ราชาไร้บัลลังก์

โดเยิลพามิคาเอลและผู้อาวุโสใหญ่คนทรยศเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามจากนั้นจึงเดินไปนั่งไปในบ้านไม้ที่ใช้พักผ่อน มิคาเอลและผู้อาวุโสใหญ่เองก็เดินตามเข้าไปจากนั้นจึงนั่งลงเพื่อรอให้โดเยิลพูดขึ้น
''เอาหละอย่างที่เจ้าได้ยินอีก10วันข้าจะพาเจ้าไปดูคนที่เจ้าจะต้องบีบอัดมันเพื่อเอาสายเลือดออกมาแน่นอนข้าจะให้สายเลือดนั้นกับเจ้าด้วย ส่วนเจ้าเองก็ต้องไปด้วยเช่นกันข้าอยากเห็นหน้าของพวกมันตอนที่รู้ว่าในตระกูลของมันมีคนทรยศอยู่ แค่คิดข้าก็สนุกแล้ว''
''ไม่มีปัญหาท่านพ่อ แล้วท่านจะให้ข้าไปเก็บตัวฝึกฝนที่ไหน''มิคาเอลถามออกมาและเป็นการทวงทรัพยากรจากโดเยิลแบบอ้อมๆ
''ฝึกที่นี่แหละ พอดีข้ามีห้องพิเศษอยู่และที่นั่นจะไม่มีใครเข้าไปรบกวนเจ้าได้และแม้แต่ข้าเองก็ไม่ได้เพราะหลังจากเข้าไปแล้วมีแต่ต้องเปิดทางเข้าออกจากด้านในเท่านั้น''มิคาเอลที่ฟังจบได้พยักหน้ามันพึงพอใจกับห้องฝึกแบบนี้มากเพราะถ้าอยู่ในนั้นมันมีเวลาให้จัดการอะไรเพิ่มมากขึ้นโดยที่ไม่ต้องหวาดระแวงกลัวว่าแผนจะเสีย
''เอ่อ...คือว่าท่านผู้นำเผ่าสัตว์อสูร หวังว่าท่านจะรักษาข้อตกลงของเรานะ''ผู้อาวุโสใหญ่พูดขึ้นบ้างมันทวงสิ่งที่มันอยากจะได้และสิ่งนั้นคือการปกครองเผ่าสัตว์อสูร1ใน4ส่วนของทั้งหมด
''แน่นอนข้ารักษาคำพูดของข้าเสมอและตอนนี้เจ้าไปพักได้แล้ว''ฟุ่บ! โดเยิลพูดจบเอดิสก็โผล่ออกมามันเดินนำผู้อาวุโสคนทรยศไปที่ที่พัก จากนั้นโดเยิลจึงพูดกับมิคาเอลต่อ
''ลูกข้า ในวันที่เจ้าบีบอัดพวกมันได้ข้าอยากให้เจ้าบีบอัดพวกมันทุกคนโดยไม่ต้องละเว้นใครทั้งสิ้นและเมื่อเวลานั้นมาถึงเราจะเข้าโจมตีเผ่าเทพและเผ่ามาร เจ้าต้องตั้งใจฝึกให้ดีเพื่อเตรียมความพร้อมเอาไว้ส่วนตอนนี้ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูทรัพยากรของข้า''โดเยิลพามิคาเอลไปที่ห้องเล็กๆห้องหนึ่งแต่เมื่อเข้าไปภายในกลับกว้างอย่างไม่น่าเชื่อด้านในมีของอยู่มากมาย อาวุธ ชุดเกราะ สมุนไพร หากให้ไล่นับจริงๆของนับไม่ไหวมิคาเอลเองก็ยิ้มขึ้นจากนั้นจึงเดินเข้าไปแล้วกวาดทรัพยากรออกมาส่วนหนึ่งจากนั้นจึงหันหลังกลับ
''หืม...ทำไมเจ้าเอาไปน้อยนักล่ะ หยิบไปเลยหยิบได้มากเท่าที่ต้องการ''โดเยิลต้องการให้ทรัพยากรเพิ่มอีกเพราะห้องนี้มีแค่มันเท่านั้นที่สามารถเปิดออกได้ หากทรัพยากรหมดมันจะต้องเสียเวลามาเอาเพิ่มอีก
''ไม่เป็นหรอกท่านพ่อ ทรัพยากรบางอย่างมันไม่มีประโยชน์กับข้า''
''งั้นก็ดี ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าไปไหนก็ได้ไปเที่ยวเล่นซะ แล้วอีก10วันให้กลับมาที่นี่''
''ขอบคุณท่านพ่อ''มิคาเอลตอบรับจากนั้นจึงเดินออกไปด้านนอก เที่ยวเล่น? มันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นเวลาที่มีในตอนนี้มิคาเอลตั้งใจจะไปดูความเป็นอยู่ของเผ่ามนุษย์หากฝ่ายมนุษย์ยังพอมีคนที่มีพลังแข็งแกร่งอยู่บ้างมิคาเอลก็คิดจะชักชวนมาเพื่อต่อต้านทั้ง3เผ่าหลังจากนั้นไม่นานมิคาเอลได้กลับไปที่บ้านพักแล้วให้เจ้าเหมียวทั้ง4เฝ้าบ้านเอาไว้ จากนั้นจึงเดินออกไปโดยที่มิคาเอลค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ คนในสถาบันที่พบเห็นต่างหลีกทางให้มิคาเอลแล้วก้มหน้าลงโดยตัวตนของมิคาเอลในตอนนี้ได้สลักความหวาดกลัวลงไปในจิตใจของพวกมันทุกคนแล้วใช้เวลาไม่นานมิคาเอลก็เดินออกมานอกสถาบัน จากนั้นจึงลอยตัวขึ้นแล้วกลายเป็นแสงหายไปมิคาเอลใช้พลังสูงสุดมุ่งหน้าไปที่ดินแดนของเผ่ามนุษย์ซึ่งมิคาเอลไม่รู้เลยว่ามันยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า
ในเวลาเดียวกันส่วนกลางของโลกพื้นที่ที่มีการคุ้มกันแน่นหนามากที่สุดในโลกที่นี่ไม่ได้กว้างใหญ่เท่าไหร่แต่กลับมีเทพ มาร สัตว์อสูรมากมายรายล้อมสิ่งก่อสรางแปลกๆอยู่สิ่งนั้นคือกล่อง4เหลี่ยมที่สร้างมากจากเหล็กและอัญมณีที่แข็งที่สุดในโลกเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ภายในกล่องเกิดเสียงโซ่กระทบกันดังขึ้น จากนั้นเสียงพูดคุยจึงเริ่มดังขึ้น
''ท่านพี่ ข้าคิดถึงลูก''นี่คือแม่ของมิคาเอล สภาพของนางในตอนนี้ผอมแห้งและไร้เรี่ยวแรงนี่เกิดจากการอดอาหารมามากกว่า5,000ปี ที่อยู่มาได้เป็นเพราะมีพลังคอยหล่อเลี้ยงส่วนต่างๆเอาไว้
''ข้าเองก็ไม่ต่างไปจากเจ้าหรอกที่รัก ไม่รู้ว่าลูกของเราจะเป็นยังไงบ้างข้าหวังให้ไอ้หนูนั่นจะมีความสุขและจำเรื่องของพวกเราไม่ได้''นี่คือพ่อของมิคาเอลและสภาพเองก็ไม่ได้ต่างไปหากคนรักของมันมันถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งคู่โดนโซ่เจาะเข้าไปที่ร่างกายและปิดกั้นพลังเอาไว้จะมีก็แค่พลังที่ใช้หล่อเลี้ยงร่างกายเท่านั้น จะตายก็ไม่ได้ทั้งคู่จึงต้องอยู่แบบทรมานต่อไปไม่รู้ว่าวันไหนเรื่องนี้จะจบลง แต่ก่อนตายทั้งคู่ก็หวังที่จะได้เห็นหน้าลูกชายของตัวเองอีกซักครั้ง
ผ่านไป1วันขณะที่มิคาเอลออกเดินทางมา ตอนนี้มิคาเอลเริ่มเห็นมนุษย์บ้างแล้วแต่มันไม่ได้มากเหมือนเมื่อก่อนและสภาพการเป็นอยู่ถือว่าตกต่ำอย่างมากและหลังจากใช้พลังตรวจสอบดูมิคาเอลพบว่ามนุษย์ส่วนใหญ่มักจะซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาหรือไม่ก็ใต้ดิน
''บัดซบ!''มิคาเอลสถบออกมาก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นอีก มันกำลังมุ่งหน้าไปที่จุดกึ่งกลางของเผ่ามนุษย์ฟูม! ระหว่างมุ่งหน้าไปร่างกายของมิคาเอลก็เปลี่ยนกลับมาที่ร่างเดิมจากนั้นไม่นานมิคาเอลก็มาถึงที่หมาย มันพุ่งลงไปที่พื้นทันทีเพราะที่นี่ยังมีสภาพที่ดีอยู่
''หยุด! เจ้าเป็นใครถึงได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้า นี่เจ้าไม่รู้กฎของที่นี่เลยหรือไงตอนนี้อยู่เฉยๆแล้วอย่าขัดขืน''ทหารที่มีพลังระดับ40ต้านแรงดึงดูดพูดขึ้นขณะมันยกมือให้ทหารอีก10คนเข้าไปล้อมมิคาเอลเอาไว้โดยทั้ง10คนมีพลังแค่ระดับ1-3ต้านแรงดึงดูดเท่านั้น
''ขอโทษทีพอดีข้าเพิ่งออกมาจากป่าเขาเลยไม่รู้กฎของที่นี่ ท่านช่วยละเว้นซักครั้งได้มั้ย''
''หืม...เจ้าพูดจริงๆ? หากเป็นความจริงงั้นเจ้าก็ไปเถอะแล้วจะทำอะไรก็ระวังด้วย''ทหารทั้งหมดจากไปมิคาเอลถึงกับแอบตกใจเล็กน้อยที่พวกมันปล่อยมิคาเอลไปแบบง่ายๆโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม
''เอาหละ เริ่มจากที่นั่นก่อนก็แล้วกัน''มิคาเอลออกเดินไปในทิศทางหนึ่งซึ่งมันไม่ค่อยจะมีคนมากนักแต่จากการแผ่พลังออกไป ทางที่มิคาเอลกำลังไปมีคนอยู่เยอะกว่าที่อื่นเพียงแต่ทั้งหมดอยู่ลึกลงไปใต้ดินเท่านั้น ใช้เวลาเดินไม่นานมิคาเอลก็มาหยุดอยู่ที่กระท่อมเก่าๆด้านหน้ามีคนนั่งเล่นอยู่2คน มิคาเอลเดินตรงเข้าไปทันที
''หยุดก่อนไอ้หนุ่ม เจ้ามาทำอะไรที่นี่''หนึ่งใน2คนถามทันทีที่มิคาเอลหยุดเดิน
''ข้าต้องการลงไปที่ด้านล่าง พวกท่านพอจะนำทางให้ข้าได้มั้ย''มิคาเอลพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มแต่ทั้ง2คนกลับไม่ พวกมันลุกขึ้นแล้วชักอาวุธออกมาทันที
''เจ้าต้องมีของที่ใช้ยืนยันตัวเองไม่งั้นก็ไสหัวไปซะ''มิคาเอลขมวดคิ้วดูเหมือนมันจะเข้าไปไม่ได้ง่ายๆหากจะใช้กำลังก็กลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายขึ้น
''แล้วข้าต้องทำยังไงถึงจะได้ของที่ใช้แสดงตัวตน ท่านพอจะบอกได้มั้ย''
''นี่เจ้า...ข้าจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายรีบๆไสหัวออกไปจากที่นี่ซะเดี๋ยวนี้''ทั้ง2คนเริ่มหงุดหงิดกับมิคาเอลแต่พวกมันก็ไม่ได้ลงมืออะไรกับมิคาเอล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่138:มนุษย์ที่เหลือน้อยลง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่138:มนุษย์ที่เหลือน้อยลง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้