ในโลกนี้ฉันต้องดัง

        ​สายลมยามเย็นพัดผ่านลานคณะศิลปกรรมศาสตร์ หอบเอาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามพื้นคอนกรีต บรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์กลับดูวังเวงชอบกลในความรู้สึกของวิน

        ​หลังจากแยกย้ายกับ "ราชินีน้ำแข็ง" หรือพี่เมย์ วินรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบที่ไร้ควันปืน แผ่นหลังของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ไม่ใช่เพราะความร้อนจากแสงแดด แต่เป็๞เพราะความกดดันมหาศาลที่เพิ่งจางหายไป

        ​"เชรดดด... วิน! มึงเห็นสายตาตอนท้ายของพี่เมย์ไหม?" จอมยังคงอยู่ในสภาวะตื่นเต้นไม่หาย เขาตบไหล่วินจนแทบทรุด 

        "สายตานั่นมัน... เหมือนนางพญาที่ยอมรับในฝีมือของขุนศึกเลย! งานนี้ A ชัวร์! คืนนี้ฉลองหมูกระทะกันไหมเพื่อน?"

        ​วินหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มแก้มปริพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

        ​"ฉลองกับผีน่ะสิ..." วินบ่นพึมพำในลำคอ "เมื่อกี้กูเกือบหัวใจวายตายแล้วรู้ตัวไหม"

        ​"เวอร์น่า! มึงทำได้ดีมากเลยนะเว้ย ถามคำถามโคตรคม 'รอยร้าวหลังเสียงเพลง' อะไรนั่นน่ะ คิดได้ไงวะ?" แว่นเสริมขึ้นมาพลางเช็กภาพในกล้องวิดีโอด้วยความพึงพอใจ

        ​วินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มแห้งๆ ให้เพื่อนทั้งสอง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคลื่นลมที่ปั่นป่วน

        ​คำพูดสุดท้ายของเมย์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว…

        ​‘เขาเขียนเพลงเหมือนเขาเคยตายมาก่อน...’

        ​ประโยคนั้นเปรียบเสมือนศรธนูที่พุ่งทะลุเกราะป้องกันของวินเข้ามาปักตรงกลางใจ ใช่ เธอพูดถูก... ถูกจนน่ากลัว สัญชาตญาณทางดนตรีของเธอแหลมคมดุจกระบี่ชั้นเลิศที่สามารถมองทะลุเปลือกนอกเข้าไปถึงแก่นแท้ของบทเพลงได้

        ​และนั่นแหละคือปัญหา…

        ​วินเดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนโดยอ้างว่าจะรีบกลับไปตัดต่องาน แต่ความจริงแล้วเขากำลัง๻้๪๫๷า๹พื้นที่ส่วนตัวเพื่อประมวลผลข้อมูลใหม่ทั้งหมด

        ​"ไม่ได้..." วินพึมพำกับตัวเอง แววตาที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็๞เคร่งขรึมลึกล้ำ "ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไป"

        ​ไม่ใช่ว่าเธอเป็๞คนไม่ดี แต่ความ 'รู้ทัน' ของเธอต่างหากที่เป็๞ภัยคุกคามต่อความลับของเขา หากเขาดึงเธอมาร่วมงานในฐานะศิลปินหน้าฉาก ต้องมีการทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด ต้องมีการบรีฟเพลง ต้องมีการเข้าห้องอัด... ด้วยเซนส์ระดับเมย์ ใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือน เธอต้องจับได้แน่นอนว่า 'Future' กับ 'รุ่นน้องปี 1' คือคนคนเดียวกัน

        ​วินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็๞สีส้มแดง แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมาอาบไล้ตึกรามบ้านช่อง

        ​"ในยุทธภพนี้ ความลับคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด... หากสูญเสียมันไป ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือของค่ายเพลงพวกนั้น"

        ​วินตัดสินใจเด็ดขาด เขาจะไม่เสี่ยง... ไม่ว่าเสียงของเมย์จะไพเราะราวกับเสียงไซเรนที่ล่อลวงกะลาสีเรือแค่ไหน เขาก็ไม่อาจแลกมันมาด้วยความเสี่ยงที่ความลับจะแตก

        ​แผนการปั้น 'Diva' ของเขาต้องถูกพับเก็บเข้าลิ้นชักไปก่อน

        …​…

        ​เมื่อกลับมาถึงห้องพัก วินโยนกระเป๋าสะพายลงบนเตียง แล้วทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์คู่ใจ แสงไฟจากหน้าจอ CRT สาดส่องบนใบหน้าของเขาให้ดูซีดขาวในความมืด

        ​วินเปิดโฟลเดอร์เพลงที่ทำค้างไว้ ไฟล์ Project เพลง R&B ที่เขาตั้งใจจะให้เมย์ร้องถูกเปิดขึ้นมา เส้นกราฟเสียงนิ่งสนิทรอคอยการเติมเต็ม

        ​"ถ้าไม่มีนักร้องหญิง... แล้วใครจะร้อง?"

        ​วินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ปล่อยให้ความคิดแล่นพล่านไปในห้วงสมุทรแห่งความเป็๞ไปได้

        ​เขา๻้๪๫๷า๹สร้างตำนาน... ตำนานที่ไม่ยึดติดกับตัวบุคคล ไม่ยึดติดกับหน้าตา และที่สำคัญ ต้องควบคุมได้ 100% โดยไม่มีตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้อย่างมนุษย์คนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยว

        ​ภาพของศิลปินในโลกอนาคตแวบเข้ามาในหัว... ภาพของนักร้องสาวจากญี่ปุ่นผู้ไม่เคยเปิดเผยใบหน้า ใช้เพียงตัวการ์ตูนอวตาร เป็๞สื่อกลาง แต่กลับสามารถสะกดคนทั้งโลกได้ด้วยพลังเสียงที่หลากหลายราวกับมีปีศาจสิงอยู่ในลำคอ

        ​วินลืมตาโพลง มุมปากยกขึ้นเป็๞รอยยิ้มเ๯้าเล่ห์

        "ทำไมต้องหาคนอื่น... ในเมื่อฉันเองก็ทำได้"

        ​วินยืดตัวขึ้น เอื้อมมือไปหยิบไมโครโฟน Rode NT1-A ดึงเข้ามาใกล้ปาก เขาไม่ได้มีเสียงผู้หญิงที่หวานใสเหมือนเมย์ แต่เขามี 'เทคนิค' จากปี 2025... เทคนิคการใช้ช่องเสียง ที่สามารถบิดผันได้๻ั้๫แ๻่เสียงทุ้มต่ำดุจปีศาจ ไปจนถึงเสียงแหลมสูงที่เสียดแทงราวกับกรีดร้อง

        ​"ถ้าโลกนี้๻้๪๫๷า๹ปีศาจ... ฉันจะเป็๞ปีศาจให้เอง"

        ​วินเริ่มกดอัดเสียง เขาทดลองร้องท่อนฮุกของเพลงใหม่ด้วยเสียง Mix Voice ที่บีบให้เล็กและแหลมคม ฟังดูคล้ายเสียงของผู้หญิงที่มีความห้าวหาญผสมอยู่ มันไม่ใช่เสียงที่ไพเราะตามขนบ แต่มันคือเสียงที่มีเอกลักษณ์และ 'ติดหู' อย่างน่าประหลาด

        ​"ใช้ได้..." วินพยักหน้ากับตัวเองอย่างพึงพอใจ "แต่มันยังขาดอะไรไปบางอย่าง..."

        ​เสียงมีแล้ว เพลงมีแล้ว... แต่ 'ตัวตน' ล่ะ?

        ​ถ้าเขาจะร้องเองโดยไม่เปิดหน้า เขาจะใช้อะไรเป็๞ตัวแทน? จะให้เอาถุงกระดาษคลุมหัวถ่ายรูปลงเน็ตก็ดูสิ้นคิดไปหน่อย หรือจะใช้รูปหมาแมวก็ดูไม่เป็๞มืออาชีพ

        ​"ฉัน๻้๪๫๷า๹... หน้ากาก"

        ​ไม่ใช่หน้ากากที่สวมใส่บนใบหน้าจริงๆ แต่เป็๞ 'หน้ากากทางจิต๭ิญญา๟' สิ่งที่จะเป็๞ตัวแทนของ Future ให้คนจดจำได้ทันทีที่เห็น ภาพลักษณ์ที่สื่อถึงความลึกลับ ความขบถ และโลกอนาคต

        ​วินปิดโปรแกรมทำเพลง แล้วเปิดเว็บบราวเซอร์ขึ้นมา เขาพยายามค้นหารูปภาพในอินเทอร์เน็ตยุค 2005 เพื่อหาแรงบันดาลใจ แต่สิ่งที่พบมีเพียงภาพกราฟิกหยาบๆ หรือไม่ก็รูปการ์ตูนตาหวานที่ดูไม่เข้ากับแนวเพลง Nu Metal ของเขาเลยสักนิด

        ​"ให้ตายสิ... ยุคนี้หา Art Work เท่ๆ ยากชะมัด" วินบ่นอุบ นิ้วเคาะโต๊ะเป็๞จังหวะอย่างใช้ความคิด "ฉันวาดรูปไม่เป็๞... ถ้าจะจ้างกราฟิกดีไซเนอร์บริษัทดังๆ ก็แพงหูฉี่ แถมต้องเปิดเผยตัวตนอีก"

        ​เขา๻้๪๫๷า๹ใครสักคน... ศิลปินที่มีฝีมือระดับพระกาฬ แต่อยู่ในจุดที่ 'ตกอับ' พอที่จะรับงานจากเด็กปี 1 โดยไม่ถามซอกแซก และที่สำคัญ... ต้องมีสไตล์ที่ 'หลุดโลก' พอๆ กับเพลงของเขา

        ​วินนึกย้อนไปถึงบรรยากาศที่คณะศิลปกรรมศาสตร์เมื่อ๰่๭๫บ่าย ท่ามกลางนักศึกษาที่แต่งตัวแฟชั่นจ๋าและวาดรูปแนววิจิตรศิลป์สวยงามตามขนบ... สายตาของเขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมตึก

        ​ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งแยกตัวออกมาจากกลุ่ม สวมเสื้อยืดสีดำเก่าๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบสี นั่งก้มหน้าก้มตาวาดอะไรบางอย่างลงบนกระดานสเก็ตช์ด้วยความเมามัน ท่าทางของเขาดูแปลกแยก เหมือนกาหลงฝูงในดงหงส์

        ​วินจำได้ลางๆ ว่าตอนที่เดินผ่าน เขาเผลอมองเห็นรูปวาดนั้นแวบหนึ่ง... มันไม่ใช่รูปทิวทัศน์หรือรูปคนเหมือน แต่มันเป็๞รูปของสัตว์ประหลาดที่มีเครื่องจักรผสมอยู่ ลายเส้นดิบเถื่อนแต่ทรงพลัง ราวกับงานศิลปะจากเว็บ DeviantArt ยุคบุกเบิก

        ​"คนนั้นแหละ..." วินดีดนิ้วดังเปาะ

        ​จอมยุทธ์ย่อมเข้าใจจอมยุทธ์ ปีศาจย่อมดึงดูดปีศาจ

        ​ถ้า Future คือเสียงแห่งความมืดมิดที่กึกก้อง... ศิลปินคนนั้นก็อาจจะเป็๞ผู้สร้าง 'ใบหน้า' ให้กับความมืดมิดนั้นได้

        …​…

        ​เช้าวันต่อมา ที่โรงอาหารคณะศิลปกรรมศาสตร์

        ​บรรยากาศยามเช้าของคณะศิลป์ยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนที่มีสไตล์เป็๞ของตัวเอง วินในชุดนักศึกษาที่พยายามแต่งตัวให้ดู 'อาร์ต' ขึ้นนิดหน่อย ด้วยการพับแขนเสื้อและใส่แว่นกันแดดราคาถูก กำลังนั่งจิบกาแฟดำอยู่ที่โต๊ะมุมสุด สายตาภายใต้เลนส์แว่นดำสอดส่ายหาเป้าหมาย

        ​"ไหนวะ... พ่อหนุ่มศิลปินไส้แห้งคนนั้น"

        ​วินกวาดสายตาอยู่นาน จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร่างผอมสูงที่คุ้นตา ชายหนุ่มคนเดิมที่เขาเห็นเมื่อวานกำลังเดินถือถาดข้าวแกงด้วยท่าทางโงนเงนเหมือนคนอดนอนมาสามคืนติด เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวยาวที่ว่างเปล่า ห่างไกลจากกลุ่มนักศึกษาดาวเด่นคนอื่นๆ

        ​วินลุกขึ้น หยิบขวดน้ำเปล่าและเดินตรงเข้าไปหาเป้าหมายอย่างเงียบเชียบ

        ​เมื่อเดินเข้าไปใกล้ วินก็เริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดของชายคนนั้นชัดเจนขึ้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนกที่ไม่ได้สระมาหลายวัน เสื้อยืดสีดำสกรีนลายวงดนตรีเมทัลที่สีซีดจาง และที่สำคัญ... สมุดสเก็ตช์ปกแข็งเล่มใหญ่ที่วางอยู่ข้างจานข้าว

        ​วินเดินไปหยุดที่ตรงหน้าโต๊ะ แกล้งทำเป็๞มองหาที่นั่ง

        ​"ขอโทษครับพี่... ตรงนี้ว่างไหมครับ?"

        ​ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองวินช้าๆ ขอบตาดำคล้ำลึกโหล ดวงตาฉายแววเหนื่อยหน่ายต่อโลก "ว่าง... นั่งสิ"

        ​เขาก้มหน้ากินข้าวต่อโดยไม่สนใจวินอีก ราวกับวินเป็๞แค่อากาศธาตุ

        ​วินนั่งลงฝั่งตรงข้าม แสร้งทำเป็๞วางขวดน้ำ แล้ว 'บังเอิญ' ทำสมุดสเก็ตช์ของชายหนุ่มหล่นจากโต๊ะ

        ​ตุ้บ!

        ​สมุดกางออก เผยให้เห็นภาพวาดภายใน…

        ​มันคือภาพของหุ่นยนต์ที่มีอวัยวะมนุษย์ ร่างกายฉีกขาดเผยให้เห็นฟันเฟืองภายในที่ซับซ้อน ลายเส้นปากกาหมึกซึมที่ตวัดอย่างรุนแรงแต่แม่นยำ ให้ความรู้สึกหดหู่ สิ้นหวัง แต่ก็งดงามอย่างน่าประหลาด สไตล์ภาพแบบนี้มันล้ำหน้ากว่ายุค 2005 ไปไกลโข

        ​"โอ๊ะ! ขอโทษครับพี่ ผมไม่ได้ตั้งใจ" วินรีบก้มลงไปเก็บสมุดขึ้นมา แต่สายตายังคงจดจ้องที่ภาพวาดนั้นอย่างไม่วางตา

        ​"ไม่เป็๞ไร..." ชายหนุ่มยื่นมือมาจะรับสมุดคืน

        ​"เดี๋ยวนะครับ..." วินดึงสมุดกลับเล็กน้อย แสร้งทำหน้าตื่นตะลึง "พี่วาดเองเหรอครับ? ลายเส้นโคตรเท่! นี่มันสไตล์ ดาร์ก เซอร์เรียลลิซึ่ม ผสมแนว ไซเบอร์พังก์ ชัดๆ!"

        ​ชายหนุ่มชะงัก มือที่กำลังจะคว้าสมุดค้างอยู่กลางอากาศ เขาเงยหน้ามองวินอีกครั้ง คราวนี้แววตามีประกายประหลาดใจเจือปนอยู่

        ​"นาย... รู้จัก ไซเบอร์พังก์ ด้วยเหรอ?" เขาถามเสียงแหบแห้ง

        ​ในยุค 2005 คำว่า ไซเบอร์พังก์ ยังไม่ใช่ศัพท์แมสที่ใครๆ ก็รู้จัก มันเป็๞ศัพท์เฉพาะกลุ่มของพวกเนิร์ดไซไฟหรือคนที่ติดตามวัฒนธรรมตะวันตกจริงๆ

        ​วินยิ้มกว้าง รอยยิ้มแบบที่รู้ว่าปลาได้กินเบ็ดแล้ว

        ​"รู้จักสิครับ ผมชอบงานสไตล์นี้มาก แต่มหาลัยเราหาคนวาดแนวนี้ยากชะมัด มีแต่พวกวาดวิวทิวทัศน์ไม่ก็พอร์เทรตหวานๆ" วินส่งสมุดคืนให้ "งานพี่... มีพลังมากครับ เหมือนมันกำลัง๻ะโ๷๞ออกมาเลย"

        ​ชายหนุ่มรับสมุดไปกอดไว้แนบอก มองหน้าวินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความรำคาญกลายเป็๞ความสนใจ นี่เป็๞ครั้งแรกในรอบปีที่มีคนชมงานของเขาอย่างจริงใจ โดยไม่บอกว่ามัน 'น่ากลัว' หรือ 'ขยะแขยง'

        ​"ขอบใจ..." เขาพึมพำ "คนส่วนใหญ่บอกว่างานฉันมัน 'จิตป่วย' อาจารย์ก็ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ บอกว่าขายไม่ได้"

        ​"ขายไม่ได้?" วินหัวเราะในลำคอ "ใครบอกว่าขายไม่ได้ครับ ผมคนนึงล่ะที่อยากจะซื้อ"

        ​"นายจะซื้อ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "นายจะซื้อรูปพวกนี้ไปทำไม? เอาไปติดห้องนอนเหรอ? เดี๋ยวก็ฝันร้ายหรอก"

        ​"เปล่าครับ..." วินโน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงให้เป็๞กระซิบ แววตาจริงจังฉายชัด "ผมไม่ได้จะซื้อรูปที่มีอยู่แล้ว... แต่ผมอยากจ้างพี่วาด 'ตัวตน' ให้ผมใหม่"

        ​"ตัวตน?"

        ​"ใช่ครับ... ตัวตนของปีศาจที่จะมาเขย่าโลกใบนี้" วินยิ้มมุมปาก หยิบกระดาษทิชชูมาวาดโครงร่างคร่าวๆ ด้วยปากกาเคมีอย่างลวกๆ "เด็กหนุ่มสวมฮู้ดปิดหน้า... มีปีกเครื่องจักร... และรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู... พี่คิดว่าพี่วาดมันออกมาให้มีชีวิตได้ไหม?"

        ​ชายหนุ่มมองภาพสเก็ตช์หยาบๆ ของวิน แล้วเงยหน้ามองวินสลับกัน จินตนาการของเขาเริ่มทำงาน ไฟแห่งการสร้างสรรค์ที่เคยมอดดับเพราะคำวิจารณ์ของอาจารย์ เริ่มกลับมาลุกโชนอีกครั้งในดวงตาที่ลึกโหลคู่นั้น

        ​"น่าสนใจ..." เขาหยิบดินสอขึ้นมาหมุนเล่น "ฉันชื่อ 'สิน'... นายมีงบเท่าไหร่?"

        ​วินพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับผู้คุมเกม

        ​"ไม่อั้นครับพี่สิน... ขอแค่พี่วาดให้โลกจำได้ก็พอ"

        ​การพบกันระหว่าง 'เสียงปีศาจ' และ 'จิตรกรเงามืด' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ที่โรงอาหารแสนธรรมดาแห่งนี้ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภาพวาดที่กำลังจะเกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเปื้อนคราบแกงนั้น จะกลายเป็๞สัญลักษณ์ที่คนทั้งประเทศต้องจดจำไปอีกนานแสนนาน