บทที่ 15 เข้าเมืองครั้งแรก
"หอมจัง! วันนี้ทำกับข้าวอะไรรึ "
พี่ชายซ่งยังคงชมเหมือนเดิม ถ้าซ่งเส้าเส้าไม่ใช่บล็อกเกอร์สายอาหารในศตวรรษที่ 21 และไม่รู้ว่าตัวเองทำอาหารเก่ง นางคงคิดว่าพี่ชายซ่งกำลังประจบประแจงนาง
"อาหารจานนี้เรียกว่าไก่ตุ๋นเห็ดหอม"
"เช่นนั้นวัตถุดิบในจานนี้ก็คือเห็ดหอม ไก่ แล้วก็...?"
"แล้วก็เห็ดหูหนูเ้าค่ะ"
"น้องหญิงของข้าเก่งจริงๆ"
"พี่ใหญ่ลองชิมดูสิเ้าคะ"
พี่ชายซ่งถือตะเกียบ น้ำลายไหลย้อยจากมุมปาก "แน่นอนว่าต้องลอง"
"ท่านพ่อท่านแม่มากินข้าวกันเ้าค่ะ"
อย่างไรก็ตาม พอซ่งเส้าเส้าหันไป กลับไม่เห็นพ่อซ่งแม่ซ่ง
"มาแล้วๆ"
ไม่นาน พ่อซ่งกับแม่ซ่งก็เดินออกมาจากห้อง
"ท่านพ่อท่านแม่ ทำอะไรกันอยู่ข้างในหรือเ้าคะ เหตุใดถึงได้นานนัก"
"ใช่ท่านพ่อท่านแม่ อาหารเย็นชืดหมดแล้ว" พี่ชายซ่งพูดเสริม
"ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร แค่เก็บเสื้อผ้าเก่าๆเท่านั้น" พ่อซ่งตอบอย่างขอไปที
ซ่งเส้าเส้ามองสีหน้าร้อนรนของพ่อซ่งและแม่ซ่งก็เดาได้ว่าพวกเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง ส่วนเป็เื่อะไร ตอนนี้พวกเขาไม่บอก ต่อไปก็คงจะไม่บอกเช่นกัน ถ้าอยากรู้ นางต้องสืบเอง
"เช่นนั้นท่านพ่อท่านแม่มาชิมอาหารจานใหม่ก่อนเถอะเ้าค่ะ"
ทว่าพ่อซ่งพอเห็นไก่บนโต๊ะ ก็รีบหันไปมองพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ที่ลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วซื้อมาให้ตอนเช้าทันที พอเห็นพวกมันยังอยู่ก็ระบายลมหายใจโล่งอก
"ท่านพ่อ นี่ไก่ครึ่งตัวที่เหลือจากเมื่อวานเ้าค่ะ"
พ่อซ่งเห็นสายตาและมุมปากที่อมยิ้มของบุตรสาวจึงได้แต่เกาหัว "อ้อๆ นั่นสินะ ไก่เหลือจากเมื่อวานนี่เอง"
ในตอนนั้นเอง แม่ซ่งก็คีบไก่ชิ้นหนึ่งเข้าปาก
"ท่านแม่ เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ" ซ่งเส้าเส้าถามด้วยความอยากรู้
"อื้ม~ อร่อย! เนื้อไก่นุ่มละมุนมาก อีกทั้งมีกลิ่นเห็ดหอมอ่อนๆ กลมกล่อมยิ่ง"
แม่ซ่งชมไก่ตุ๋นเห็ดหอมไม่หยุด ซ่งเส้าเส้าก็ปิติยินดีเป็อย่างยิ่ง
"ท่านพ่อท่านแม่ ถ้าอร่อยก็ทานเยอะๆนะเ้าคะ อาหารจานนี้มีสรรพคุณทางยาด้วย"
"มีสรรพคุณหรือ สรรพคุณอะไรบ้าง?"
พ่อซ่งถามหลังจากที่กินไก่ตุ๋นเห็ดหอมไปคำหนึ่ง
"เนื้อไก่มีรสชาติอร่อยบำรุงร่างกาย เห็ดหอมเป็อาหารที่มีโปรตีนสูง ไขมันต่ำ น้ำตาลเยอะ แถมยังมีกรดอะมิโนและวิตามินหลายชนิด"
"อะไรนะ โปรตีนคืออะไร? แล้วก็กรดอะไรนะ อะ ... อะ .. อะมิโน?"
พี่ชายซ่งฟังไม่รู้เื่
ซ่งเส้าเส้าก็ลืมตัว ไม่เข้าใจทำไมถึงเอาเื่ธาตุมาพูด
เมื่อพี่ชายซ่งถาม ซ่งเส้าเส้าถึงได้รู้ตัวว่าตอนนี้นางไม่ได้อยู่ที่ศตวรรษที่ 21 คนโบราณไม่รู้จักธาตุพวกนี้หรอก
"ก็คือเนื้อไก่มีประโยชน์สำหรับคนร่างกายอ่อนแอ เหนื่อยง่าย หายใจไม่ออก ส่วนเห็ดหอมสามารถลดอาการไข้หวัด ทำให้ท่านแม่ดูอ่อนเยาว์ ช่วยในเื่ระบบย่อยอาหาร..."
ซ่งเส้าเส้าพยายามอธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุด
แต่ทั้งสามคนก็ยังฟังไม่ค่อยเข้าใจ
"สาวน้อย สรุปก็คืออาหารจานนี้ดีต่อสุขภาพของพวกเราใช่หรือไม่"
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าหงึกๆอย่างแรง "ใช่แล้วเ้าค่ะ หมายความว่าอย่างนั้น"
"ว่าแต่เส้าเส้า เ้าบอกว่าจะไปขายอาหารในเมือง เ้าคิดว่าจะเริ่มต้นอย่างไรหรือ" พี่ชายซ่งถามพลางคีบไก่เข้าปาก
"อืม ...ข้าคิดว่าจะเอาอาหารจากผักไปลองขายข้างทางก่อน เริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุด ตอนนี้คงมีแค่ตันปิ่งผักป่ากับต้นหอมป่าผัดไข่เ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ต้องใช้ไข่ไก่หมดเลยหรือ"
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า "แล้วก็น้ำมันหมูด้วย"
"เช่นนั้นจะไปเมื่อไหร่"
ซ่งเส้าเส้าส่ายหน้า "ที่จริงข้าตั้งใจว่าจะไปพรุ่งนี้ แต่เมื่อครู่ท่านป้าใหญ่ให้ลูกพี่ลูกน้องหญิงมาหาข้า วานข้าไปซื้อของในเมืองกับนางพรุ่งนี้ ข้าก็เลยคิดว่าจะถือโอกาสนี้ไปสำรวจในเมืองก่อนเ้าค่ะ"
การที่ซ่งถิงถิงมาหานางถือเป็โอกาสดี ซ่งเส้าเส้าเพิ่งจะมาที่โลกนี้ได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้เื่อะไร ถึงแม้ว่าจะมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง แต่ก็เลือนลางไม่ชัดเจน ตอนนี้จึงเป็โอกาสดีที่นางจะได้เรียนรู้
"ถิงถิงมาหรือ?"
ซ่งเส้าเส้าพยักหน้ายืนยัน "พี่สาวให้ข้าไปซื้อของในเมืองกับนางเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ไปเถอะ พวกเ้าเป็ลูกพี่ลูกน้องกัน สมควรสนิทสนมกันบ้าง"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะสาง ซ่งถิงถิงก็มาหาซ่งเส้าเส้าแล้ว
ซ่งถิงถิงยังคงสวมเสื้อผ้าหรูหรา เดินไปไหนมาไหนก็เป็ที่สนใจ
"อาสอง ท่านน้า พี่ชาย เส้าเส้า"
"ถิงถิงมาแล้วหรือ"
"ท่านลุง ข้ามาหาเส้าเส้า วานเส้าเส้าช่วยไปซื้อของในเมืองกับข้าเ้าค่ะ"
พ่อซ่งพยักหน้ารับรู้ "เมื่อวานเส้าเส้าบอกพวกเราแล้ว เข้ามาก่อนสิ กินข้าวเช้าหรือยัง"
พ่อซ่งพาซ่งถิงถิงเข้ามาในบ้าน แม่ซ่งก็เดินออกมาจากครัว
"ถิงถิงมาแล้วหรือ เ้าเหมือนเ้าสาวเลย ดูสวยขึ้นนะ"
"ท่านน้า ท่านก็ชมข้าเกินไป..." ซ่งถิงถิงทำท่าเขินอาย
"พี่สาว!"
ในตอนนั้นเอง ซ่งเส้าเส้าก็เดินออกมา
ซ่งเส้าเส้าชอบความสวยงาม แต่ครอบครัวนางยากจน ปกตินางจึงได้ใส่แต่กางเกง
เมื่อวานนางค้นหาเสื้อผ้าทั้งคืน ถึงได้เจอกระโปรงตัวหนึ่งที่ยับยู่ยี่
ซ่งเส้าเส้านำมาปรับแต่งเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเนื้อผ้าจะไม่ดี แต่รูปทรงสวยไม่แพ้เสื้อผ้าหรูหราของซ่งถิงถิง
ซ่งเส้าเส้าคิดในใจ : ข้าจะไม่ยอมมีสภาพเหมือนเป็สาวใช้ของคุณหนูหรอก!
"พี่สาว ข้าพร้อมแล้วเ้าค่ะ"
ซ่งถิงถิงรู้มาตลอดว่าซ่งเส้าเส้าไม่ชอบใส่กระโปรง แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้ซ่งเส้าเส้าจะแต่งตัวแบบนี้ นี่มันช่าง ... น่าแปลกใจจริงๆ
"อ้อ ...อ้อ เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ"
"ท่านพ่อท่านแม่ พวกข้าไปแล้วนะเ้าคะ"
"อาสอง ท่านน้า พวกข้าไปแล้วนะเ้าค่ะ"
"ไปเถอะ ระมัดระวังตัวด้วย"
"ค่อยๆเดินนะ" แม่ซ่งพูดพลางยัดเศษเงินใส่มือของซ่งเส้าเส้า "หากเจอของถูกใจก็ซื้อได้เลยอย่าลังเล"
ถึงแม้ว่าครอบครัวนางจะยากจน แต่ซ่งเส้าเส้าก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่เคยต้องคับข้องใจเื่พวกนี้
ถึงแม้ว่าตระกูลซ่งจะอยู่ในชนบท แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากในเมือง ไม่นานซ่งเส้าเส้าและซ่งถิงถิงก็มาถึงในเมือง
ในเมืองช่างแตกต่างจากชนบทจริงๆ ตามท้องถนนเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย ทั้งร้านขายผัก ร้านขายงานศิลปะ ร้านขายซาลาเปา ...แม้กระทั่งร้านหมอดู
คึกคักจริงๆ
ที่ผ่านมา ซ่งเส้าเส้าได้เห็นท้องถนนในสมัยโบราณแค่ในซีรี่ย์ พอได้มาเห็นกับตาวันนี้ถึงได้รู้ว่ามันงดงามจริงๆ
"พี่สาวพวกเราจะไปที่ไหนก่อนหรือเ้าคะ"
"คุณหนูทั้งสอง เชิญมาดูทางนี้ก่อนเถิด"
ซ่งเส้าเส้าเพิ่งจะพูดจบ นางกับซ่งถิงถิงก็ถูกเ้าของร้านแผงลอยดึงเข้าไปในร้าน
97
