ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 58 การให้คำปรึกษาทางไกลครั้งประวัติศาสตร์!

"ฉันรู้จักคุณ"

เจียวเยว่ยิ้มให้กับฮั่วอวี๋อย่างอ่อนแรง

ฮั่วอวี๋ที่เพิ่งสื่อสารกับระบบเสร็จก็มองไปที่อีกฝ่ายด้วยแววตาประหลาดใจ

เจียวเยว่ชี้ไปที่ลูกบอลสีดำขนาดเล็กที่ลอยอยู่ด้านหลังชายหนุ่ม

ก่อนจะมาที่นี่ ฮั่วอวี๋ได้เปิดโหมดซ่อนเร้นลูกบอลสีดำไว้แล้ว ตอนนี้มันจึงมีรูปร่างคล้ายกับโดรนปกติทั่วไป

“ฉันเป็นผู้พิทักษ์น้ำแข็งที่อยู่ในทีมวิจัย เลยสามารถท่องโลกอินเทอร์เน็ตได้ อีกทั้งยังได้ดูการถ่ายทอดสดของคุณด้วย" เจียวเยว่ขยิบตาให้ชายหนุ่ม

"หืม?" ฮั่วอวี๋เองก็แย้มยิ้ม "นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้เจอกับแฟน ๆ ในชีวิตจริง"

"ลูกหมาป่าตัวน้อยของคุณอยู่ที่ไหน?"

ฮั่วอวี๋อุ้มเสี่ยวอวี๋ที่อยู่ด้านหลังมาทางเจียวเยว่

เสี่ยวอวี๋แลบลิ้นสีชมพูของมันออกมาและเลียนิ้วของเธอเบา ๆ

หญิงสาวยื่นมือออกไปและเกาคางของเสี่ยวอวี๋ จากนั้นจึงเอ่ยอย่างอ่อนแรง “มันเป็นเด็กดีจริง ๆ แถมยังน่ารักด้วย คุณควรจะดูแลมันให้ดีและส่งมันกลับไปหาฝูงโดยเร็วที่สุด"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮั่วอวี๋กระตุก

หลังจากผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มก็ปรับสีหน้าของตนและเอ่ยกับเจียวเยว่ “ผมจะทำ คุณเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วย เมื่อถึงเวลา เราจะพามันกลับไปหาครอบครัวของมันพร้อมกัน"

เสี่ยวอวี๋มองคนทั้งสองสลับไปมาด้วยความประหลาดใจ

อะไรกัน มันมีพ่อด้วยเหรอ?

ฮั่วอวี๋มองแผลของหญิงสาวเงียบ ๆ

บาดแผลนี่เกิดจากการถูกยิง ซึ่งกระสุนทะลุสู่ช่องท้องส่วนล่างจากเอวด้านหลัง

จากมุมมองของเขา อีกฝ่ายน่าจะถูกยิงจากด้านหลัง โดยอาวุธที่คนทำใช้น่าจะเป็นปืนลูกซองลำกล้องเล็ก

ผู้บาดเจ็บทรุดลงเรื่อย ๆ เธอเริ่มมีไข้อ่อน ๆ มีอาการวิงเวียนศีรษะ อ่อนแรง และอาการอื่น ๆ แทรกซ้อน เป็นไปได้ว่าเศษกระสุนยังไม่ถูกนำออกมา

“พี่ชาย คุณไม่มีกล่องปฐมพยาบาลเลยเหรอ?" ฮั่วอวี๋หันไปมองทางชายหนุ่มชาวจีน

อีกฝ่ายเอ่ย “เดิมทีผมวางแผนที่จะเอามันมาด้วย แต่มีเสบียงและสัมภาระมากเกินไป ผมเลยไม่ได้เอามา..."

ขณะที่พูด เขาก็เหลือบมองนักวิทยาศาสตร์ชาวแคนาดาทั้งสองเป็นครั้งคราวด้วยแววตาไม่พอใจ

ฮั่วอวี๋เข้าใจว่าผู้พิทักษ์น้ำแข็งภาคสนามที่ติดตามนักวิทยาศาสตร์จะขนเพียงอุปกรณ์ที่จำเป็นต่อการสำรวจเท่านั้น พวกเขาจะนำเครื่องมืออื่น ๆ มาได้อย่างไร?

"รถเป็นอะไร?"

ชายหนุ่มตอบ “เราไม่มีน้ำมัน มันถูกคนกลุ่มหนึ่งปล้นไป"

ฮั่วอวี๋ถาม "ใครกัน? นักล่าสัตว์? โจรสลัดขั้วโลก? หรือทหารรับจ้าง?"

ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา ราวกับจะบอกว่าตนไม่รู้

เมื่อเห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะถาม ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เขาสะพาย [กระเป๋าเป้พื้นที่เก็บของแบบพกพา] เอาไว้ที่อกและหยิบกล่องอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่นำมาจากสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 ออกมา

"ถอยไปก่อน" ฮั่วอวี๋ดันร่างของเสี่ยวอวี๋ไปด้านหลังด้วยเท้า จากนั้นจึงเหลือบมองชายหนุ่ม “ถอยไปหน่อย พื้นที่ตรงนี้แคบมาก แถมคุณยังตัวใหญ่อีก แบบนี้จะทำให้การช่วยเหลือของผมล่าช้า"

เสี่ยวอวี๋ลุกขึ้นยืนและวิ่งไปที่ประตูรถก่อนจะนอนลงอย่างเชื่อฟัง ดูราวกับสุนัขที่ไร้พิษสง

ไม่มีผู้ใดสังเกตว่าแม้มันจะนอนอยู่ที่พื้นอย่างเงียบ ๆ แต่ดวงตาสีฟ้าซีดของหมาป่ากลับจ้องไปที่ลำคอของชายที่เพิ่งพบหน้า!

ฮั่วอวี๋หยิบแท็บเล็ตออกมาจากกระเป๋า เชื่อมต่อกับระบบเครือข่าย จากนั้นจึงกดเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดตัวเอง

ชายชาวจีนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ให้ตายเถอะ คุณสามารถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตได้"

ฮั่วอวี๋ชี้พยักพเยิดไปทางและเอ่ย “มีอุปกรณ์สื่อสารติดอยู่ที่ตัวมัน ทำให้สามารถเชื่อมต่อกับสัญญาณดาวเทียมได้"

เมื่อเห็นว่าชายแปลกหน้าหันมามองตน เสี่ยวอวี๋ก็รีบหลุบตาลงและแสร้งทำเป็นเล่นกับหางของมันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชายชาวจีนที่ว่าหยุดพูดไป สีหน้าของเขาดูเรียบตึงเล็กน้อย

[ติ๊ง! ผู้สมัครที่เหมาะสมที่สุด 12 คนผ่านการคัดเลือกแล้ว กำลังจะเริ่มต้นการเชื่อมต่อ]

[หลิงหราน หัวหน้าแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลแห่งแรกของมณฑลเจียงหนาน เชื่อมต่อ]

[จางลี่หมิน คณบดีคณะแพทยศาสตร์ฉุกเฉินและกู้ภัยแห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่ง เชื่อมต่อ]

[ศูนย์ฉุกเฉินเซี่ยงไฮ้ หัวหน้าแผนกการแพทย์ ชวีเจียหนาน เชื่อมต่อ]

[โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยจี๋หลิน รองผู้อำนวยการเริ่นหย่วนจื้อ เชื่อมต่อ]

...

ผู้นำทางการแพทย์ทั้งหมด 12 คนได้เข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือผ่านระยะทางมากกว่าหลายหมื่นกิโลเมตรทางห้องถ่ายทอดสด นี่มันภาพประวัติศาสตร์ของการให้คำปรึกษาทางไกลชัด ๆ!

"ขอบคุณที่สละเวลามาช่วยพวกเราครับ" ฮั่วอวี๋ค้อมศีรษะให้กล้องและเอ่ย “ผมจะไม่พูดอะไรให้มากความ เรามาดูบาดแผลของผู้บาดเจ็บกันก่อน"

กล้องซูมเข้า เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ของเจียวเยว่บนหน้าจอ

เหล่าแพทย์ที่มีชื่อเสียงทุกคนต่างขมวดคิ้ว

หากผู้ป่วยอยู่ในโรงพยาบาล บาดแผลนี้คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำการรักษา

อย่างไรก็ตาม ที่นี่คือขั้วโลกเหนือ อุณหภูมิ แสง การฆ่าเชื้อ และเงื่อนไขอื่น ๆ ไม่เอื้ออำนวยนัก ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงบอกวิธีการรักษาคนไข้จากระยะไกลให้ฮั่วอวี๋ลงมือเท่านั้น

- ดูจากบาดแผลแล้ว น่าจะเป็นแผลที่เกิดจากปืนลูกซองและเศษกระสุนน่าจะฝังอยู่ในร่าง" จางลี่หมินเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก “กล้ามเนื้อของผู้ป่วยคลายตัว นี่อาจเกิดจากการติดเชื้อ นั่นทำให้เราสามารถสันนิษฐานเบื้องต้นได้ว่าตัวกระสุนอาจทำจากทองแดง

- สถานการณ์ค่อนข้างเป็นปัญหา เธอต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้

หลิงหรานรออย่างสุภาพจนกว่าจางลี่หมินจะเอ่ยจบ จากนั้นจึงถามออกไป 

- หัวหน้าสถานีฮั่ว สภาพแวดล้อมสำหรับการรักษาของที่นั่นเป็นยังไงบ้างครับ?

ฮั่วอวี๋มองไปในรถและเอ่ย “ค่อนข้างแย่ครับ นอกจากนี้ยังขาดแคลนอุปกรณ์ทางการแพท์อีกด้วย"

หลิงหรานถามต่ออย่างใจเย็น

- ดูจากภาพรอบ ๆ แล้ว คุณน่าจะอยู่ในรถ? 

"ใช่ครับ"

- คำแนะนำของผมคือ คุณควรรีบเคลื่อนย้ายผู้ป่วยโดยเร็ว ทำการหยุดเลือดก่อน จากนั้นก็ย้ายผู้ป่วยไปยังสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมดีกว่านี้ แล้วค่อยเริ่มทำการรักษาตามขั้นตอนต่อไป

- แสงของที่นั่นไม่เพียงพอ และอากาศก็สกปรก ดูจากไอที่ออกมาจากปากของคุณ อุณหภูมิยังต่ำเกินไป สิ่งเหล่านี้ส่งผลเสียต่อผู้บาดเจ็บ

- แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของผม ไม่ทราบว่าท่านอื่นคิดอย่างไรบ้างครับ...

จางลี่หมินเอ่ยทันที 

- ผมเห็นด้วยกับเด็กหนุ่มคนนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำการผ่าตัดที่นี่

- ผมไม่มีปัญหา

- เห็นด้วย!

- ควรรีบเคลื่อนย้ายโดยเร็ว!

แพทย์คนอื่น ๆ ต่างเห็นด้วยกับคำแนะนำของหลิงหราน

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากแพทย์คนอื่น ๆ หลิงหรานก็ไม่ได้หยิ่งผยองแต่อย่างใด เขาเอ่ย 

- หัวหน้าสถานีฮั่วครับ สำหรับการเคลื่อนย้าย คุณจำเป็นจะต้องให้ความสำคัญกับบางอย่างด้วย หนึ่งคือการรักษาอุณหภูมิของร่างกาย สองคือต้องระวังอย่าให้กระทบกระเทือนบาดแผลจนเกินไป และสามจะต้องไม่ใช้เวลาเคลื่อนย้ายนานนัก คุณจะต้องระวังอย่าให้เกิดอันตรายกับคนไข้

ฮั่วอวี๋พยักหน้าเพื่อบอกว่าตนเข้าใจแล้ว

เมื่อจางลี่หมินเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่ม เขาจึงเอ่ยปลอบ 

- หนุ่มน้อย คุณทำได้ดีแล้ว อย่ากังวลและกลัวไป วันนี้ผมไม่มีอะไรทำ ดังนั้นผมจะอยู่กับคุณตลอดจนกว่าผู้หญิงคนนี้จะพ้นขีดอันตราย

- ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับคณบดีจาง

ฮั่วอวี๋มองเจียวเยว่ที่นอนอยู่ หลังจากเขาทำการเชื่อมต่อกับทีมแพทย์ หญิงสาวก็หมดสติไปแล้ว

โดยปราศจากความลังเล ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มก็หยิบเอาเครื่องแบบรบอาร์กติกระดับต้นออกมาจากกระเป๋าเป้และเตรียมจะสวมมันให้กับเจียวเยว่เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกายของเธอไม่ให้ลดลงมากเกินไป

ทว่าเมื่อเขาวางชุดเครื่องแบบในมือลงข้างร่างเจียวเยว่ หลิงหรานก็ตะโกนขึ้น

- อาจารย์อวี๋ ระวังด้านหลังของคุณ!

ฮั่วอวี๋หันไปมองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะพบกับชายหนุ่มชาวจีน ที่วิ่งมาถึงด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้

แววตาขี้อายและอ่อนโยนก่อนหน้านี้ของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เขาถือมีดสั้นเอาไว้ในมือและแทงไปที่ฮั่วอวี๋

หมายเหตุ : ขั้นตอนการรักษาไม่ได้ถูกต้องถามหลักวิชาชีพและการมีการแต่งเสริม อย่าลอกเลียนแบบ ในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน โปรดติดต่อหมายเลขฉุกเฉินโดยเร็วที่สุด