เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        แม้ในใจหลินกั๋วผิงจะคิดคำนวณรายรับรายจ่ายอยู่ แต่สีหน้ายังคงสงบเยือกเย็นเหมือนเดิม

        “วันนี้กิจการก็พอถูไถได้ครับพี่สะใภ้ ซาลาเปาขายหมดเกลี้ยง... หรือพี่สะใภ้มีธุระอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ? หรือจะมายืมของ?”

        จางเสี่ยวเสียยิ้มกริ่ม “ฉันไม่ได้มายืมของหรอก... เจ้ารอง แกคิดว่ากุ้ยจือเป็นยังไงบ้าง?”

        หลินกั๋วผิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก็เข้าใจเจตนาของพี่สะใภ้ทันที “อืม... น้องกุ้ยจือก็ดูเป็นคนดีครับ”

        พอได้ยินคำว่า ‘ดี’ หลุดจากปากน้องสามี จางเสี่ยวเสียก็รีบรุกฆาตทันที

        “ถ้างั้น... ให้พี่สะใภ้เป็นแม่สื่อแม่ชักให้พวกแกสองคน แกจะว่ายังไง?”

        ไม่รอให้หลินกั๋วผิงตั้งตัวทัน จางเสี่ยวเสียก็ร่ายยาวต่อ

        “กุ้ยจือผัวตาย ส่วนแกก็เมียทิ้ง... แกมีลูกสาวอายุแปดเก้าขวบ เธอก็มีลูกชายหกขวบ อายุอานามพวกแกก็ไล่เลี่ยกัน เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก! รอให้กุ้ยจือแต่งเข้าบ้านแล้วปั๊มลูกชายให้แกอีกสักคน ชีวิตจะมีความสุขแค่ไหน! ฉันรู้ว่าแกห่วงความรู้สึกเสียวเสวี่ยมัน กลัวว่ามีแม่เลี้ยงแล้วลูกจะลำบาก แต่แม่เลี้ยงในโลกนี้ไม่ได้ใจยักษ์ใจมารไปซะทุกคนหรอกนะ... แกอย่าลืมสิว่าแม่ของเราก็เป็นแม่เลี้ยงเหมือนกัน ยังเลี้ยงดูพวกพี่ๆ ของแก ได้ดีเหมือนกับที่เลี้ยงแกกับเจ้าสามที่เป็นลูกในไส้ไม่ใช่เหรอ? กุ้ยจือเป็นคนจิตใจดี ฉันเอาหัวเป็นประกันเลยว่าเธอต้องรักและเอ็นดูเสียวเสวี่ยแน่นอน”

        ในเมื่อพี่สะใภ้เปิดไพ่หมดหน้าตัก หลินกั๋วผิงก็ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอีกต่อไป

        “น้ำใจของพี่สะใภ้ใหญ่ผมขอรับไว้ด้วยใจครับ... น้องกุ้ยจือเป็นผู้หญิงที่ดี แต่ผมไม่คิดจะหาใหม่จริงๆ ผมตั้งใจจะอยู่ดูแลเสียวเสวี่ยไปแบบนี้เรื่อยๆ ผมพอใจกับชีวิตตอนนี้แล้ว... ถ้าหากน้องกุ้ยจือไม่รังเกียจ ลองแนะนำให้เจ้าสามดูไหมครับ? เจ้าสามถึงจะพิการนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไร พี่สะใภ้ใหญ่ก็รู้ว่าน้องมันเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ ฝากผีฝากไข้ได้แน่นอน”

        จางเสี่ยวเสียหน้าดำคล้ำขึ้นทันที “เจ้ารอง! แกจะไม่ลองคิดดูให้ดีอีกหน่อยเหรอ? กุ้ยจือ เธอมีใจให้แกนะ... ถ้าแกไม่แต่งงานใหม่ แกก็จะไม่มีลูกชายสืบสกุล แกทนเห็นตระกูลเรามีแค่ตาหงจวินเป็นหลานชายคนเดียวได้ลงคอเหรอ? เจ้ารองเอ๊ย... โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ พลาดแล้วจะเสียใจ”

        จางเสี่ยวเสียรู้ดีว่าหลี่กุ้ยจือปักใจชอบหลินกั๋วผิง หากเธอจัดการจับคู่สำเร็จ ย่อมมีผลประโยชน์ตอบแทนงามๆ รออยู่

        แม่ม่ายลูกติดจะหาผู้ชายดีๆ ที่ขยันทำมาหากินแถมมีฐานะมั่นคงอย่างหลินกั๋วผิงไม่ใช่เรื่องง่าย

        แม้จะโดนพี่สะใภ้ใหญ่หว่านล้อมชักแม่น้ำทั้งห้า แต่หลินกั๋วผิงก็ยังยืนกรานคำเดิมหนักแน่น

        “ผมเข้าใจความหวังดีของพี่สะใภ้ใหญ่ครับ แต่ผมยืนยันคำเดิมว่าไม่คิดจะแต่งงานใหม่... พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อมผมหรอกครับ”

        “เจ้ารอง! แกนี่มันหัวดื้อจริงๆ! คอยดูเถอะ... ทำแบบนี้วันหน้าแกจะต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่า!”

        จางเสี่ยวเสียสะบัดแขนเสื้อเดินกระแทกเท้าจากไปอย่างหัวเสีย

        หลินกั๋วผิงไม่คิดว่าตัวเองจะต้องเสียใจภายหลัง เขาแค่ไม่อยากหาห่วงมาผูกคอเพิ่มในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือมอบความรักและความอบอุ่นทั้งหมดให้ลูกสาวเพียงคนเดียว

        ลูกสาวเขาน่าสงสารเกินพอแล้ว... อายุแค่นี้ต้องมาขาดแม่ ซ้ำร้ายแม่แท้ๆ ยังทิ้งขว้างไปรักลูกใหม่กับผัวใหม่หน้าตาเฉย หากเขาหาเมียใหม่อีกคน ลูกสาวคงกลายเป็นหมาหัวเน่าจริงๆ

        แม้การไร้ลูกชายสืบสกุลจะเป็นปมด้อยลึกๆ ในใจ แต่การได้เฝ้าดูเสียวเสวี่ยเติบโตอย่างมีความสุข ก็คุ้มค่าพอที่จะแลกกับทุกสิ่ง

        ......

        หลังเลิกเรียนตอนบ่าย เสียวเสวี่ยรีบบึ่งกลับบ้านเหมือนเคย จัดการการบ้านให้เสร็จสรรพแล้วจึงลงมือทำกับข้าวเย็น

        เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หลินกั๋วผิงก็กลับมาจากทำนา

        บนโต๊ะอาหาร ผู้เป็นพ่อสังเกตเห็นว่าลูกสาวดูซึมเศร้าผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เสียวเสวี่ย... ลูกดูไม่ค่อยร่าเริงเลย เป็นอะไรหรือเปล่า? หรือว่าโดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้ง?”

        เสียวเสวี่ยส่ายหน้าดิก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถาม

        “พ่อคะ... หนูได้ยินพี่หงเหมยบอกว่า ป้าสะใภ้ใหญ่แนะนำผู้หญิงให้พ่อคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมาดูตัวพ่อที่บ้านเมื่อวานนี้... จริงหรือเปล่าคะ?”

        หลินกั๋วผิงชะงัก “...”

        ที่แท้ต้นเหตุความกังวลของลูกสาวก็มาจากเรื่องนี้นี่เอง

        หลินกั๋วผิงรีบวางตะเกียบแล้วอธิบายอย่างใจเย็น “เสียวเสวี่ย... ลูกอย่าไปฟังพี่หงเหมยพูดเพ้อเจ้อ ใช่... เมื่อวานป้าสะใภ้ใหญ่พาผู้หญิงมาที่บ้านจริง พ่อเข้าใจเจตนาของเขา แต่แขกมาถึงบ้านแล้ว พ่อจะไล่ตะเพิดไปเลยก็ดูจะเสียมารยาท... ลูกวางใจเถอะ พ่อสัญญาว่าจะไม่แต่งงานใหม่ พ่อจะทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ลูกคนเดียว”

        คำยืนยันหนักแน่นของพ่อเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจ เมฆหมอกแห่งความกังวลในใจเสียวเสวี่ยพลันสลายไปสิ้น

        “พ่อคะ... หนูรู้ว่าที่หนูกีดกันไม่ให้พ่อหาคนใหม่มันดูเห็นแก่ตัวมาก แต่หนูไม่อยากให้มีคนนอกเข้ามาวุ่นวายในบ้านเรา หนูไม่อยากแบ่งพ่อให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น”

        คำพูดของลูกสาวบีบหัวใจคนเป็นพ่อเหลือเกิน

        “เสียวเสวี่ย... ลูกไม่ต้องกลัวนะ พ่อไม่มีวันหาแม่เลี้ยงมาให้ลูกช้ำใจเด็ดขาด ความรักของพ่อมีไว้ให้ลูกคนเดียว ให้ใครอื่นไม่ได้อีกแล้ว ลูกอย่าโทษตัวเองเลย... เสียวเสวี่ยของพ่อเป็นเด็กดีที่รู้ความที่สุดในโลกแล้วลูก”

        ......

        เมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย จางเสี่ยวเสียก็ยังไม่ยอมยกธงขาว

        เธอรู้จุดอ่อนของหลินกั๋วผิงดี... เขาสนิทสนมและเกรงใจหลินชุ่ยอิงที่สุด คำพูดของหลินชุ่ยอิงมักจะมีน้ำหนักเสมอ

        คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวเสียจึงบุกไปที่บ้านหลินชุ่ยอิงทันที หมายจะยืมมือแม่น้องสาวตัวดีให้ช่วยกล่อมพี่ชาย

        เมื่อไปถึง สองสามีภรรยาหลินชุ่ยอิงเพิ่งกลับจากนาพอดี การมาเยือนของพี่สะใภ้ใหญ่ในยามวิกาลสร้างความประหลาดใจให้ทั้งคู่ไม่น้อย

        “อ้าว พี่สะใภ้ใหญ่! เชิญเข้าบ้านก่อนจ้ะ” หลินชุ่ยอิงรีบกุลีกุจอต้อนรับ ซูชิ่งลี่สามีของเธอรีบจัดแจงชงชา

        หลังจากนั่งจิบชาพอเป็นพิธี หลินชุ่ยอิงก็เอ่ยปาก “พี่สะใภ้ใหญ่นั่งพักไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปทำกับข้าวก่อน พี่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันสิ”

        “ไม่ต้องรีบหรอกชุ่ยอิง เธอไปทำงานของเธอเถอะ เดี๋ยวฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” จางเสี่ยวเสียรีบห้าม

        หลินชุ่ยอิงไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่มีธุระด่วนอะไร แต่ในเมื่ออีกฝ่ายบอกให้รอ ก็คงต้องตามใจ

        หลินชุ่ยอิงผละไปทำอาหารในครัว ลึกๆ แล้วเธอไม่ค่อยถูกชะตากับพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้นัก... ขี้เหนียวเป็นที่หนึ่ง! โอกาสจะได้กินข้าวฟรีบ้าน     เธอแทบเป็นศูนย์ ตรุษจีนทีไรของที่บ้าน เธอหิ้วไปฝากล้วนแต่เป็นของดีมีราคา แต่ของที่พี่สะใภ้เอามาแลกเปลี่ยน... เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้น

        ทุกครั้งที่จางเสี่ยวเสียหรือครอบครัวมาเยือนบ้าน เธอต้อนรับขับสู้ด้วยอาหารการกินอย่างดี แต่พอถึงคราวตัวเองไปเยือนบ้าง อย่างมากก็ได้กินแค่น้ำล้างถ้วยชา

        ไม่นานกับข้าวก็เสร็จเรียบร้อย พร้อมเสิร์ฟ

        “อ้าว... แล้วเจียหนิงไม่กลับมากินข้าวเหรอ?” จางเสี่ยวเสียถามหาหลานชายเมื่อเห็นโต๊ะอาหารว่างเปล่า

        “แกห่อข้าวไปกินที่โรงเรียนจ้ะ” ซูชิ่งลี่ตอบ

        ระหว่างมื้ออาหาร จางเสี่ยวเสียก็เปิดฉากสาธยายเรื่องการจับคู่ให้หลินกั๋วผิง

        “หลี่กุ้ยจือคนนั้นเป็นหลานสาวห่างๆ ของฉันเอง หน้าตาใช้ได้ ขยันขันแข็ง รู้จักทำมาหากิน เขาถูกใจเจ้ารองมาก ฉันเลยกะจะจับคู่ให้ จะได้มีคนมาช่วยดูแลกันและกัน... แต่เจ้ารองดันหัวแข็งไม่ยอมท่าเดียว ชุ่ยอิง... เธอช่วยพูดกับน้องรองของเธอหน่อยสิ โอกาสทองแบบนี้หลุดมือไปแล้วจะหาที่ไหนได้อีก?”

        หลินชุ่ยอิงวางตะเกียบลงช้าๆ นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “คนที่พี่สะใภ้ใหญ่แนะนำย่อมต้องไว้ใจได้อยู่แล้ว แต่ฉันติดใจตรงที่ฝ่ายหญิงมีลูกชายติดมาด้วย... ภาระมันหนักหนานะพี่ ฉันว่าเจ้ารองคงคิดเรื่องนี้เหมือนกัน หรือไม่เขาก็คงไม่อยากแต่งงานใหม่เพราะห่วงความรู้สึกเสียวเสวี่ยจริงๆ... ฉันว่าเราเคารพการตัดสินใจของเจ้ารองเถอะนะ”

        จางเสี่ยวเสียชะงัก ผิดแผนไปถนัดตา ตามบทแล้วหลินชุ่ยอิงควรสนับสนุนที่เจ้ารองจะได้เมียใหม่สิ!

        เธอปรับแผนใหม่ทันควัน “ฉันรู้นะว่าลูกติดเป็นภาระ แต่คิดในแง่ดีสิ... การที่เขาพาลูกมาด้วย ก็เท่ากับบ้านเจ้ารองได้สมาชิกเพิ่มอีกสองคน ส่วนแบ่งที่ดินทำกินก็ได้เพิ่มอีกสองส่วน แถมซาลาเปาเจ้ารองก็ขายดีวันดีคืน เลี้ยงเพิ่มอีกสองปากคงไม่กระเทือนขนหน้าแข้งหรอก... อีกอย่าง ถ้ากุ้ยจือมีลูกชายให้เจ้ารองอีกสักคน เจ้ารองก็จะมีครบทั้งลูกสาวลูกชาย ชีวิตจะสมบูรณ์แบบแค่ไหน! เสียวเสวี่ยโตขึ้นก็ต้องแต่งงานออกเรือนไป ถึงตอนนั้นเจ้ารองก็แก่ตัวลง จะไปหาเมียใหม่ปั๊มลูกตอนนั้นก็คงไม่ไหวแล้ว... คนแก่ไม่มีลูกชายไว้พึ่งพามันน่าเวทนาแค่ไหน เธอคงรู้นะ”

        ซูชิ่งลี่ฟังแล้วคล้อยตาม “ชุ่ยอิง... ฉันว่าพี่สะใภ้พูดมีเหตุผลนะ ในเมื่อเจ้ารองมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ ก็ไม่ควรปล่อยให้หลุดลอยไป ถึงฝ่ายหญิงจะมีลูกติด แต่ถ้าขยันช่วยกันทำมาหากิน ก็น่าจะไปรอด... เจ้ารองอายุขนาดนี้แถมมีลูกสาวติดตัว จะไปหาผู้หญิงโสดที่ไหนมาแต่งด้วยได้ล่ะ? ต่อให้หาได้ ก็คงเป็นพวกมีตำหนิหรือสติสตังไม่สมประกอบ เธอว่าไหม?”

        เดิมทีหลินชุ่ยอิงยืนกรานหัวชนฝา สนับสนุนให้เจ้ารองน้องชายของเธอครองตัวเป็นโสด แต่พอโดนทั้งพี่สะใภ้และสามีรุมกล่อมเธอก็เริ่มลังเล

        “ที่พี่สะใภ้พูดก็ถูก... ถ้าแม่กุ้ยจือคนนั้นยินดีจะรักเสียวเสวี่ยเหมือนลูกในไส้ และพร้อมจะมีลูกให้พี่รองอีกคน... งั้นฉันจะลองเกลี้ยกล่อมพี่รองดู”

        จางเสี่ยวเสียตบเข่าฉาด “วางใจได้เลย! กุ้ยจือต้องรักเสียวเสวี่ยแน่นอน คนเป็นแม่คนเหมือนกันย่อมเข้าใจหัวอกกันดี... เรื่องลูกน่ะกุ้ยจือพร้อมเสมอ ผู้ชายแต่งงานก็เพื่อสืบสกุลไม่ใช่เหรอ? ถ้าเขาไม่ยอมมีลูกให้เจ้ารอง ก็ไล่ตะเพิดกลับบ้านไปสิ!”

        “ก็ได้ๆ... เดี๋ยวฉันจะหาเวลาไปคุยปรับทัศนคติกับเจ้ารองให้”

        “เรื่องเจ้ารองเธอต้องจัดการให้เด็ดขาดนะ... แต่ฉันว่าตัวปัญหาจริงๆ คือเสียวเสวี่ยนั่นแหละ เธอต้องไปกล่อมเด็กนั่นให้ดีๆ ด้วย ที่เจ้ารองไม่ยอมแต่งงานใหม่ สาเหตุหลักก็เพราะเกรงใจลูกสาวนั่นแหละ... เด็กกะโปโลตัวแค่นั้น แต่เจ้ารองกลับยอมลงให้ทุกอย่าง ตามใจจนเสียคน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

        พอเอ่ยถึงเสียวเสวี่ย จางเสี่ยวเสียก็อดระบายความคับแค้นใจไม่ได้

        หลินชุ่ยอิงขมวดคิ้ว “พี่สะใภ้มองเสียวเสวี่ยในแง่ร้ายเกินไปแล้ว... แกเป็นเด็กดี รู้ความจะตายไป อาจจะมีดื้อบ้างตามประสาเด็กที่พ่อรักมาก... แต่ถ้าเสียวเสวี่ยไม่ยอมให้พ่อแต่งงานใหม่จริงๆ เราก็อย่าไปบีบคั้นแกเลยนะ แกก็น่าสงสารพอแล้วที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก”

        “ฉันรู้ว่ามันน่าสงสาร... แต่จะตามใจจนเสียคนไม่ได้! ถ้ามันเป็นผู้ชายก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันเป็นแค่เด็กผู้หญิง ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน โตขึ้นก็ต้องแต่งออกไปเป็นสมบัติบ้านอื่นอยู่ดี... เจ้ารองแก่ตัวไปต้องอยู่คนเดียวมันน่าเวทนานะชุ่ยอิง เรื่องนี้เธอจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เด็ดขาด!”