ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 46 เมดเฝ้ามองเกมที่แสนสนุกของบอนโน่

“ชั้นบอกให้พวกแกฆ่ามันเดี่ยวนี้...ถ้าใครไม่ขยับชั้นนี่แหละจะฆ่าพวกแกเอง”

นายพลเสือโคร่งตะโกนพูดในขณะที่ตัวเองนอนคว่ำเรียบกับพื้นอยู่

เหล่าทหารของนายพลเสือโคร่งเริ่มมีอาการสั่นกลัวพวกเขาไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงดี

สิ่งที่เจ้าหมาขี้เรื้อนบอนโน่พูดไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือเปล่าเพียงแต่สภาพของนายพลเสือโคร่งในตอนนี้เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาติดสินใจได้ยากที่สุด

...และในตอนนั้นเองก็มีทหารบางคนตัดสินใจทำตามคำสั่งของนายพลเสือโคร่ง

“พวกเราอย่าไปกลัว!!! มันก็แค่ไอเจ้าหมาขี้เรื้อนบอนโน่…ไปฆ่ามัน!!!!”

“ย่าฮ์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

พวกเขาเปล่งเสียงออกมาอย่างกล้าหาญและฮึกเหิม

“ปึก!!”

เพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้นพวกเขาก็ล้มหน้าคว่ำกระแทกพื้นในทันที

...และการล้มของพวกเขานั้นแตกต่างจากของนายพลเสือโคร่ง

หลังจากที่พวกเขาล้มหน้าคว่ำลงไปแล้ว...ร่างกายของพวกเขาไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

พวกเขาเสียชีวิตในทันทีโดยที่ร่างกายของพวกเขาแทบไม่มีบาดแผลใดๆ...

พวกเขาเสียงชีวิตในสภาพที่ดวงตาและปากเปิดอ้า

“ฮี๊!!!!!!!!”

ทหารที่ไม่กล้าขยับร่างกายส่งเสียงร้องออกมาใบหน้าของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

...บางคนที่หวาดกลัวหนักจนขาอ่อนแรงและล้มลงทำให้ขาของเขาขยับออกจากจุดเดิม แล้วพวกเขาเหล่านั้นก็เสียชีวิตในทันทีเช่นกัน

.

.

.

---และในตอนนั้นเองพวกเขาก็ได้รับรู้แล้วว่าพลังของหมาขี้เรื้อนบอนโน่เป็นของจริง

รวมถึงนายพลเสือโคร่งเองก็เช่นกันเขาคิดว่าในตอนแรกนั้นบอนโน่อาจจะใช้วิธีกลลวงบางอย่างที่ทำให้แขนและขาของเขาขยับไม่ได้แต่หลังจากที่ได้เห็นทหารของเขาล้มตายอย่างง่ายดายในสภาที่ดวงตาและปากเกิดอ้า เหมือนกับว่าพวกเขาเหยียบเข้าไปในพื้นที่แห่งความตายก่อนหน้านี้นั่นเอง...

จิตใจของเขาก็สั่นไหวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขึ้นมา...มันเป็นความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต...

และในตอนนี้เองที่บอนโน่ลากขาตัวเองเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ

“ท่านนายพล...คุณเคยอยากตายบ้างหรือเปล่า”

คำถามของบอนโน่ทำให้นายพลเสือโคร่งถึงกับขนลุก

“ม-ไม่ครับท่าน ด..ด-ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะผ-ผมยังไม่อยากตาย~”

นายพลพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะและสั่นเป็นอย่างมาก

“ฮ่าฮาๆๆสภาพคุณดูไม่ได้เลยนะครับท่านนายพล...นี่คิดว่าผมจะไว้ชีวิตพวกคุณจริงๆอย่างงั้นเหรอครับ”

บอนหัวเราะออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ่งกว่าโรคจิต...

“แต่ก่อนอื่นเลย...คุณมีภรรยา หรือลูกไหมครับท่านนายพล”

คำถามของบอนโน่ และรอยยิ้มที่ฉีกกว้าง

....ใบหน้าของเขาในตอนนี้นายพลเสือโคร่งมองเข้าไปมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

มันทำให้เขาหวาดจนถึงขั้นเขาหลั่งน้ำตาออกมา

“ไม่มีครับท่าน…”

“ไม่มีงั้นเหรอ ถ้าไม่มีงั้นตอนนี้ภรรยาและลูกของท่านนายพลเสือโคร่ง........ก็ตายไปซะ”

สิ้นคำพูดของบอนโน่---

ห่างออกไปภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของท่านนายพลเสือโคร่ง

ภรรยาและลูกชายของเขาใช้ชีวิตอยู่อย่างเปี่ยมสุขหรูหรามีคนรับใช้มากมาย มีสิ่งที่ต้องการเพียบพร้อม...โดยที่ทั้งหมดนี้ได้มาจากการกดขี่และทำลายชีวิตของผู้อื่นมาแล้วมากมาย

และในตอนนี้พวกเขากำลังรับประทานอาหารกันอยู่

“แม่ครับแม่...ผมจะเป็นแบบพ่อได้ไหมครับ”

เด็กน้อยถาม..

“ได้สิลูก...ลูกต้องเป็นแบบพ่อได้อยู่แล้ว”

แม่ตอบคำถามลูกชายด้วยรอยยิ้ม

...แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้นใบหน้าของพวกเขาก็คว่ำลงไปแน่นิ่งอยู่ในจานอาหารและไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

คนรับใช้ที่เห็นสภาพของพวกเขาที่ดวงตาและปากเปิดอ้าไม่หายใจแล้วนั่นเองก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาทันที

.

.

...

“ม่ายยยยยย!!!!!!!”

ท่านนายคำรามออกมาทั้งน้ำตา...

“ฆ่าชั้นเลยสิไอสารเลวฆ่าชั้นเลย!!!”

ใบหน้าของบอนโน่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“จุๆ ท่านนายพล ไม่เอาสิ!! ไหนก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าไม่อยากตายไง แต่ไม่ต้องห่วงผมฆ่าคุณตายแน่นอนอยู่แล้วหรือจะปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดในสภาพนี้ก็ดีเหมือนกันนะ....ไม่สิก่อนอื่นคุณต้องมาอยู่รอฟังรายชื่อของคนที่ผมจะสั่งตายให้หมดก่อน”

“ม่ายย!! ไอสารเลวไอหมาขี้เรื้อนฆ่าชั้นเดี่ยวนี้เลยสิ”

นายพลเสือโคร่งหลั่งน้ำตาออกมา การที่ไร้ซึ่งแขนขาก็เปรียบเสมือนสูญสิ้นพลังและอำนาจทั้งหมด...ครอบครัวของเขาก็หายไปพายในพริบตา

ในตอนนี้เขาแทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว....

.

.

“เอาล่ะ!!! เรามาเล่นเกมตอบคำถามกันดีกว่าไหมพวกคุณสนใจก็เข้าร่วมได้นะ...ส่วนรางวัลสำหรับผู้ที่ตอบถูกผมจะไว้ชีวิตมันผู้นั้นก็แล้วกัน”

บอนโน่ส่งเสียงไปทางพวกทหารที่ยังกลัวจนไม่กล้าขยับขา

“มาเริ่มคำถามกันเลยดีกว่า...ต่อจากนี้ใครจะเป็นรายแรกที่ผมถูกสั่งตายกันคำตอบมีอยู่สองรายนะ พวกคุณจะเลือกตอบรายไหนก็ได้”

บอนโน่ถามออกมาด้วยรอยยิ้มที่สนุกสนาน...

แต่เหล่าทหารนั้นคิดหนักขึ้นมาทันทีพวกเขาดูจริงจังเป็นอย่างมาก...และเพียงไม่นานสายตาพวกเขาก็หันไปมองที่นายพลเสือโคร่ง

“พวกแก!!!!!”

นายพลเสือโคร่งคำรามออกมา

....แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครกลัวเขาอีกแล้ว

ก่อนที่จะมีคนแรกตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่น

“ท-ท่านนายพลเสือโคร่งครับ”

“นายพลเสือโคร่ง”

“ผมขอตอบนายพลเสือโคร่ง”

เมื่อคนแรกตอบคำถามออกมา...คนอื่นๆก็ตอบตามๆกันไปจนบอนโน่ต้องถามซ้ำว่ามีใครจะเลือกคำตอบอื่นอีกไหม

...แต่ในบรรดาทหารเหล่านั้นไม่มีใครกล้าตอบคำตอบอื่นเลย

“พวกแก!!! ชั้นจะฆ่าพวกแกให้หมด”

คำพูดของนายพลเสือโคร่งไม่มีใครสนใจอีกต่อไป...

ทหารที่เหลืออยู่ต่างเงียบเสียงกันหมดรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจและพวกเขาต่างก็ภาวนาให้คำตอบของพวกเขาถูกต้อง

...

“น่าเสียดายจังนะครับ...ผมอุตสาห์บอกใบ้ไปแล้วว่าคำตอบที่ถูกต้องมีอยู่สองอย่างทำไมพวกคุณถึงคิดว่าท่านนายพลจะเป็นรายแรกที่ผมจะฆ่ากันล่ะ”

บอนโน่ส่ายหัว.....

“พวกคุณทุกคนดันตอบผิดกันหมดเลยเนี่ยสิ.....”

....ความตื่นเต้นของพวกเขาหายไป ความกลัวกลับเข้ามาครอบคลุมจิตใจของพวกเขาอีกครั้ง

“คนแรกที่จะต้องตายก็คือราชาของอาณาจักรไลอ้อนและราชาของอาณาจักรเอเลเฟนท์ยังไงล่ะ”

บอนโนเฉลยคำตอบ...หากเป็นก่อนหน้านี้บอนโน่พูดคำนี้ออกมาพวกเขาคงขำลั่นจนท้องแข็ง

แต่ทว่าตอนนี้ใบหน้าของพวกเขามันเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง...

“ไม่นะ!!”

“ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ…ผมยีงมีลูกเมียให้ต้องกลับไปหา”

“ผมไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะ ผมถูกพวกมันบังคับมาเป็นทหาร...ความจริงแล้วผมก็ไม่อยากเป็นเลย”

เหล่าทหารต่างอ้อนวอนร้องขอชีวิต...

กับสุนัขขี้เรื้อนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉีกกว้าง

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic