ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 38

“ไหนบอกว่า…มันเป็นกูล?” ฟิลลิปพูดออกมาด้วยความงุนงง

อีอันพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก “ยังไงมันก็เหมือนตายไปแล้วอยู่ดี พวกมันคือเชื้อราซอมบี้*[1]”

“เชื้อรา…อะไรนะ?”

“ค่อย ๆ ตามมา อย่าหยุด”

พลันใดอีอันที่กำลังพูดอยู่ก็หายไปทั้งอย่างนั้น เขาวิ่งไปหาเกรมลินซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วชักดาบออกมาในพริบตา

ฉับ!

หัวของซอมบี้แตกออก ซึ่งเป็นส่วนที่มีรากหญ้าพันรอบ

ตุบ! ร่างกายที่สูญเสียเชื้อราซอมบี้ไปล้มลง เศษเชื้อราที่ตกลงบนพื้นดิ้นไปมาเหมือนหนวด

ฟิ้ววว!

ไม่นานหลังจากนั้น ซอมบี้เชื้อราอื่น ๆ ก็เริ่มสั่นสะเทือนพร้อมกัน การเคลื่อนไหวของมันเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

กึก! กึกกกก!

พวกมันหันไปมองอีอันพร้อม ๆ กันแล้วพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

ฉับ!

อีอันกลิ้งไปกับพื้นพร้อมกับฟันซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาอีกหนึ่งตัวและหายไปในความมืดที่คบเพลิงส่องไม่ถึง

ย๊ากกกกก!

หลังจากนั้นซอมบี้ที่ถูกปกคลุมไปด้วยเชื้อราวิ่งตามไป

“ลูโซลาร์…”

มิเกลพูดพึมพำขณะเหม่อมองออกไปยังฝั่งตรงข้ามที่มีเพียงความมืดซึ่งมีเสียงลมและเสียงตัดกระทบกัน

“นี่ไม่ใช่เวลาที่จะเสียสมาธิ มิเกล”

เมฟดึงสติเขา เธอที่ถือดาบตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ยื่นบังเหียนให้มิเกล

“ทำตามที่อีอันบอก เดินตามมาช้า ๆ”

“ไปทางโน้นเหรอ? แล้วนายท่านล่ะ…?”

เมฟพูดพร้อมกับหันหลังให้มิเกลขณะที่อีกฝ่ายถามอย่างมึนงง

“ข้าจะเดินตามหลังเอง ไม่อย่างนั้นเราจะถูกล้อมเอาได้”

“…!”

มิเกลเงยหน้าขึ้นมองด้านหลังและด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติ

มีเพียงความมืดมิดและเสียงลมที่สั่นไหว

“ทำไมซื่อบื้ออย่างนี้? ไม่ได้ยินที่นายท่านพูดเหรอ? ตามมาได้แล้ว!”

ฟิลลิปตะคอกขณะเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า

“...เวรเอ๊ย”

มิเกลมองตามหลังเมฟอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเดินตามไปเช่นกัน

แม้ฟิลลิปไม่ได้เดินเร็วมาก แต่มิเกลก็ไม่ได้รีบเดินตามไปแม้แต่น้อย เพราะไม่ได้รู้สึกอยู่ห่างจากเสียงกรีดร้องและเสียงลมที่ดังมาจากทุกทิศทางสักเท่าไหร่ แถมยังมีภาพที่น่ากลัวอยู่ตรงหน้า

ทั้งศพของเกรมลินและก็อบลินกระจัดกระจายไปทั่วพร้อมกับส่งกลิ่นเน่าเหม็น 

และเศษหญ้า เถาวัลย์ที่พันรอบตัวพวกมัน ไปจนถึงเศษปากของต้นไม้กินเนื้อที่ถูกเฉือนเป็นชิ้น ๆ

แค่นี้ฟิลลิปก็ดูจะกล้าหาญมากพอแล้วที่ต้องเจอกับฉากเสมือนฝันร้ายเหล่านี้และยังต้องเดินผ่านหญ้าพวกนั้นอีก

“ลูโซลาร์ ขอประทานแสงสว่างอันเจิดจ้า นำทางแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด”

แม้ว่าเขาจะพูดไม่หยุดด้วยน้ำเสียงราวกับจะร้องไห้

“…!”

จู่ ๆ ดวงตาของมิเกลที่เดินตามมานั้นก็เบิกโตขึ้น

เมื่อฟิลลิปเข้ามาใกล้กลุ่มเถาวัลย์ที่เลื้อยกระจัดกระจายอยู่ จู่ ๆ เขาก็เริ่มกระดิกไปมา

“อะ…อ๊ากก!”

ในชั่วพริบตา กลุ่มเถาวัลย์พันรอบขาของฟิลลิป ม้าร้องคร่ำครวญ ฟิลลิปก็ส่งเสียงกรีดร้องและล้มลงเช่นกัน

พรึ่บ!

มิเกลวิ่งมาเผาเถาวัลย์ด้วยคบเพลิงในมือ

“ออกไปนะ! ไอเวรตะไล!”

เขาฟาดคบเพลิงลงที่เถาวัลย์ในขณะที่ขาของฟิลลิปถูกเถาวัลย์รัดแน่น

น่าประหลาดใจที่มันได้ผล

เมื่อโดนไฟ เถาวัลย์ก็เริ่มดิ้นยุกยิกไปมา

“บอกให้ออกไป! เดี๋ยวนี้! ไอ้เวรนี่!”

มิเกลฟาดคบเพลิงลงอย่างไม่ปรานี

“อะ…อั่ก! อ๊ากก! ”

เสียงกรีดร้องของฟิลลิปดังขึ้น ไม่ใช่เพราะเถาวัลย์ แต่เป็นเพราะโดนฟาดด้วย

“หยุดนะ! อ๊าก! ปล่อยได้แล้ว! บอกให้ปล่อยไง!”

หลังจากเถาวัลย์ปล่อยขาออกแล้วแต่ก็ยังโดนฟาดอยู่ ฟิลลิปจึงตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง

มิเกลหายใจหอบและพูดออกมา

“ไหนมาดูสิ มันคือพวกพืชนั่น เวรเอ้ย วุ่นวายไปหมด” เขาพูดออกมาด้วยเสียงโล่งอกแปลก ๆ ขณะมองไปยังฟิลิปที่กำลังนอนราบโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว “เป็นไรมากไหม?”

“…ดูไม่เป็นไรหรือไง?”

“เจ้าดูไม่มีบาดแผลตรงไหนเลย โชคดีนะเนี่ย”

มิเกลหัวเราะและยื่นมือออกไป ฟิลลิปมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคว้าจับเอาไว้อย่างหงุดหงิด

มิเกลพูดออกมาอย่างนิ่ง ๆ “ข้าทำแบบนั้นเพราะข้าจะช่วย โปรดเข้าใจด้วย”

“ดูทรงแล้วน่าจะฆ่ากันมากกว่านะ…”

มิเกลไม่สนใจเสียงพูดของอีกฝ่ายและเผาเถาวัลย์ที่กระจายไปทั่วพลางพูดต่อ

“ถ้ามีน้ำมันก็เอาออกมา จะได้ช่วยให้พวกนี้ไหม้ง่าย ๆ”

ฟิลลิปรีบเดินไปค้นกระเป๋าสัมภาระที่ห้อยอยู่บนอาน มิเกลตามมาข้าง ๆ ทั้งคู่หนีบบังเหียนไว้ใต้รักแร้และถือถุงน้ำมันกับคบเพลิงไว้ในมือทั้งสองข้าง

“…ท่านนี่สมกับเป็นทหารรับจ้างจริง ๆ”

ทันใดนั้นมิเกลก็พูดออกมาแต่ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของฟิลลิป

“นี่เจ้ายังคิดว่าข้าไม่ใช่อยู่หรือไง?”

“ก็…ดูต่างกับนายท่านทหารรับจ้างของเราหลายอย่างเลย”

“โธ่ ถ้าเปรียบเทียบกับคนนั้นก็เทียบไม่ติดหรอก”

มิเกลหัวเราะแห้ง ๆ และมองภาพทิวทัศน์ที่อยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

งานเลี้ยงศพที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“เจ้าคิดว่าจะมีคนสักกี่คนที่ทำเรื่องแบบนี้ด้วยตัวคนเดียวได้ บริเวณชายแดนน่าจะมีเยอะนะ”

“ก็ต้อง…อย่างนั้นอยู่แล้ว”

ฟิลลิปปิดปากเงียบ ไม่มีการสนทนาใด ๆ เพิ่มเติม

มีศพเกลื่อนเต็มไปหมด เสียงลมยังคงพัดอยู่ทุกหนทุกแห่ง เสียงตีกัน เสียงกรีดร้อง และเสียงโห่ร้องก็เช่นกัน

ใช้เวลาเผาพวกปรสิตที่ยังเคลื่อนไหวได้อยู่ไปนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย

ฉึก! ฉึบ!

เห็นอีอันทุบหัวของซอมบี้ภายใต้โคนต้นไม้อยู่สลัว ๆ 

“เฮ้อ…”

เขาขยับมือไปที่ข้างเอวแล้วหันไปทางมิเกลและฟิลลิป ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดเน่าและชิ้นส่วนเครื่องใน อีอันเช็ดเลือดออกจากใบหน้าอย่างหงุดหงิด พลางคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าภาพลักษณ์แบบนี้เหมือนปีศาจ

“ทะ…ท่านพี่! ด้านข้าง!”

มิเกลชี้ออกไปพร้อมตะโกน หลังจากนั้น อีอันก็ขยับตัวอีกครั้ง

กึกก!

เกรมลินที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์วิ่งเข้ามาหาอีอันแต่ก็ถูกกระหน่ำฟันเข้าที่หัว

ฉึบ! แกรก!

ดาบของอีอันหักหลังจากตัดคอของเกรมลินออกเป็นสองส่วน อีอันโยนดาบที่เหลือเพียงครึ่งด้ามใส่ก๊อบลินที่วิ่งเข้ามาจากด้านข้าง จากนั้นเลื่อนมือของเขาไปที่ข้างเอวเพื่อหยิบดาบเล่มใหม่ขึ้นมาทันที

“…?!”

ข้าตาฝาดไปเหรอ? ระหว่างที่มิเกลกะพริบตา อีอันจัดการก็อบลินและขยับมือไปที่ข้างเอวอีกครั้ง

“ได้เงินไม่คุ้มเลย…”

เขาพึมพำอะไรบางอย่างแล้วหันหน้ามา

มิเกลเห็นว่าเขากำลังมองไปข้างหลัง ไม่ใช่พวกเขา

“…ในที่สุดก็ทำได้”

มิเกลหันหลังกลับตามเสียงที่ตามมา

“…!”

และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น

แสงสีฟ้าพวยพุ่งออกมาจากความมืดนั้น ขยายตัวเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็ว ชุดเกราะเต็มตัวที่ห่อหุ้มด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ทำให้ป่าสว่างไสวเหมือนตอนกลางวัน ด้วยเหตุนี้ มิเกลจึงได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาได้อย่างถูกต้อง

“บ้าไปแล้ว…”

สัตว์ประหลาดจำนวนมากกว่าหนึ่งร้อยตัว เกรมลินและก็อบลินซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าป่าได้กลายร่างเป็นซอมบี้ปรสิตและวิ่งไปยังซอมบี้ที่เกิดใหม่

เมฟมุ่งหน้าไปยังพวกมันแล้วฟันดาบลงไป

ร่างเรืองรองสีฟ้าเข้าไปในป่า ร่างนับสิบกว่าตัวถูกฟาดหั่นลงทั้งอย่างนั้น

“พระเจ้า…”

มิเกลอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

น่าจะใช้ตั้งนานแล้วนะ

อีอันอารมณ์เสีย ความตึงเครียดหายไปอย่างสิ้นเชิง

เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว เนื่องจากเมฟเริ่มใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ จำนวนของร่างเหล่านี้จึงไม่มีความหมาย

ถ้าอีอันใช้พลังเวทก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ต้องเก็บพลังเวทไว้ใช้ตอนจัดการต้นตอของการปนเปื้อน

‘มันเป็นงานที่เกินพอแล้ว ทีนี้ก็จัดการเศษซากให้เสร็จ…’

ไม่นานหลังจากนั้น แสงสีฟ้ากะพริบชั่วขณะ

“…?”

หว่างคิ้วของอีอันแคบลงโดยอัตโนมัติ หันไปหาเมฟ

พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มชุดเกราะทั้งตัวสั่นอย่างแปลกประหลาด ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเธอเดินเซไปมา

เมฟตั้งท่าและกวัดแกว่งดาบเป็นวงกว้างอีกครั้ง ท่วงท่าที่วาดเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวฟันลงตรงร่างที่เข้ามารุมอีกครั้ง

แต่อีอันไม่ได้สนใจพวกมันเลย ได้แต่จ้องมองไปยังพลังศักดิ์สิทธิ์ของเมฟที่กะพริบเหมือนหลอดไฟชำรุด

และช่วงเวลาต่อไป

“แค่ก…!”

เมฟตัวแข็งทื่อ ทรุดลง และอาเจียนออกมาเป็นเลือดขณะที่หมวกเกราะยังปิดอยู่

 “…?!”

[1] Cordycep เชื้อราชนิดหนึ่ง เป็นเชื้อราชนิดเดียวกับถังเช่า เติบโตในแมลงและมันจะคอยควบคุมแมลง มีชื่อเล่นว่าเชื้อราซอมบี้