ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายท้ายหมู่บ้าน

แสงอาทิตย์สาดส่องบนเส้นทางที่มีรถม้าวิ่งผ่านไปมาบนท้องถนนใหญ่ ที่เต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง ร้านรวงข้างทางล้วนแต่เป็นหน้าร้านใหญ่โต บนถนนที่นอกจากรถม้าที่วิ่งผ่านสวนกันก็เป็นเหล่าผู้คนที่ออกมาเดินจับจ่ายซื้อของ ภาพของเหล่าคุณหนูผู้สวมอาภรณ์งามเดินเข้าร้านนั้นร้านนี่นั้นหาได้แปลกไม่สำหรับเมืองหลวงแห่งนี้

บนถนนใหญ่ที่เป็นเส้นทางสัญจรหลักของทางทิศตะวันออก ได้มีรถม้าธรรมดาๆ คันนึงกำลังวิ่งตรงไปยังเขตที่พักของขุนนาง ที่อยู่รอบนอกเมืองหลวง รถม้าคันนั้นวิ่งตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าจวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนปัจจุบันของราชสำนัก ผู้ซึ่งถูกขนานนามว่าดอกไม้งามแห่งราชสำนัก ด้วยใบหน้าที่งามราวกับอิสตรีแต่ยังความหล่อเหลาแบบบุรุษ อดีตจงหงวนที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่นับตั้งแต่ก่อตั้งแผ่นดินเซี่ยมา

ผู้ซึ่งเป็นที่หมายปองของเหล่าคุณหนูมากหน้าหลายตา แม้แต่องศ์จักรพรรดินิเองก็ทรงอยากให้เขาเป็นสนม แต่ก็น่าเสียดายที่ท่านอัครเสนาบดีผู้นี้มีคู่หมายแล้ว เลยทำให้หัวใจของเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไปได้แต่แตกสลาย เพราะท่านจงหงวนนั้นรักมั่นในคู่หมั้นยิ่งนัก เลยทำให้พวกนางทำได้แค่มองเขาอยู่ใกล้ไม่อาจเข้าใกล้

ในขณะที่ขุนนางส่วนใหญ่ในมือยังคงพูดคุยเรื่องสนุกอยู่ ขณะนี้ที่จวนของท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก็ได้มีรถม้ามาจอดอยู่หน้าจวน เมื่อรถม้าจอดสนิทร่างสูงของชายหนุ่มผู้เป็นชายในดวงใจของเหล่าคุณหนูในเมืองหลวง ก็เดินลงมาจากรถม้าอย่างสง่างาม จากนั้นเขาก็ยืนอยู่หน้ารถม้าพร้อมยื่นมือออกไปรับมืองามที่ยื่นออกมาจับ ร่างบางของหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนสีเดียวกันกับชายหนุ่ม ค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากรถม้าตามแรงจับจูงของชายหนุ่มแล้วลงมายืนอยู่ข้างเขา

ดวงตากลมเงยมองป้ายหน้าจวน เมื่อเห็นคำว่าจวนอัครเสนาบดีตัวโตๆ ที่หน้าจวน นางก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจ พร้อมกับคิดว่าตนนี่ช่างโชคดีเสียจริง อาศัยเพียงแค่ความอยากชื่นชมหญิงงามก็กลายเป็นจับได้หนึ่งในพระเอกของนิยายมาเป็นสามีเสียได้ ซึ่งเรื่องนี้เองก็พึ่งจะมารู้เมื่อไม่นานมานี้เอง ไม่อย่างนั้นมีหรือนางจะกล้าเข้าไปยุ่งกับอีกฝ่ายน่ะ แต่ตอนนี้ดีแล้วพระเอกกลายเป็นสามีของนางไปแล้ว ส่วนนางเองก็ตกหลุมรักอีกฝ่ายไปแล้ว ดังนั้นจะให้นางปล่อยเขาไปคงเป็นไปได้หรอก

“ท่านพี่ท่านไหวหรือไม่?” หญิงสาวละสายตาจากป้ายหน้าจวนหันมามองสามีของตน

“พี่ไม่เป็นอะไรหรอกไม่ต้องห่วง” ชายหนุ่มผู้ซึ่งบอกว่าไม่เป็นอะไรนั้นถึงแม้ว่าบนใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ยังเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย

“ท่านไม่เป็นอันใดแน่นะ” นางมองเขาด้วยความกังวล เพราะว่าช่วงหลายวันมานี้ ชายหนุ่มดูจะมีอาการแปลกไป เพราะไม่ว่าเขาจะกินอะไรเข้าไปเขาก็จะอ้วกออกมาหมด แถมยังชอบมาอ้อนนางอยู่บ่อยๆ อีกต่างหาก อย่างวันนี้หลังจากที่แวะกินข้าวที่เมืองก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่ได้กินอะไรเลยเพราะไม่ว่าเขาจะกินอะไรก็อ้วกออกมา เลยเป็นเหตุให้เกิดอาการเมารถเพราะท้องว่างนั้นเอง

“ไม่เป็นไรเจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปเถอะพี่จะพาเจ้าไปพัก”

“อื้ม” หญิงสาวมองชายหนุ่มที่เดินพยุงนางด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นว่าเขาหันมายิ้มให้ตน นางก็ทำได้แค่หลบสายตาของเขา เพื่อปกปิดความกังวลของตน

หลังจากที่เจ้านายสองคนเข้าไปในจวนเรียบร้อยแล้ว อาอู๋ก็ทำหน้าที่นำบ่าวชายหญิงช่วยกันขนของของเจ้านายเข้าไปในจวนอย่างเป็นระเบียบ จนเมื่อทำเสร็จเขาก็ไปรายงานความเรียบร้อยให้นายน้อยของตนฟัง เพียงแต่เขาเจอแค่นายหญิงน้อยที่เรือน ส่วนนายน้อยของเขานั้นไม่อยู่ เขาจึงรายงานเรื่องนี้ให้หญิงสาวฟัง แล้วออกไป

.

.

หลังจากที่อาอู๋ไปแล้ว หนิงหนิงก็เดินกลับไปดูสามีที่ห้องนอน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังนอนหลับสบาย นางจึงไม่ได้เข้าไปรบกวนแต่นางเดินออกไปหาห้องครัวแทน หญิงสาวบอกให้สาวใช้หน้าห้องพาตนไปโรงครัว เพื่อที่นางจะได้เตรียมมื้อเย็นให้สามีได้กิน ซึ่งพอพวกสาวใช้ได้ยินสิ่งที่นางพูด พวกนางก็มองหน้าหญิงสาวด้วยความสงสัย เพราะก่อนที่นายท่านของจวนจะจากไป เขาเคยบอกแล้วว่าจะพาภรรยากลับมาด้วย เลยเป็นเหตุให้เหล่าสาวใช้ต่างก็สงสัยว่าคนแบบไหนกันที่ทำให้นายท่านของพวกเขารักมากถึงขนาดกล้าปฏิเสธคำขอแต่งงานขององค์จักรพรรดินี

“ที่หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือ” หนิงหนิงมองหน้าสาวใช้ด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าพวกนางเอาแต่มองหน้าของตน

“ไม่มีเจ้าค่ะ นายหญิงเชิญเดินตามบ่าวมาได้เลยเจ้าค่ะ”

“อื้ม”

หลังจากที่นางเดินออกไปพร้อมกับสาวใช้ที่ชื่อฉาฮวา สาวใช้ที่เหลือก็เริ่มคุยกันเรื่องหน้าตาของนายหญิงของเรือน

“เจ้าเห็นหรือไม่ ใบหน้าของนายหญิงนั้นช่าง..”

“งามมาก ถึงแม้จะไม่ได้งามเหมือนสาวงามล่มเมืองแต่นางน่ารักมากเลยล่ะ”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายท่านจะรักนางขนาดนั้น ก็นะเป็นข้าเองข้าก็ชอบนางแหละโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นของนายหญิง แค่ได้เห็นก็ทำเอาข้าตกหลุมรักเลยล่ะ>_<” สาวใช้ที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกนางเอ่ยขึ้นบ้าง เนื่องจากพวกนางเคยเดากันไปต่างนานาว่านายหญิงที่เป็นคนรักของนายท่านของพวกตนนั้นเป็นคนแบบไหน แต่พอพวกนางที่ได้เจอหนิงหนิงผู้มีใบหน้าน่ารักเข้า พวกนางก็ตกหลุมรักนางทันที เพราะดวงตากลมคู่นั้นที่ทำให้ไม่ใครก็ตามที่ได้เห็นต่างก็อยากเอ็นดูนาง ไหนจะใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มเวลาพูดกับคนอื่นนั้นอีก เรียกได้ว่านางมีแต่ความอ่อนหวาน? ไม่มีความเย่อหยิ่งเหมือนพวกคุณหนูในเมืองหลวง

เหล่าสาวใช้ผู้ตกหลุมรักใบหน้าน่ารักของนายหญิงของตน พวกนางต่างคิดว่านายหญิงนั้นอ่อนหวานยิ่งนัก หากถูกพวกคุณหนูในเมืองรังแกเข้าจะทำเช่นใดดี พวกนางจึงตัดสินใจที่จะปกป้องหญิงสาวเพื่อไม่ให้ใครมารังแกนาง แต่พวกนางไม่เคยรู้เลยว่านายหญิงของพวกนางสามารถต่อยคนทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้มได้ หากพวกนางรู้พวกนางคงไม่กล้าคิดว่านางเป็นคนอ่อนหวานแน่นอน

.

.

ตัดมาที่โรงครัว

หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวข้อสนทนาของสาวนั้น นางกำลังตั้งใจลงมือทำอาหารเย็นให้กับสามีคนงามที่ตอนนี้กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่

“ฮัดชิ้ว!!” หนิงหนิงลูบจมูกตัวเองเบาๆ ในขณะที่มืออีกข้างก็ค้นส่วนผสมในชาม ข้างๆ กันก็เป็นเหล่าคนครัวที่คอยช่วยนางเตรียมวัตถุดิบ

“นายหญิงไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าค่ะ” เสี่ยวฮวาหนึ่งในหญิงรับใช้ที่ตามนางมาจากบ้านเกิดเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นอะไรหรอก เสี่ยวฮวาเจ้าช่วยข้าเตรียมเนื้อให้ข้าที”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวเดินไปเตรียมเนื้อตามคำสั่งของผู้เป็นนาย แต่ก็ยังมีหันไปมองนางด้วยความเป็นห่วง เพราะอากาศที่เมืองหลวงนั้นต่างจากที่หมู่บ้านมาก นี่ขนาดยังไม่เข้าหน้าหนาวอากาศก็เย็นถึงเพียงนี้แล้ว นางกังวลว่านายหญิงของนางจะป่วยตามนายท่านไปอีกคน หญิงสาวจึงทำงานไปคอยสังเกตการณ์นายหญิงของตนไป จนเมื่อทำอาหารเสร็จนางจึงได้วางใจเมื่อเห็นว่านางเดินกลับไปเรือน

หลังจากเตรียมมื้อเย็นเสร็จหนิงหนิงก็กลับไปเรือนนอนของตน นางเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อดูว่าสามีของนางตื่นหรือยัง นางจะได้ถามเขาว่าจะกินข้าวเลยไหม นางจะให้คนมาตั้งโต๊ะ แต่เมื่อนางเข้าไปนางก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น ภาพของชายงามที่กำลังนอนเท้าแขนอยู่บนเตียงโดยที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกขาวๆ ดวงตาของชายหนุ่มช้อนสายตามองนางอย่างลึกซึ้ง จนทำให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้มไปกับความงามของเขา...รึเปล่านะ?

“ท่านพี่....ท่านกำลังเล่นอะไรอยู่หรือ ท่านไม่หนาวรึ (-_-?) ”

“....” ชิงหลง ภรรยาเจ้าช่วยเล่นตามพี่สักหน่อยเถอะ..

โรงละคร

ชิงหลง: ตำราเล่มนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ //มองชื่อหนังสือ

หนิงหนิง: เอ๋? หีบที่ท่านเทพให้มามันหายไปไหนแล้วล่ะ //มองหา

ชิงหลง: โอ้ เล่มนี้ก็น่าสนใจ วิธีเอาชนะใจชายหนุ่ม (หญิงงาม)

หนิงหนิง: เอ๊ะ....ทำไมหีบที่อยู่ข้างๆ พี่ชิงหลงมันถึงดูคุ้นๆ กันนะ -_-?