มิกะกุนั่งเฝ้าเวลาหลายชั่วโมงให้ผ่านพ้นไป เธอหันมองนาฬิกาเรือนนั้นหลายสิบรอบประหนึ่งมองแล้วมันจะเดินเร็วขึ้น ร่างบางนั่งกอดเข่าั้แ่หัวค่ำยันกลางดึก เธอรอคอยวันใหม่ด้วยใจร้อนรน ใบหน้าโทรมหมองลง พลางคิดถึงเื่ก่อนหน้า บทสนทนากับบิดามารดายิ่งทำให้จิตใจบอบบางอ่อนแอลงไปอีก ทั้งยังบุคคลที่คิดว่าจะไม่ผินหน้าหนีและคิดว่าเธอไม่เป็บ้า ก็พานทำตัวห่างเหิน เด็กสาวเที่ยวเตร่ยามวิกาลมาพำนักที่หอนาฬิกากลางสวนสาธารณะ แสงสลัวจากโคมไฟตัวนั้นมันสะท้อนต้นไม้ต้นตอให้เป็เงาตะคุ่ม แล้วแรงโบกสะบัดค่อยต้องใบไม้ให้เกิดเสียงวังเวง ทั้งต้นไม้และพุ่มหญ้ามันเคลื่อนไหวโยกย้ายยึกยักคลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนสิ่งปริศนานั่น ร่างบางสะดุ้งผวาเป็ครั้งคราว ั์ตากลมเล็กก็พานให้นึกเ็ปมันทำให้เธอย้อนไปถึงวันนั้นที่ทุกอย่างเป็ดั่งหิมเวศวิมานแห่งความสุขสม ฮิโระโตะผู้เป็พ่อนั้นเป็บุคคลที่เด็กสาวเทิดทูนและรักสุดดวงใจ เขาเป็บิดาแสนใจดีของเธอ ทั้งอากิระผู้เป็แม่ยังมีท่าทีใคร่รักต่อบุตรสาวไม่ว่ายามร้อนหรือหนาว จะยามเช้าหรือเย็น ทว่าความหอมรัญจวนอันนั้นกลับหดหายไปปานประหนึ่งสายลมผันผวนหวนให้ความตาลปัตรมันเห่ซ้อง
ครั้นวันเ่าั้หายไป ชีวิตเด็กสาวก็เริ่มพังพินาศ เธอไม่ได้ย่อยอมต่อคิริโตะเพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกกระทำชำเราให้บอบช้ำ ทว่าเื่นั้นอาจมีใครรู้ไม่มาก เธอตกเป็เหยื่อรายหนึ่งของชายนับสิบ วันเ่าั้มันโหดร้ายและโเี้เป็ที่สุด ร่างสาวน้อยเปล่าเปลือยถูกรังแกโดยชายมากหน้าหลายตา ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเธอนั้นสะเอียนกับกลิ่นกายชาย ทั้งรุ่นพี่ที่โรงเรียนทั้งลุงที่เดินผ่านมา เขาทำเหมือนเธอเป็สินค้าที่หาซื้อได้ตามข้างทาง ครั้งแรกที่ถูกฉุดไปข่มเหง เด็กสาวนั้นอ่อนต่อโลกแลไม่รู้อีโหน่อีเหน่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเ่าั้กระทำอันใดต่อกายบาง รู้เพียงว่ามันเ็ปและทรมาน มันช้ำดำแดงจนเธอทนไม่ไหว เื่ราววิปริตที่มือหยาบช้าหลายคู่นั้นกระทำมันติดตรึงให้เด็กสาวคิดวิตกอยู่ไม่วาย พวกมันเสพสุขเรือนกายบอบบางจนอิ่มหนำอยู่หลายชั่วคืน ผลัดกันเปลี่ยนมือราวกับเด็กสาวเป็ของชำร่วย พอเธอถูกปล่อยให้เป็อิสระก็ต้องอยู่กับคำขู่น่ากลัวมากมาย มันฝังใจจนเด็กสาวไร้เดียงสาไม่สามารถเล่าให้ผู้ใดฟังได้ คงคิดว่าหากพูดไปคงมีพานให้ซวย เพราะเื่ที่เธอพานพบมันไม่ได้เป็สิ่งน่าเชิดชูเท่าไร หากผู้ใดล่วงรู้คงขายหน้าและเป็ที่รังเกียจรังกา
หลังจากนั้นไม่นานพ่อและแม่ของเธอก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป พวกเขามีท่าทีห่างเหินหลังจากกลับมาจากเมืองฮานะบะ บ้านเกิดของอากิระ ความผิดหวังปนเื่สรดใจยิ่งเพิ่มความวิตกให้กังกลเด็กสาว มิกะกุมีแต่ความหดหู่ทุกมุมด้านจนร่างบอบบางทนต่อพิษร้ายของคนไม่ไหว จึงคิดกระทำอุกอาจ บ่วงเชือกอันหนึ่งกับขื่อพัดลม เด็กสาวพรั่นสะพรึงคิดหนักแต่แรงบาปหรือบ่วงกรรมอันใดมันไม่ยอมโอนอ่อนให้ เธออาศัย่เวลาที่พ่อกับแม่ไปทำงานเพื่อจบความทุกข์ทรมานให้สดับสิ้น ทว่า ไม่ว่าด้วยสิ่งใดก็ตาม เธอกลับถอดถอนความตั้งใจนั้นเสียแล้ว พึงให้ตนอยู่เพราะความรักหนึ่งที่หวังพึ่งจะเยียวยาหัวใจบอบบาง แต่มันกลับไม่เป็ผล เพราะความหวังสุดท้ายที่ไม่ว่าอย่างไร บุคคลทั้งสองคงจะต้องรักและเข้าใจเธอเสมอ...นั้น...มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
มิกะกุครุ่นคิดอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทำไมวันนั้นเธอไม่สดับลมหายใจนี้เสีย วันนี้จะได้ไม่ต้องเจ็บช้ำ จะได้ไม่ต้องมาผวาหวาดกลัวกับเื่พิสดารอย่างนี้
ร่างบางถอนหายใจเหนื่อยอ่อน เธอลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดิน ทันใดนั้นร่างดำทะมึนก็ปรากฏกายต่อหน้าเธอ มันหยุดยืนอยู่กลางทางเดินปลายทางกลับบ้าน เธอชะงักงันเมื่อร่างสูงใหญ่นั้นเคลื่อนกายเข้าใกล้ พานให้หายใจติดขัด มือเท้าเกร็งตัวชาหนึบ ดวงตาคู่กลมจ้องร่างนั้นตาไม่กะพริบ หากว่าเธอกะพริบตามันอาจมาหยุดยืนตรงหน้าอย่างทันทีทันใดเหมือนหนังสือเขย่าขวัญที่เคยอ่าน มิกะกุยืนแน่นิ่งเป็แท่นหินบูชา เธอพยายามบ่ายหน้าหลบหนี พร้อมกับปิดตาลงข่มใจให้ไม่หวั่น เด็กสาวในวันนั้นช่างอ่อนต่อภัย ทว่าสาวน้อยในวันนี้กลับไม่ต่างไปเท่าไร เพียงคุ้นชินกับความอุบาทว์ของสรรพสิ่งเท่านั้น เธอผินหน้าหนีแล้วพรั่งพรูลมหายใจโล่งอกออกมา ก่อนจะตัดสินใจหันกลับมาเผชิญร่างปริศนานั้น ทว่า...
"เอ๊ะ..." มิกะกุอุทานเสียงเบา สีหน้าตกตะลึง แล้วริมฝีปากบางขยับเอ่ยชื่อคนหนึ่ง "คิริโตะ...ทำไม มาอยู่ที่นี่" มิกะกุมองใบหน้าคุ้นตานั้นพลางฉงนใจ เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอนั้นอยู่สวนสาธารณะริวระกุ หากว่าเธอสงสัยเขาอย่างยิ่งยวดแต่มิกะกุกลับพยายามไม่ใส่ใจเหตุผลเบื้องลึกเื้ั จึงเอ่ยย้ำถามร่างสูงในชุดทำงานอีกครั้ง
"คิริโตะ...รู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่?"
คิริโตะมองเธออย่างประหลาดไป เขามีท่าทีเ็า พลางต้องหลุบตาลงต่ำ เมื่อสายตาคู่นั้นผลัดมาจ้องเธออย่างจริงจัง
"มิกะจัง...ทำไมไม่กลับบ้าน?" เขาเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้า แต่เธอกลับมีท่าทีไม่ไว้ใจ เพราะทุกอย่างมันเริ่มมีแปลกประหลาดไปั้แ่ครั้งนั้น และเขาที่เหมือนผู้ร้าย หากไม่เหมือนคนโฉดทรามทว่าก็ลึกลับจนน่ากลัว แม้คำขู่เขาจะไม่ทำให้เธอหวั่นเท่าไร แต่บางอย่างในใจกลับพานให้ต้องย่อยอมต่อวาจานั่น มิกะกุก้มหน้างุดพลางยกยิ้มจางๆ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็พาให้หัวใจนึกชุ่มฉ่ำ เธอ...แอบรักคิริโตะมาสักพักแล้ว... เมื่อตอนที่เข้าเรียนใหม่ๆ มิกะกุชอบเข้าร้านนั้นอยู่บ่อยเพราะได้แอบมองร่างสูงสง่าของเขา หัวใจบางกลับสั่นระริก สาวน้อยไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดกับคนโดดเด่นอย่างชายหนุ่ม จึงได้แต่แอบมองทุกครั้งไป พอเกิดเื่นั้นขึ้น ดวงใจเธอก็แอบปริ่มด้วยความหอมหวานและมันช่างน่าลิ้มลอง ไม่นึกว่าเขาก็คิดร้ายกับเธอ มิกะกุกลั้นหัวเราะ เธอแสร้งทำใจเย็นอย่างเคย ทว่ามันก็ไม่สามารถปกปิดแรงความ้าบางอย่างได้ เมื่อคิริโตะฉุดเธอไปกักขังหน่วงเหนี่ยว ก็พานให้ใจตุ่มๆ ต่อมๆ มันเต้นตึกตักราวกับแรกเริ่มเื่อย่างว่า แล้วเขาก็ใช้วิธีรุนแรงในการบอกรักเธอ มันสร้างความตื่นเต้นให้ไม่น้อย จึงมีใจสั่นระริกอยู่ร่ำๆ ทันทีที่เขาพาเข้าห้องน้ำ แล้วบอกให้อาบน้ำ มิกะกุเริ่มใจฟูฟ่องล่องละลอย เธอแอบหวังบางสิ่งอยู่ลึก ทว่าในที่สุดก็กลับเป็จริง เรือนร่างผุดผ่องมีมัดกล้ามพอให้ยลตา ทั้งความอุกอาจมันชูคอผงาดขึ้นให้ได้ยลเห็น วินาทีนั้นทำเอาใจบอบบางสั่นสะท้านไปทั่วย่อมกาย หลังจากที่ได้ลิ้มลองความหอมรัญจวนของเขาก็พาให้ใจเอิบอิ่ม เธอแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่า เขาจะรุนแรงกับเธอมากกว่านี้ หลายต่อหลายครั้งที่เขาแสดงความรักอันดุเถื่อนมันสร้างความหรรษาให้ดวงใจห่อเหี่ยว เธอเฝ้าคอยรั้งรอเื่ระหว่างเขาและเธอรอมร่อ ปานประหนึ่งว่า เหยื่อติดใจเสือ ทว่า....ความหนึ่งก็พลันบังเกิด ความพิลึกพิสดาร เธอไม่ชอบมัน....
มิกะกุหันมองคิริโตะ เขายังมีหน้าตาเหมือนเดิมซึ่งมันทำให้เธอคลายความกลัวลงไปบ้าง เธอเงยมองหน้าเขาสักครู่ แล้วหันหนี เธอพยายามทำอย่างแเีที่สุด
อย่างเด็กสาวไร้เดียงสา...
"มิกะจัง...ทำไมไม่กลับบ้าน?" เสียงอ่อนโยนถามไถ่ ซึ่งมันแตกต่างจากตอนเมื่อกลางวัน เขายังทำทีไม่รู้จักเธอ มิกะกุจึงใคร่จะถาม
"หนู ไม่อยากกลับบ้าน อีกอย่าง...การรู้จักกับเหยื่อคงจะเป็เื่น่าอาย" มิกะกุเอ่ยประโยคค่อนประชดประชัน เธอตั้งใจตำหนิเขา คิริโตะทำหน้าเ็า เขาหมุนกายเข้าใกล้ร่างละอ่อน
"หะ...เธอจะกล่าวหาผมว่างั้น เื่เมื่อกลางวัน...มันควรจะเป็อย่างนั้น เพราะที่ผมทำไปก็เพื่อเธอ" เขาว่าพลางยื่นมือไปััผิวแก้มนาง มิกะกุสะดุ้งเล็กน้อย มือเขาเย็นเฉียบราวกับว่าเขาอยู่ข้างนอกนานเป็ชั่วโมงสองชั่วโมง
เขามองดวงหน้าเล็กด้วยสายตาชนิดหนึ่ง แล้วริมฝีปากหยักก็ยกยิ้ม เขาหัวเราะหึในลำคอ ทว่าเด็กสาวกลับหัวใจเต้นระส่ำให้กับท่าทีของเขา ทั้งที่มันดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไร..เธอกลับใคร่มันซะอย่างงั้น
"เพื่อหนู?" เธอถาม พลางก้มมองเท้าใหญ่คู่นั้น รอฟังคำตอบพลางแสร้งทำนิ่งทั้งที่ข้างในมันสั่นไหวไม่น้อย
"ครับ ผมทำไปก็เพื่อเธอ ความรักของผมมันมากมายกว่าที่เธอคิด" คิริโตะเอ่ยคำผล็อยออกมาอย่างช่ำชอง พลางแสยะยิ้มย่ามใจ เขามองร่างเด็กสาวพานให้ั์ตาคมลุกวาววาบ ร่างสูงจึงโน้มลงไปใกล้ใบหูขาวแล้วกัดมันเบาๆ ให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความจริงใจของเขา พอใบหูสั่นเทาไปด้วยแรงลิ้นร้อน พลางไล่ลงมายังลำคอขาว เขาดอมดมมันจนฉ่ำใจ แล้วกอดเอาร่างสาวเข้าแนบชิด ทาบทับเสียดสีกับทรวงอกอิ่ม มือใหญ่จับคางมนให้จ้องมองเขาแล้วมอบจุมพิตดูดดื่มท่ามกลางความมืดมิด รอยลิ้นร้อนพานให้เธอต้องครางระเรื่อ แล้วค่อยโอบกอดกายแกร่งไว้ รอรับแรงวาบหวามทันใด มิกะกุพลันทรุดกายลงด้วยว่าขาทั้งสองนั้นเพลียจนเปลี้ย คิริโตะจึงรีบโอบเอาร่างสาวน้อย แล้วพาไปหลบที่ต้นไม้ข้างทาง เขามอบบทจูบให้เธออีกครั้ง แล้วมือใหญ่ก็เร่งลูบคลำกายสาวอย่างอดใจไม่ไหว มือใหญ่ทะเล้นเข้าััจุดอ่อนนุ่มใต้กระโปรงยาว เขาเลิกมันขึ้นสูงแล้วเอาต้นขาแยกขาเรียวให้ออกกว้าง ร่างสูงจึงเคลื่อนไหวมือได้ถนัด มิกะกุอ่อนกายให้เขาได้เคล้นคลึงพลางครางเสียงหวาน เมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งคุ้นเคยเธอก็ตั้งใจรั้งรอมันอย่างใจจดจ่อ พอลำกายอันนั้นกำลังถือตัวผลักดันดุเดือดเข้ามาภายใน มันสร้างความวาบหวิวในใจ ทั้งกายสั่นระริกและหัวใจก็พานให้เต้นระรัว เธอรั้งรอคอยให้เ้าสิ่งนั้นโถมเข้ามาจนสุดลำ
"อ๊ะ.." เธอส่งเสียงครวญเมื่อเขาแนบกายใกล้ชิด ครั้นจุดเชื่อมประสานกันเป็หนึ่งเดียวร่างสูงก็ขยับเขยื่อนเคลื่อนกายเข้าออกตามแรงอารมณ์ เขาผลักร่างบางให้เสียดสีกับต้นไม้พลางก้นนุ่มย่นจึงถูไถไม้แข็งๆ แล้วยังมีกายแข็งแรงกำลังรูดเข้าออกเหมือนเธอและเขาเล่นอะไรสักอย่าง หรือเื่แบบนี้ก็เป็การละเล่น มันก็จะแปลกพิลึก หากแต่เธอไม่สามารถคิดสิ่งใดได้เพราะรับรู้ได้เพียงลำกายเสียวซ่านเท่านั้น
"ฮา อ๊ะอ๊ะอ๊ะๆๆ คิ ริ โตะ.." ร่างบางส่งเสียงเรียกประมาณให้เร่งจังหวะ เธอพยายามบิดกายให้เขาเสียดสีถูไถจุดเสียวทุกอณู พลางร้องเสียงหลงเมื่อลำกายอันนั้นมันโลดแล่นไม่ยั้ง ร่างสาวกระตุกเกร็งแล้วหอบหายใจแรงๆ มิกะกุทรุดลงบนกายแกร่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองพลันต้องสะดุ้งโหยงมองใบหน้านั้นอย่างตะลึง
"คิ ริ โตะ?" เสียงเบาเรียกพลางถามกลายๆ น้ำเสียงไม่มั่นใจ ส่วนภาพที่เห็นก็พานให้นึกผวา ใบหน้าที่เคยเห็นว่าหล่อเหลากลับมีแต่ผ้าหม่นพันปกปิด พลันสิ่งที่อยู่ในกายเธอก็เปลี่ยนเช่นกัน มันเป็ลำกายใหญ่โตและมีปุ่มเล็กใหญ่ มันกำลังดูดดึงเนื้ออ่อนนุ่มด้านจนรู้สึกสั่นสะท้าน มันเสียวสยิวเป็ที่สุด เธอบิดกายเร่าๆ เมื่อลำกายอันนั้นขยับเคลื่อนไหวในท่วงท่าพิสดาร
"อ๊าา อ๊ะอ๊ะอ๊ะๆๆ" มิกะกุเหลือกตาถลนเธอหดตัวเข้าเมื่อความเสียวซ่านมันพุ่งพรวดเกินจะทานไหว
"โอ้ๆ อ๊ะๆๆ" มือใหญ่สองข้างอุ้มเอาร่างบางให้ลอยขึ้นแล้วจับขาเรียวสองข้างให้แยกห่างพลันขยับเข้าออกระรัวถี่ๆ สะโพกสอบดุดันขยับเร็วปานว่าไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยิ่งอยู่ในที่มืดความหวั่นใดๆ ก็พานให้เกิดเป็อารมณ์หวาม เธอรู้ว่าตัวเองนั้นชินชากับการถูกรุกรานแต่ว่าครั้งนี้มันเป็การเลือกผู้ล่า ทว่ามิกะกุหาได้เลือกสิ่งพิลึกพิสดารแต่อย่างใด เธอพยายามให้ตัวเองหลุดจากแรงเถื่อนนี้ หากแต่ยิ่งดิ้นหนี เขายิ่งตามติดจ้วงลึกสุดลำ แล้วเร่งซอยเข้าออกถี่ๆ ให้ร่างบางต้องผวาหวาดวิตกกับรอยวาบหวิวอันนี้ มันจะกลืนกินเธอให้หมดสิ้น หากไม่ยั้งสติไว้
"ฮาาา..." เสียงคำรามแปลกๆ จากร่างสูงยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าชายที่ร่วมประสานกายนั้นหาใช่คิริโตะ มิกะกุรับรู้แต่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อเขานั้นใหญ่และแข็งแรงกว่า ทั้งกายกำยำมันรวบรัดให้เธอต้องสยบ หากไม่มีกลิ่นเหม็นคาวที่ลอยล่องอบอวลไปทั่วบริเวณเธอคงนึกว่าเขาเป็คน...
"อ๊ะอ๊ะๆๆ อ๊าาาา...." มิกะกุมาถึงจุดสุขสมก็รีบหันขวับไปหาเขาทันที ทว่าร่างสูงยังเป็คิริโตะอยู่ เขายังงุ่นง่วนกับโพรงอ่อนไหวยังไม่ยอมถอดถอนกายออก ทันใดนั้นเขาก็จับให้ร่างบางอยู่ในท่าพิสดาร มือใหญ่โจมเอาทรวงอกสาวขึ้นให้เธอหันหน้าไปยังลานถนน มิกะกุจ้องหลอดไฟกะพริบปริบๆ เป็จังหวะ เธอต้องตะลึงกับท่วงท่าแปลกพิลึกนี้ คิริโตะจับขาทั้งสองเหยียดออกกว้าง แล้วค่อยสอดแทรกลำกายเข้าโพรงสาว มิกะกุรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในท่ากายกรรม ครั้งเขาเข้ามาได้ ก็ขยับสะโพกขึ้นลงครูดมันบริเวณรอบปากช่องเสียว เธอกลัวจะตกจึงคว้าเอาลำคอแกร่งไว้ เมื่อเขาเร่งจังหวะร่างบางราวกับว่าเธอลอยอยู่สูง ดวงตากลมจ้องมองถนนว่างเปล่าตาเบิกกว้างรับรู้ความเสียวซ่านอันใหม่กำลังก่อขึ้น ครั้นว่าเขาพอใจกับท่วงท่านี้ มือใหญ่สองข้างจึงกอบขาเรียวเข้าหากัน เหมือนเด็กสาวนั่งกอดเข่าตัวเองผิดแต่มีร่างสูงที่คอยประคองให้เธอลอยล่องบนอากาศ เมื่อช่องหวามมันหดตัวเหมือนขาเรียวที่หดเข้ากู่กัน ก็ยิ่งเพิ่มความคับแน่นจนขยับเข้าออกลำบาก ทว่าร่างสูงกลับพุ่งพรวดทะลุทะลวงมันแรงๆ เธอร้องลั่นกับความอ่อนไหวที่ถูกเขารังแก มิกะกุแหงนหน้าขึ้นสูงอ้าปากครางระงม ยิ่งกายแกร่งเร่งจังหวะก็พานให้ท่วงทำนองเสียวซ่านมันพุ่งกระฉูดอย่างหยุดไม่อยู่
"อ๊ะอ๊ะอ๊ะๆๆ อ๊าาาาา..."
*********
1K
