รอบกายเซวียนหยวนเช่อแผ่กระจายไปด้วยรัศมีของพญามัจจุราชที่เตรียมคร่าชีวิตเขาพูดอย่างแค้นเคือง “เป็เ้า?!...เสือที่ดุร้ายยังไม่คิดจะกินลูกตัวเองเ้าเป็เสด็จแม่ของเย่เอ๋อร์ ถึงกับป้อนให้เขากินอาหารที่เขาแพ้อย่างหนักเ้ายังนับเป็คนหรือไม่?”
ท่าทีของเขาประหนึ่งูเาไท่ซานที่ลมฝนก็ไม่อาจทำอันใดได้นั้นกดดันเสียจนทำให้นางแทบจะหายใจไม่ออกแม้แต่จะกระดิกสักเล็กน้อยก็ทำไม่ได้เป็ครั้งแรกที่เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกราวกับตนเองตัวเล็กเหลือเกิน
“แค่กๆ! ท่านฟังข้าพูด...”เฟิ่งเฉี่ยนหายใจอย่างยากลำบาก นางพยายามส่ายหน้าแรงๆ “ข้า...ข้าไม่รู้จริงๆว่าเขาแพ้ไข่ไก่ หาก...หากข้ารู้แต่แรก ข้าไม่มีทางให้เขากินแน่นอน!”
“ใช่สิ เ้าไม่รู้!”ดวงตาดำขลับของเซวียนหยวนเช่อเปี่ยมไปด้วยแววตาถากถางเรี่ยวแรงจากมือของเขาพลันเพิ่มขึ้น เขาขบฟันเค้นคำพูดออกมาทีละคำ“เ้าเป็มารดาผู้ให้กำเนิดเขา แต่กลับไม่เคยใส่ใจเขาเลย! คนเืเย็นเช่นเ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็มารดาของเขาด้วยซ้ำยิ่งไม่มีคุณสมบัติเป็มารดาของแผ่นดิน!”
“แค่กๆ! ท่านพูดถูกข้าไม่มีคุณสมบัติ...ข้าไม่มีคุณสมบัติจริงๆ...” เมื่อลมหายใจถูกแย่งชิงไปสีหน้าของเฟิ่งเฉี่ยนจึงยิ่งเผือดขาว นางหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ
รังสีสังหารในแววตาของเซวียนหยวนเช่อเข้มข้นขึ้น“เจิ้นเคียดแค้นแทบจะสังหารเ้าเดี๋ยวนี้ จะได้จบชีวิตของเ้าไปซะ!”
“ท่าน ท่านฟังข้าพูด...ข้า ข้ามี...แค่กๆ...”สีหน้าของนางเปลี่ยนจากขาวเป็ม่วง ภาพตรงหน้ากลายเป็สีดำมืด แทบจะหมดสติ
ชั่วขณะที่นางเกือบจะถูกบีบคอจนสิ้นใจ เซวียนหยวนเช่อปล่อยนางในที่สุด“เจิ้นไม่อยากฟังเ้าพูดแม้แต่คำเดียว! เ้าไสหัวไปซะอย่ามาให้เจิ้นเห็นหน้าเ้าอีก!”
เขาหันหลังกลับไป ด้วยไม่ปรารถนาจะเห็นนาง
เฟิ่งเฉี่ยนไอโขลกอย่างรุนแรง นางอ้าปากกว้างหอบเอาอากาศสดชื่นเข้าปอดลำคอของนางปวดแสบปวดร้อนไปหมด
“แค่กๆ...ฝ่าา ข้ามียาวิเศษที่สามารถรักษาเย่เอ๋อร์ได้ ขอให้ท่านเชื่อข้าสักครั้งให้ข้าเข้าไปดูเย่เอ๋อร์!”
เซวียนหยวนเช่อเอ่ยวาจาเยาะหยันโดยไม่หันกลับมา“โรคที่กระทั่งหมอหลวงก็ไม่อาจรักษาได้ เ้าจะรักษาหายได้หรือ? ฮึ อย่ามาเล่นลูกไม้ต่อหน้าเจิ้น! เจิ้นไม่มีทางเชื่อเ้า! เด็กๆ โยนนางออกไป!”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา!” องครักษ์สองนายรับบัญชาล้อมตัวนางเอาไว้
เฟิ่งเฉี่ยนกลับพุ่งตัวเข้าไปตรงหน้าเซวียนหยวนเช่อในมือถือขวดกระเบื้องสีขาว “นี่คือยาสมุนไพรร้อยชนิด สามารถรักษาโรคได้นับร้อย! เชื่อข้า มันรักษาโรคของเย่เอ๋อร์ได้!”
แววตาของเซวียนหยวนเช่อเยียบเย็น ไม่อ่อนไหวใดๆ
“หากท่านไม่เชื่อ ข้ากินให้ท่านดู!”นางเปิดฝาขวดแล้วเงยหน้าดื่มลงไปจนหมดขวด “ข้ากินยาหมดแล้วเวลานี้ท่านเชื่อข้าแล้วกระมัง?”
ดื่มยาสมุนไพรร้อยชนิดลงไปนางรู้สึกทันทีว่าภายใมนร่างกายมีพลังวิเศษบางเบากำลังกระจายไปทั่วร่าง อวัยวะทั้งห้าและหกต่างได้รับอากาศอันบริสุทธิ์ร่างทั้งร่างปลอดโปร่งโล่งสบาย! เมื่อมีความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งทำให้นางมั่นใจว่ายาสมุนไพรร้อยชนิดนี้จะต้องรักษาองค์ไท่จื่อน้อยได้แน่นอน!
ดวงตาเ็านั้นนิ่งลึกลงไปอีก เซวียนหยวนเช่อจ้องดวงตาดำขลับของนางเขม็งราวกับ้าอ่านนางให้ทะลุทะลวง
หมอหลวงรีบเดินออกมาจากตำหนักบรรทมเพื่อกราบทูลในเวลานี้เอง “ฝ่าาสถานการณ์ขององค์ไท่จื่อน้อยไม่ดีอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่า...”
สีหน้าของเซวียนหยวนเช่อเปลี่ยนไปทันทีเขาพุ่งเข้าไปในตำหนักบรรทมโดยไม่พูดไม่จา
เฟิ่งเฉี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกและวิ่งตามเข้าไปเช่นกัน
บนเตียงนอน องค์ไท่จื่อน้อยหายใจรวยริน ลมหายใจของเขาแ่เบายิ่ง
“เย่เอ๋อร์!” น้ำตาร้อนๆ คลอเต็มดวงตาของเฟิ่งเฉี่ยนนางไม่รู้ว่าตนเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนจึงกระแทกเซวียนหยวนเช่อจนกระเด็นออกไปต่อมาก็ชนเข้ากับหมอหลวงคนหนึ่ง และไปถึงข้างเตียง มือหนึ่งประคองร่างของไท่จื่ออีกมือหนึ่งถือขวดกระเบื้อง ป้อนยาสมุนไพรร้อยชนิดนั้นเข้าไปในปากของไท่จื่อน้อย
“องค์ไท่จื่อน้อย—“ หมอหลวงคิดจะก้าวเข้าไปขวางทว่ากลับถูกเซวียนหยวนเช่อขวางเอาไว้
“ในเมื่อพวกเ้าล้วนไม่มีวิธีการรักษา ให้นางลองดูก็ไม่กระไร!” น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากปากของเซวียนหยวนเช่อส่งผลให้เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึง
คนทั้งหมดล้อมรอบเตียงนอนเฝ้ามองเงียบๆ องค์ไท่จื่อน้อยพลันมีสีหน้าย่นยู่เขาส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป “เจ็บ เจ็บเหลือเกิน...”
เฟิ่งเฉี่ยนใจหายวาบ หรือยาสมุนไพรร้อยชนิดใช้ไม่ได้ผล?
คอเสื้อด้านหลังถูกกระชากด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลเฟิ่งเฉี่ยนหันหน้ากลับไปประสานสายตาเข้ากับแววตาเจียนคลุ้มคลั่งของเซวียนหยวนเช่อที่ราวกับจะกลืนกินนาง
“สมควรตาย! เจิ้นถึงกับไว้ใจเ้าไฉนเจิ้นจึงไว้ใจคนเช่นเ้าได้?”
เขาออกแรงผลักพร้อมคำรามออกมา เฟิ่งเฉี่ยนเป็เช่นว่าวที่สายป่านขาดสะบั้นนางกระแทกเข้ากับเสาเตียงนอน ความรู้สึกร้อนผ่าววิ่งขึ้นมาตามลำคอต่อมานางกระอักเืออกมาคำหนึ่ง!
แม้จะมีกำลังและความสามารถเฉกเช่นฉายานามจิ้งจอกเงินมือสังหารที่เคยรุ่งโรจน์ในอดีตมาบัดนี้นางกลายเป็คนถูกโจมเพียงครั้งเดียวก็ล้มลงเสียแล้ว
ทว่าเฟิ่งเฉี่ยนไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเื่อื่นนาทีนี้ในสมองของนางมีเพียงใบหน้าเล็กๆ ของไท่จื่อที่บิดเบี้ยวเพราะความเ็ป...
ล้วนเป็ความผิดของนาง นางเป็คนทำร้ายไท่จื่อน้อย!
“เย่เอ๋อร์...”
451K
![โรงแรมปรสิตยินดีต้องรับ [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592378600_42194505.webp)
