บทที่ 46 : เผชิญแดนกว้าง
การเดินทางสู่ทิศเหนือเริ่มขึ้น ป่าลึกที่คุ้นเคยค่อย ๆ บางลง กลายเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ทอดสุดสายตา ลมเหนือพัดแรงจนหญ้าเอนเหมือนคลื่นทะเล
ไครอสเดินกลาง ลิซาเอลเดินทางซ้าย อัครอสทางขวา ทั้งสามเงาเรียงเคียงกันบนหญ้าที่แกว่งไหว เสียงรองเท้ากดกับดินดัง กรอบแกรบ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลม
“แปลกดี” ไครอสพึมพำ “ข้าเคยคิดว่าป่านั้นใหญ่ที่สุดในโลก แต่พอออกมานอกเงาไม้…โลกมันกว้างกว่าที่ข้าเคยจินตนาการมากนัก”
อัครอสหัวเราะหึ ๆ “โลกยังมีสิ่งที่เจ้าคาดไม่ถึงอีกมากเจ้าหนู ดินแดนของเผ่ามังกร, นครใต้ภูเขาของเผ่าคนแคระ, ทะเลทรายที่ปีศาจเร้นรัง…และเมืองมนุษย์ที่เจ้ากำเนิดมา”
คำว่า “เมืองมนุษย์” ทำให้ไครอสหยุดก้าวชั่วขณะ มือเล็กแตะเหรียญเงินที่ห้อยคอ “ข้ายังต้องหาคำตอบ…ว่าข้าเป็นใคร ลูกของใคร”
ลิซาเอลเหลือบตามองเขา ดวงตามรกตเย็นสงบแต่ลึกซึ้ง “ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร เจ้าก็ยังเป็นสหายเลือดของข้า จำไว้”
ไครอสยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาเปียกชื้น “ขอบคุณ…เจ้าทำให้ข้าไม่ลืมว่าข้ายังมีที่ยืน”
เสียงฟ้าร้องกึกก้องจากทิศเหนือ ขอบฟ้ามีเงาสีดำเคลื่อนตัวเหมือนพายุ อัครอสหรี่ตาใช้เวทตรวจสอบ
“ไม่ใช่เมฆธรรมดา…มันคือเงาปีศาจ”
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน ครืน ครืน! ฝุ่นฟุ้งขึ้นมาจากรอยแตกขนาดใหญ่ เงาดำเลื้อยคลานออกมาเป็นฝูง—อสูรคลานแห่งคาเอลรอส ร่างเหมือนตะขาบยักษ์ดวงตาสีแดงเรืองหลายร้อยคู่ แยกเขี้ยวส่งเสียงสยดสยอง
ไครอสยกดาบขึ้นทันที แม้แขนสั่นเล็กน้อย แต่เสียงเขามั่นคง “ครั้งนี้ ข้าจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว”
ลิซาเอลเล็งคันธนู เคียงเขาเหมือนเงา “และเจ้าจะไม่ยืนคนเดียว”
อัครอสกระแทกไม้เท้า เสียงคำร่ายเวทก้องกังวาน
“Lux Aeterna! Vincere tenebrae!!”
(แสงนิรันดร์ จงพิชิตเงามืด!)
แสงทองสาดลงบนทุ่งหญ้า ทั้งสามเตรียมรับศึกใหม่ที่ใหญ่กว่าคราเวลและโหดร้ายไม่แพ้ไคมาร่าเงา…