ลิขิตฟ้า ชะตาเเค้น

    หมิงคังไม่รอช้า เขารีบออกจากบ้านพร้อมหยิบเอามีดสั้นพกติดตัวไปด้วย หมิงคังรู้ถึงแหล่งเกิดของสมุนไพรนั้นดีเพราะเขาเคยเข้าไปเก็บสมุนไพรนั้นเพื่อไปรักษากษัตริย์ในวังหลวงมาก่อน หมิงคังต้องใช้เวลาเดินทางถึงสองวันกว่าจะถึงที่นั่น ณ เวลานี้ร่างของชูหลานก็เริ่มจะซีดลงไปทุกทีๆ อีกฟากฝั่งของความห่วงใยก็ยังมีหญิงสาวอีกนางหนึ่งที่ยังคงเฝ้ารอให้คนรักของนางกลับมา

     "ไหนท่านบอกว่าม่านจะกลับมาหาข้าอย่างไงเล่า เเล้วนี่ท่านหายไปไหน ทำไมท่านยังไม่กลับมาท่านชูหลาน" น้ำตาของเสี่ยวลู่หยดแหมะลงที่ขอบหน้าต่าง สิ่งที่นางทำได้ตอนนี้คือการนั่งมองประตูบ้านอย่างไม่ละสายตา นางรอการปรากฏตัวของชูหลานพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้นางต้องยิ้มตามนั้น บัดนี้มันชั่งไร้ร่องรอยซะเหลือเกิน

     "ยังไม่นอนอีกหรือเสี่ยวลู่?"

     "ท่านพ่อ!ท่านมาหาข้าถึงที่ห้อง..มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?"

     "ไม่มีอะไรหรอก พ่อเดินผ่านมาแล้วเห็นไฟห้องเจ้ายังสว่างอยู่ พ่อเลยเดินมาดู...นอนไม่หลับหรือ?"

     "คือว่าข้า…"

     "เจ้าเป็นห่วงชูหลานใช่หรือไม่"

     "ท่านพ่อ.."

     "พ่อเป็นพ่อเจ้านะเสี่ยวลู่ ถึงพ่อจะไม่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าก็เถอะ พ่อดูออกว่าเจ้านอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงชูหลาน ใช่หรือไม่" เสี่ยวลู่ก้มหน้าลงต่ำและไม่กล้าตอบหลิวอี้ เพราะกลัวว่าหลิวอี้จะมองว่านางห่วงชายอื่นจนเกินงาม

    "เจ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร...เเต่พ่ออยากจะบอกกับเจ้าว่า เจ้าวางใจเถิด พ่อสอนวิชาต่อสู้ให้มันไปก็ไม่น้อย พ่อเชื่อว่ายังไงชูหลานต้องเอาชนะจอมโจรม่านดำได้ เจ้านอนพักเถอะ"

    "ข้ากลัวเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้ากลัวว่าชูหลานเขาจะไม่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวลู่พูดพรางมองหน้าหลิวอี้ผ่านม่านน้ำตาที่กำลังพร้อมจะเอ่อล้นออกมาตลอดเวลา ด้วยความที่หลิวอี้เข้าใจถึงความรู้สึกของเสี่ยวลู่ดี เพราะเขาเองก็เพิ่งจะเสียคนรักไปนั่นเอง หลิวอี้ดึงเสี่ยวลู่เข้ามากอดพร้อมกับลูบหัวเบาๆ

    "เจ้าอย่ากังวลไปเลยเสี่ยวลู่ทพ่อเชื่อยังไงชูหลานก็ต้องกลับมา หากมันรักเจ้าจริง ยังไงเขาก็ต้องกลับมา" หลิวอี้พาเสี่ยวลู่ไปนั่งที่เตียงก่อนที่เขาจะแยกตัวเดินกลับห้องของเขาไป ในระหว่างที่กำลังเดินกลับห้องนั้น เสียงที่เขาได้ยินแว่วมานั่นก็คือเสียงของเสี่ยวลู่กำลังร้องไห้คร่ำครวญราวกับจะขาดใจ เพราะถึงตอนนี้ก็เป็นเวลา 3 วันแล้วที่ชูหลานไม่กลับมาบ้าน หลิวอี้นึกหวั่นอยู่ในใจว่าสิ่งที่เขาคิดจะเป็นจริงซึ่งถ้าอีก 2 วันชูหลานยังไม่กลับมาบ้านอีก เขาอาจจะต้องส่งคนออกตามหาตัวเขาซะแล้ว

    ณ บ้านของหมิงคัง อาหลงกับเพ่ยเพ่ยผลัดกันนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวและป้อนน้ำให้ชูหลานกินเป็นระยะๆ เพราะหมิงคังได้สั่งไว้ว่าอย่าปล่อยให้ร่างกายของชูหลานขาดน้ำเด็ดขาด

     "ท่านพี่ มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่...ทำไมท่านถึงต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮือฮือ"

     "พอเถิดเพ่ยเพ่ย ต่อให้เจ้าร้องไห้จนน้ำตาจะหมดตัวชูหลานก็ไม่ฟื้นมาตอบเจ้าหรอก ข้าว่าเจ้ารีบป้อนน้ำเพิ่มดีกว่านะ ท่านอาหมิงคังสั่งไว้ว่าอย่าให้ชูหลานขาดน้ำเด็ดขาด"

     "อาหลง..เจ้าว่าพี่ชายข้าจะฟื้นหรือไม่ ข้ากลัวว่า...ฮือฮือ"

     "ข้าเชื่อว่าชูหลานจะต้องฟื้น ตอนนี้ท่านอาหมิงคังกำลังหาทางช่วยชูหลานอยู่ เจ้าอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ตอนนี้เราทำได้อย่างเดียวก็คือ ทำตามที่ท่านอาหมิงคังบอกไว้ก่อนเถิด เดี๋ยวข้าไปตักน้ำมาเปลี่ยนก่อน เจ้าก็พยายามป้อนน้ำชูหลานไปเรื่อยๆละกัน เดี๋ยวข้ามานะ" เพ่ยเพ่ยรีบปาดน้ำตาและตักน้ำป้อนร่างอันนอนนิ่งของชูหลานเป็นระยะ เเต่เหมือนว่าชูหลานจะไม่สามารถรับอะไรเข้าไปในร่างกายได้อีกแล้ว น้ำที่เพ่ยเพ่ยตักป้อนนั้น มันเต็มปากและเอ่อไหลออกมาที่ขอบปากทันที เพ่ยเพ่ยใช้ผ้ารองหัวของชูหลานไว้เพื่อให้ตั้งตรงและสามารถป้อนน้ำได้ โดยนางใช้แกนข้าวโพดงัดปากของชูหลานไว้ไม่ให้งับปิด เพ่ยเพ่ยมองใบหน้าของพี่ชายที่ซีดเผือดตอนนี้มันยิ่งทำให้ใจของนางแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

      "ท่านจะต้องฟื้นนะท่านพี่ ถ้าท่านไม่อยู่แล้วข้าจะเล่นกับใครล่ะ ท่านตื่นขึ้นมาสิ ฮือฮือ!!" เพ่ยเพ่ยใช้มือเขย่าตัวและทุบตีร่างกายชูหลาน อย่างเเรงเพื่อหวังให้ชูหลานรู้สึกตัว เเต่ผลที่ได้กลับมาคือน้ำที่ปากของชูหลานมันทะลักออกมาเลอะเต็มตัวของเพ่ยเพ่ยไปหมด

     "ข้าจะรอท่านฟื้นขึ้นมาท่านพี่ ไหนท่านบอกว่าท่านจะกลับมาดูเเลข้ากับท่านพ่อไง เเล้วทำไมท่านถึงเอาเเต่นอนนิ่งอยู่เช่นนี้เล่า ท่านพี่ตื่น!!" เพ่ยเพ่ยสติหลุดเอาเเต่เขย่าตัวของชูหลานจนน้ำที่ปากของชูหลานไหลออกมาหมด อาหลงที่วิ่งเข้ามาเห็น เขารีบวางถังน้ำและเข้ามาห้ามเพ่ยเพ่ยไว้ทันที เพราะถ้าเขาปล่อยให้เพ่ยเพ่ยขาดสติแบบนี้ต่อไป ชูหลานต้องแย่กว่าเดิมเเน่ๆ

     "มีสติหน่อยเพ่ยเพ่ย ตอนนี้พี่ของเจ้ายังแย่ไม่พออีกหรือไง ท่านอาหมิงคังท่านไม่ปล่อยให้ชูกลานนอนเป็นผักอยู่แบบนี้หรอก ถ้าเจ้าควบคุมสติไม่ได้ก็กลับห้องไป ข้าจะอยู่ดูเเลชูหลานเอง"

    "ไม่!!ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านพี่ของข้า ข้าจะรอจนกว่าเขาจะฟื้น ฮือฮือ"

    "ถ้าหากเจ้าอยากให้พี่เจ้าฟื้น เจ้าก็ไม่ควรทำเช่นนี้ หยุดเขย่าตัวพี่ของเจ้าได้แล้ว สิ่งที่เจ้าต้องทำในตอนนี้คือป้อนน้ำให้พี่ของเจ้าต่อไป จนกว่าท่านอาหมิงคังจะกลับมา!!" อาหลงตะคอกเสียงเพื่อเตือนสติเพ่ยเพ่ยว่าสิ่งที่นางทำอยู่นั้น มันจะทำให้ร่างของชูหลานเเย่กว่าเดิม เมื่อเพ่ยเพ่ยดึงสติกลับมาได้นางก็เห็นว่าตามเนื้อตัวของพี่ชายนางเต็มไปด้วยร่องรอยที่นางทุบตีและน้ำที่หกกระจายจนเสื้อผ้าของชูหลานเปียกไปทั้งตัว 

    "เจ้าไปที่ห้องของพี่ชายเจ้าและเอาเสื้อผ้ามาของชูหลานมาให้ข้าที ข้าจะเช็ดคราบเลือดและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชํหลานเอง"

    "ไม่! ข้าจะเปลี่ยนให้ท่านพี่ข้าเอง"

    "ไม่ได้!!ถึงเจ้าจะเป็นน้องก็เถอะ เเต่เจ้าเป็นหญิง มันคงไม่เหมาะเท่าไหร่ อีกอย่างตัวเล็กๆอย่างเจ้าคงจะประคองตัวชูหลานไม่ได้เเน่ เดี๋ยวให้ข้าทำเองเถิด ส่วนเจ้าก็ไปเอาเสื้อผ้ามาให้ข้าละกัน" เพ่ยเพ่ยพยักหน้าและเดินไปยังห้องของชูหลาน เเต่ระหว่างเดินไปห้องชูหลานเขาก็เห็นว่าห้องของหมิงคังเปิดอยู่และเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนเตียง ด้วยความที่นางสงสัยนางจึงเปิดประตูและเดินเข้าไปดู สิ่งที่นางเห็นคือหีบสีดำวางอยู่บนเตียงของผู้เปิดพ่อ สภาพของหีบมีคราบเลือดเปื้อนเล็กน้อย

    "นี่มันอะไรกัน..ทำไมในห้องของท่านพ่อถึงมีเสื้อผ้าเปื้อนเลือด หรือว่า!ท่านพ่อ….!!" เพ่ยเพ่ยรีบหยิบเสื้อเปื้อนเลือดนั้นวิ่งไปหาอาหลงที่ห้องโดยที่นางไม่รู้เลยว่านางกำลังเข้าใจอะไรปิดอยู่ เพ่ยเพ่ยจะบอกกับอาหลงอย่างไรเกี่ยวกับเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของหมิงคังนี้ ติดตามต่อได้ใน Ep.หน้านะคะ