของเธออีกต่อไป!”

        ไม่มีอาจารย์คนไหนไม่ชอบลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นและหากสามารถทำให้ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้วก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้นความสำเร็จนี้ก็ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

        “‘มหาพันธะเทพสถิต’ จำเป็นต้องให้ทั้งสองฝ่ายสร้างสายสัมพันธ์ทางวิญญาณด้วยพื้นฐานของพันธสัญญาวิญญาณที่มีอยู่ ขั้นตอนนี้ไม่ยากนักภายในสามวันน่าจะเห็นผล”

        “เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมสมุนไพรวิญญาณและยาบำรุงพลังจิตไว้ให้เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเธอและเจ้าตัวเล็กนี่”

        “หลับตาตั้งสมาธิ พยายามสัมผัสถึงดวงวิญญาณของกันและกันดู”

        เจียงจืออวี๋กับไป๋ฉางเซิงฟังคำสั่งของคณบดีเฉียนแล้วนั่งลงขัดสมาธิพร้อมกับค่อยๆ หลับตาลง

        ไป๋ฉางเซิงไม่รู้ว่าการตามหาดวงวิญญาณต้องทำอย่างไรพอหลับตาลง ตรงหน้าก็มีเพียงความมืดมิด

        ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันไป๋ฉางเซิงได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นอย่างช้าๆ

        ทว่าเมื่อเวลาค่อยๆผ่านไป ไป๋ฉางเซิงก็ยังไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย

        ในทางกลับกันความง่วงงันที่เคยถูกขัดจังหวะก่อนหน้านี้กลับเริ่มเข้าจู่โจมอีกครั้ง

        สติสัมปชัญญะค่อยๆพร่าเลือน ในที่สุดไป๋ฉางเซิงก็เผลอหลับลึกไปจริงๆ

        พอกินอิ่มก็มักจะง่วงง่ายเป็นธรรมดาหรือบางทีอาจเป็นเพราะการใช้ชีวิตในสุ่ยมู่นั้นสุขสบายเกินไปไป๋ฉางเซิงจึงหลับครั้งนี้ได้ลึกและสนิทใจมาก

        นอกจากนี้เขายังฝันไปเรื่องหนึ่งด้วย

        ในฝันมีแท่นดอกบัวที่แกะสลักจากน้ำแข็ง บนแท่นนั้นมีร่างที่ดูซูบผอมเล็กน้อยยืนอยู่

        สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือแผ่นหลังเส้นผมสีดำยาวสลวยถึงเอว ในมือถือหอกยาวเล่มหนึ่ง

        ไป๋ฉางเซิงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเขาพยายามดิ้นรนจะเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าคนผู้นั้นคือใคร

        ทว่าระหว่างเขากับร่างนั้นกลับมีระยะห่างกั้นกลางอยู่เสมอไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจสัมผัสถึงฝ่ายตรงข้ามได้เลย

        จนกระทั่งตื่นขึ้นมาไป๋ฉางเซิงก็ยังมองไม่เห็นว่าคนผู้นั้นเป็นใครแต่อาการที่ตามมากลับเป็นความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด

        การนอนครั้งนี้ทำให้ไป๋ฉางเซิงเหงื่อท่วมตัวและอ่อนเพลียทางจิตวิญญาณ

        อีกด้านหนึ่งเจียงจืออวี๋ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเช่นกัน

        คณบดีเฉียนสังเกตเห็นว่าทั้งคู่ตื่นแล้วจึงส่งยาสารอาหารมาให้สองขวด โดยแบ่งให้ไป๋ฉางเซิงขวดหนึ่ง

        ไป๋ฉางเซิงกัดจุกเปิดออกแล้วดื่มยาลงคอไปอึกใหญ่โดยไม่ลังเล

        เมื่อยารสเย็นฉ่ำตกลงสู่ท้องเขาก็รู้สึกว่าสมองที่เคยหนักอึ้งพลันปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

        “อาจารย์คะ หนูล้มเหลวค่ะ”

        แม้จะบอกว่าล้มเหลวแต่สีหน้าของเจียงจืออวี๋กลับไม่มีความหวั่นไหวใดๆ

        คณบดีเฉียนได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า“ขั้นตอนนี้ต้องอาศัยความเพียรพยายามดุจหินทั่งให้เป็นเข็มไม่มีทางลัดให้คดโกงได้หรอก”

        “พักฟื้นพลังจิตให้ดีแล้วค่อยพยายามต่อเถอะ ไม่ต้องท้อแท้ไป”

        เป็นเวลาสองวันติดต่อกันที่ไป๋ฉางเซิงและเจียงจืออวี๋พยายามสร้างสายสัมพันธ์ทางวิญญาณตามที่คณบดีเฉียนบอก

        เจียงจืออวี๋ไม่แม้แต่จะกลับหอพักเธออาศัยอยู่ในห้องทำงานของคณบดีเฉียนตลอดเวลา

        ทว่าผ่านไปครบสามวันเต็มก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ

        ไป๋ฉางเซิงจำไม่ได้แล้วว่าเขาฝันเห็นร่างบนบัวน้ำแข็งนั่นกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ก็ยังไม่อาจเห็นใบหน้าตรงๆ ได้เสียที

        เมื่อพลังจิตเหนื่อยล้าก็ดื่มยาเติมพลังแล้วไปต่อ

        จนกระทั่งคืนวันที่สามไป๋ฉางเซิงจมดิ่งสู่การหลับใหลทว่าครั้งนี้ร่างบนบัวน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้ากลับหันกลับมา

        ไป๋ฉางเซิงจำอีกฝ่ายได้ในทันทีถ้าไม่ใช่เจียงจืออวี๋แล้วจะเป็นใครได้อีก?

        “นี่น่าจะเป็นเจียงจืออวี๋ในชาติก่อนสินะ?”

        “แม้จะกลับชาติมาเกิดใหม่แต่ดวงวิญญาณยังคงเป็นรูปลักษณ์เดิมจากชาติที่แล้วดูเหมือนหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบห้า ยี่สิบหกปี”

        “เมื่อเทียบกับลุคเด็กสาวในตอนนี้ เธอมีความเย็นชาน้อยลงแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเทวสภาพที่บอกไม่ถูก”

        เขาพึมพำในใจได้เพียงครู่เดียววินาทีต่อมา เสียงดั่งสายฟ้าฟาดก็ดังสนั่นดึงเอาไป๋ฉางเซิงให้หลุดออกจากสภาวะนั้นทันที

        เจียงจืออวี๋ที่อยู่ตรงข้ามเหงื่อไหลโชกหอบหายใจรัวราวกับเพิ่งผ่านฝันร้ายมา แม้แต่พลังจิตก็ดูจะอ่อนกำลังลงไปมาก

        และครั้งนี้ไป๋ฉางเซิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังจิตของเจียงจืออวี๋อ่อนแรงถึงขีดสุดราวกับถูกสูบออกไปจนหมดหลอดในชั่วพริบตา

        คณบดีเฉียนเห็นท่าทางของเจียงจืออวี๋ก็เผยแววตาดีใจออกมาพร้อมกับรีบส่งตัวยามาให้เม็ดหนึ่ง

        “ยาบัวทิพย์สงบจิต!”

        เจียงจืออวี๋ยื่นมือไปรับยาแล้วกลืนลงไปทันทีเธอเริ่มนั่งขัดสมาธิเพื่อปรับสมดุลพลัง เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์ไป๋ฉางเซิงก็สัมผัสได้ว่าสภาวะพลังจิตที่เหือดแห้งของเธอค่อยๆฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว

        ผ่านไปร่วมสิบนาทีเธอจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง

        “สำเร็จแล้วเหรอ?”

        เจียงจืออวี๋ขานรับในลำคอพลางหันไปมองไป๋ฉางเซิง

        “ตอนนี้ ฉันสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเสี่ยวไป๋ได้อย่างชัดเจนรวมถึงตำแหน่งของมันด้วย”

        “นอกจากนี้ ร่างกายของมันยังเหมือนจะเกิดการสั่นพ้องกับฉันจนทำให้ฉันสัมผัสถึงการมีอยู่ของเลือดมังกรได้ลางๆ ค่ะ”