เกริ่นนำ หยาดพิรุณ
ค่ำคืนที่ควรเป็งานมงคลคู่ กลับกลายเป็ฤกษ์ฝังศพ…
ขณะนี้ท้องฟ้ามืดสนิทพอ ๆ กับใจคน…
ลมกระโชกแรงหลงฤดูคล้ายมีพายุ สักครู่หนึ่งหยาดพิรุณพร่างพรมลงมาชโลมคมกระบี่ที่อาบไปด้วยเื
ชายชุดแดงเผยแววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก เรือนผมยาวสยายทอดลงปกคลุมใบหน้ายันกลางหลัง ปลายนิ้วมือชี้ไปที่ศพกระตุกแล้วสั่งเสียงเย็นว่า
“ลากไปฝัง! ข้าไม่อยากเห็นหน้านางอีก”
ซ่งจื่อิ นั่งเหยียดหลังอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ปลายนิ้วเคาะบนที่วางแขนเป็จังหวะ ดวงตาเรียวรีสีดำทึบมองไปรอบห้องสี่เหลี่ยมโอ่อ่า ทว่าพบเพียงความว่างเปล่า น้ำเสียงสั่นเครือแ่เบาเอื้อนเอ่ยซ้ำไปซ้ำมา
“หากเ้ายังอยู่ คงดีกว่านี้”
แววตาเศร้าหม่นลงทุกขณะ ซ่งจื่อิเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ทุ่มกาสุราลงพื้นอย่างปวดใจ กว่าจะรู้ตัวว่าตัดสินใจผิดพลาด ก็สายเกินแก้
ตลอดมา…พยายามฝืนทนอดกลั้น ไม่ให้หวนนึกถึงนางผู้นั้นอีก แต่ใจเ้ากรรมดันดื้อรั้น คล้ายหักห้ามยิ่งถวิลหา
บทเรียนราคาแพง สอนซ่งจื่อิว่าอย่าได้ทำผิดซ้ำอีก…
ความกลัดกลุ้มกัดกินขั้วหัวใจ หากมีโอกาสให้แก้ตัว จะไม่เป็แล้วท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่!!
2K
