ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      ร่างพวกเขาที่ลอยกระเด็น ออกมาอย่างรวดเร็ว จากแรงเฮือกสุดท้ายของชายวัยกลางคน จู่ๆ พวกเขาก็รับรู้ถึงความตายอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าชายแก่ เอื้อมฝ่ามือมา กอดรัดร่างของพวกเขาไว้อย่างแน่นหนา พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง  ก่อนชายวัยกลางคน จะเผาผลาญเลือดบริสุทธิ์ภายในกายของเขาทิ้ง ส่งให้ร่างเปล่งแสงสุดท้ายออกมาโชติช่วงชัชวาล

       พวกเขาทั้งสาม ต่างก็หน้ามืดทะมึน ด้วยความขุ่นเคืองใจ ครั้นรับรู้ความตายขึ้นมาอย่างหนัก “ไอ้แก่ เจ้าจะตายห่าอยู่แล้ว ยังคิดจะลากพวกเรา ไปตายด้วยกันอีก”

ภาพชายวัยกลางคนที่คลี่ยิ้ม ออกมาในคราสุดท้าย พวกเขาต่างก็สบถด่าออกมาดังก้อง “บัดซบ! บัดซบ! รีบสลัดให้หลุดเร็วเข้า!!”

      พวกเขาทั้งสามต่างก็รีดเค้นแรงดิ้นหนีเฮือกสุดท้าย ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ครั้นรับรู้พลังมหาศาล กำลังจะระเบิดโพยพุ่งออกมา จากร่างชายวัยกลางคน มองเห็นแสงแห่งความตาย ปรากฏออกมาจนแจ่มชัด

      เสียง ตู้ม!!ที่ดังออกมาก้องฟ้า ในเสี้ยวพริบตาที่พวกเขา เร่งก้าวฝีเท้าถอยหนี ส่งให้ร่างพวกเขา ลอยกระเด็นออกไปด้วยความเร็ว อันน่าเหลือเชื่อ ในเสี้ยวพริบตา กายาพวกเขาต่างก็เต็มไปด้วย บาดแผลน้อยใหญ่ทั่วร่าง ริมฝีปากกระอักเลือดสด ออกมาคำใหญ่ไม่หยุด อยู่ในสภาพที่ไม่น่ามอง แม้จะบาดเจ็บหนัก แต่ก็ถือว่ารอดตายมาได้ อย่างหวุดหวิด

      ก่อนพวกเขาทั้งสาม จะฝืนคลี่ยิ้มออกมากว้าง สบถด่าชายวัยกลางคนที่ระเบิดตัวตายออกมาดังก้อง ด้วยความเจ็บแค้น เท้าเตะเศษเนื้อ ชายวัยกลางคน ด้วยความเดือดดาล “ไอ้เวร เจ้าจงตายอย่างสูญเปล่าไปเสียเถอะ ไอ้แก่เฮงซวย” พร้อมสายตาพวกเขา ที่หันไปจ้องมองอี้เฉินอย่างไม่วางตา เผยเจตนาฆ่าสังหาร อย่างไม่มีปิดบัง คิดจะสร้างชื่อจากการฆ่าสังหาร จักรพรรดิหนุ่มผู้ปกครองดินแดนเทพ

       ด้านของอี้เฉินแม้เขาจะหลับตาพริ้ม ทว่าเขาก็รับรู้ถึงสถานการณ์ด้านนอกได้เป็นอย่างดี แต่ว่าบัดนี้เขาไม่อาจลืมตาตื่นได้ เมื่อเต๋า ธรรม ที่เขาหยั่งรู้เข้ามา ภายในทะเลความรู้ ก่อร่างเป็นอักขระขึ้นมาเป็นชั้นๆ จนพร่างพราวลายตา ขวางกั้นตัวของอี้เฉินเอาไว้
 

        ก่อนอี้เฉินจะไม่ลังเล ที่จะทำลายเต๋า ธรรมที่เขาสะสมมาร่วมปี ทิ้งอย่างไม่ลังเล    ไม่ยินยอมให้ ชายวัยกลางคนที่ระเบิดตัวตาย เพื่อช่วยเหลือตัวของเขาไว้ ต้องตายสูญเปล่าเช่นนี้ เสียงปัง!! ที่ดังจากกำปั้นอี้เฉิน ภายในทะเลความรู้ ส่งให้ อักขระเต๋า ธรรมต่างๆ แตกกระจัดกระจาย ออกมาทั่วทิศในเสี้ยวพริบตา

        ภาพในเสี้ยววินาที ที่พวกเขาทั้งสาม คิดจะเข้ามาเด็ดหัวอี้เฉิน บัดนี้มีเพียงสงครามน้อยที่คุ้มกันกาย อี้เฉินอยู่เท่านั้น แต่ จู่ๆ พวกเขาก็ต้องเบิกตา ออกกว้างอ้าปากค้าง ครั้นเห็นอี้เฉิน เปิดเปลือกตาขึ้นมากะทันหัน พร้อม เต๋า ธรรมที่ก่อร่างเป็นอักขระ แพร่ออกมากระจัดกระจาย ทั่วสารพางค์กายอี้เฉิน ส่งสัญญาณการเลื่อนขั้น พลังย่อยออกมา เนืองๆ ไม่มีขาด ทำให้อี้เฉินเหมือนจะหยั่งรู้เต๋า ธรรมได้ลึกซึ้งไปอีกขั้น เต๋าก็คือวิถีเส้นทางของเขา ที่มันไม่อาจจับต้องได้ มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่จะสร้างเส้นทาง เดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีหยุดยั้ง

       แม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน ที่มองชมภาพ เห็นร่างกายอี้เฉินส่งสัญญาณ การเลื่อนขั้นพลังย่อย เขาหน้ามืดทะมึนขึ้นมาทันที ครั้นรับรู้บางสิ่งบางอย่างบัดนี้ กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป แม้แต่ภายในใจของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัว ในตัวของอี้เฉินขึ้นมา อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ครั้นคิดจะเอ่ยสั่งการ ให้พวกเขาทั้งสามถอนกำลัง เกรงว่าจะสายเกินไปเสียแล้ว

        เมื่อพวกเขาทั้งสามสบสายตาอี้เฉิน ก็ราวกับตกไปอยู่ในภวังค์ ดวงตาถูกสะกดให้หลับใหล จวนแทบจะครองสติ ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ภาพที่อี้เฉินสืบฝีเท้า เดินเข้ามาหาตัวพวกเขา ที่ไร้แรงต่อต้าน ต่างก็ทำให้พวกเขา แขนขาสั่นเทิ้ม ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาเต็มแผ่นหลัง พร้อมกับเสียงสบถด่า ที่ดังออกมาก้อง ด้วยความไม่จำยอมของพวกเขา

        อี้เฉินเอ่ยเสียงเหี้ยมออกมาทันใด “พวกเจ้าล้ำเส้น ข้ามากเกินไปแล้ว จงตายอยู่ตรงนี้เสียเถอะ!!” ฉับพลันที่เสียงฝีเท้า ฟึบ!! อี้เฉินดังออกมาก้องพร้อม ฝีเท้าของเขาที่เหยียบ เหนือศีรษะของพวกเขาทั้งสาม ที่ดังออกมา ปัง!!

        คลื่นแรงกดข่ม ที่บ้าคลั่ง พุ่งปราดจากฝีเท้าอี้เฉิน เข้าอัดกระแทกใส่ร่างพวกเขาในทันใด จนหมู่ชนมองเห็นร่าง ของพวกเขาทั้งสาม ทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงเสี้ยวอึดใจ

       ก่อนร่างพวกเขา จะเกิดการแตกร้าวลุกลามอย่างรวดเร็ว จนอยู่ในสภาพที่น่าอเนจอนาถ แค่นเสียงคำราม ออกมาหาอี้เฉินด้วยความเดือดดาล ครั้นรับรู้ถึงความตายอย่างหนัก เสียงร้อง อ๊ากกก!! ดังออกมาก้องไม่ขาด ในวาระสุดท้าย ก่อนร่างพวกเขาจะ ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด ตายตกลงไปในเสี้ยวพริบตา
 

       ภาพนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงไม่กี่เสี้ยวอึดใจ ขั้นเซียนสวรรค์ทั้งสามก็ตายตกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยฝีมือของอี้เฉิน แล้วยิ่งเห็นสายตาอี้เฉิน ที่แหลมคม กวาดสายตาขึ้นมามองพวกเขาทุกผู้ทุกคน มันยิ่งทำให้กายาของพวกเขาจู่ๆ ก็ตัวเย็นเยือก หนาวสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว แม้แต่เหล่าราชาอมตะ พวกเขายังรับรู้ถึง แรงกดข่มบางอย่างจากตัวของอี้เฉินได้

      พวกเขาจึงไม่คิดปล่อยอี้เฉิน ไว้อีกต่อไป ครั้นพยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณ ม่านพลังประสาน ที่แตกร้าวของโม่กวาง ก็ถูกเหล่าแม่ทัพใหญ่ต่างดินแดน ส่งการโจมตีเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง พร้อมด้วยแม่ทัพใหญ่ อู๋เหวินที่แค่นเสียงสั่งการออกมาดังก้อง

      “วันนี้ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องฆ่าสังหารอี้เฉินให้ได้” บัดนี้พวกเขาไม่คิดกักขัง อี้เฉินไว้อีกต่อไป มองว่าอี้เฉิน เป็นภัยคุกคามใหญ่ ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร ก็ต้องฆ่าสังหารอี้เฉินลงให้ได้

       เสียงตู้ม!! ที่ดังออกมาสนั่นก้องฟ้า ดังออกมาไม่มีขาด ส่งให้ม่านพลังประสานของพวกโม่กวาง เกิดการแตกร้าว ลุกลามอย่างรวดเร็ว พวกโม่กวางที่กัดกรามกรอก ต่างก็กระอักเลือดสด ออกมาคำใหญ่

       อี้เฉินเขาไม่อาจปล่อยให้มิตรสหาย ของเขาตายตกได้ เขาจึงเอ่ยสั่งการออกมาทันใด “บัดนี้ค่ายกลกักขัง ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว พวกเจ้าจงถอยกลับไปตั้งหลักก่อนเสีย เกรงว่าศัตรู คงจะหมายตาตัวข้าอยู่”

       โม่กวาง ที่ได้ยินเสียงแค่น อี้เฉินออกมาดังก้อง เขาไม่ยินยอมเท่าใดนัก ทว่าเมื่อเห็นอี้เฉินพยักหน้ามาให้ตัวเขา ไม่ยินยอมให้เขาตายตกลงไปเช่นนี้ แม้แต่ซีเผิงเองก็เห็นด้วยเช่นกัน โม่กวางจึงจำใจ ต้องสลายค่ายกลประสานออก อย่างกะทันหัน

       ก่อนร่างโม่กวาง จะลงไปบริเวณ ค่ายกลส่งตัวที่เขียนสลักขึ้นมา แล้วรีบขับเคลื่อนมันอย่างฉับไว ภาพเหล่าทหาร ที่ติดอยู่ด้านบนหุบเขาหมื่นธรรม ต่างก็พุ่งปราด ตรงไปยังค่ายกลส่งตัว ที่กำลังจะเคลื่อนย้าย ส่งตัวพวกเขาจากไป โม่กวางยังกล่าวพูด ออกมาบอกกล่าวคำพูดทิ้งท้าย “พวกเจ้ารีบมาเร็วเข้า อี้เฉิน ซีเผิง” ครั้นเห็นทั้งสองยืนนิ่ง ไม่มีท่าทีขยับไหวติง
 

       อี้เฉินเขาหันไปมองซีเผิงอยู่เล็กน้อย ก่อนจะฝืนยกยิ้มออกมา เขารับรู้ได้เป็นอย่างดี หากเขาเข้าไปภายในค่ายกลเคลื่อนย้าย จะต้องถูกปฏิเสธ โดยเหล่าแม่ทัพใหญ่เหล่านั้น ที่จ้องมองมาที่เขา เป็นสายตาเดียว ราวกับสายตา นกเหยี่ยวที่แหลมคม จ้องมองอี้เฉินเป็นเหยื่ออันโอชะ สีหน้าโม่กวางกับเหล่าทหาร ที่กำลังถูกส่งตัวจากไป พวกเขาต่างก็มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
 

       ก่อนอี้เฉินจะแค่นเสียงชิ!!ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา ด้วยความไม่สบอารมณ์ ครั้นเห็นสายตาเหยียดหยามเหล่านั้น ของเหล่าศัตรู “ใครกันแน่ จะเป็นเหยื่ออันโอชะ เดี๋ยวพวกเราจะได้รู้กัน”

       ซีเผิงที่ได้ยินคำพูดพึมพำของอี้เฉิน เขายังขำออกมาน้อยๆ แล้วเมื่อเห็นพวกโม่กวาง กับเหล่าทหาร จากไปโดยสวัสดิภาพ สายตาที่ฉายอายสังหารของซีเผิง จึงเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมดาบใหญ่ในมือ ที่ถือสะพายบ่าไว้ หมายมั่นจะเข่นฆ่าศัตรู ออกไปเบื้องหน้า
 

       เหล่าศัตรูต่างดินแดน ที่โอบล้อมพวกอี้เฉิน ไว้ทุกทิศทุกทาง พวกเขาต่างก็ขำกันออกมาก้องฟ้า “ฮ่าๆๆ พวกเจ้ามีแค่สองคน อยู่ต่อหน้ากองกำลังที่ยิ่งใหญ่ของพวกเรา ยังไม่สำเหนียก ประเมินตนเองอีก”

“ใช่ๆ เงาหัวไม่มีแล้วยังจะทำตัวโอหังอีก” พร้อมเสียงหัวเราะของพวกเขา ที่ดังออกมาก้องฟ้า

****วันนี้มีตอนเดียวนะครับ ร้อนมาก