วันนี้ สกาย ตื่นแต่เช้าแต่งตัวเนี๊ยบั้แ่หัวจรดเท้า เพื่อเดินทางไปมหาวิทยาลัย ปกติเขามักจะตื่นไปเรียนสายเสมอเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน แต่วันนี้เส้นทางผิดแปลกไปเขาไม่ได้มุ่งหน้าไปที่คณะนิเทศศาสตร์เหมือนเคย แต่กับเลี้ยวไปยังคณะเศรษฐศาสตร์ อาคารเรียนที่ไม่คุ้นเคยเขามาโดยไม่รู้ว่าคนที่เขารอจะพบนั้นจะมีเรียนหรือไม่ และไม่รู้ว่าจะต้องรอตรงไหนถึงจะทำให้เห็นทุกคนที่เข้ามาได้ชัดเจน เขาจึงไปยื่นที่หน้าอาคารเรียนจุดที่สังเกตได้ง่ายที่สุด ถ้ามีคนจะเดินเข้าในตึก จะต้องไม่เล็ดรอดสายตาของเขาแน่นอน หากแต่เขาคงลืมไปแล้วว่านี้เขาเป็ดาราดังและผู้คนแถวนี้ก็ไม่คุ้นชินกับเขาเหมือนที่ คณะนิเทศฯ เขามัวแต่จับจ้องมองหาคนที่เขารอคอย จนไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขา บ้างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายผู้หญิงหลายคนเดินมามองดูต่างกรี๊ดกร๊าด เสียงดังอื้ออึง แต่เหมือนว่าหูของเขาจะไม่รับรู้ถึงเสียงใดๆ เมื่อพลันสายตาได้พบกับคนที่เค้ารอคอย
“ใช่ ใช่แล้ว ใช่แน่ๆ” ----- สกายพูดกับตัวเองเบาๆ
สกายพยายามเดินแหวกฝูงคนที่เข้ามารายล้อมเขาเพื่อไปหาคนที่เขารอคอย ถึงแม้ว่าจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่เขากลับผ่านฝูงชนไปได้ยากเผลอแป๊ปเดียวร่างบางก็หายไปในฝูงชนแล้ว เขาพยายามตามไปอย่างไม่ห่าง เพราะความรีบร้อนรน จนทำให้วิ่งไปชนกับคนคนหนึ่งเข้าอย่างจัง
“ โอ้ย !!!… ขอโทษครับขอโทษครับ ” ------ เบสิก
สกายคิดในใจว่าเขาผิดเองที่วิ่งมาชนแต่ยังไม่ทันได้พูดออกไป เมื่อเขาเห็นเด็กหนุ่มที่ถูกชนจนล้มลงไป คำพูดทุกคำเหมือนติดอยู่ที่ลำคอไม่สามารถแม้จะเปล่งเสียงออกมาได้ พลันไปเห็นมือขออีกฝ่ายมีเืออกเขาไม่รอช้าที่จะรีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลให้โดยทันทีด้วยความห่วงใย ทันทีที่สายตาสบสายตาความทรงจำและความรู้สึกต่างๆไหลผ่านเขามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็วเหมือนภาพฉายซ้ำไปซ้ำมา เขาไม่รู้ว่าจะต้องจัดการอย่างไรกับตัวเองดี
“ เฮ้ย !!!! เบสิก เร็วๆ จะได้เวลาส่งรายงานแล้ว ” เสียงเรียกดังมาจากหน้าอาคารเรียนเสียงนั้นเหมือนเรียกสติของสกายกลับคืนมาอีกครั้ง
“เออ..... เออ...จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เบสิก รีบหันไปตอบเพื่อน และรีบวิ่งออกไป
สกายถือโอกาสจังหวะนี้รีบวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว พอได้สติเขาหยุดพักให้หายเหนื่อยไม่รู้ว่าเหนื่อยจากการวิ่งเมื่อสักครู่หรือเพราะเหตุใดตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงไม่หยุด จนเขาต้องเอามือทาบไว้ที่หน้าอกของ ตนเองเพื่อบรรเทาอาการ แต่แปลกทั้งที่หัวใจของเขายังเต้นโครมครามอยู่นั้น แต่ใบหน้ากลับหยุดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงหน้าของเบสิก สกายเดินออกมาจากหน้าคณะเศรษฐศาสตร์พร้อมกับอมยิ้มตลอดเวลา โดยที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
“เบสิก เป็นายจริงๆด้วย”----สกายพูดกับตัวเองเบาๆ
สกายเล่าเื่ทุกอย่างให้พี่ส้มฟัง พี่ส้มผู้ซึ่งรู้จัก รู้ใจของสกายที่สุดฟังแป๊ปเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้หนุ่มน้อยของพี่ได้ตกลงไปในหลุมรักอย่างจังซะแล้ว ในด้านหน้าที่การงานพี่ส้มเป็ผู้จัดการต้องคอยดูแลภาพลักษณ์ของดาราให้ออกมาดีที่สุดสมเป็คนของประชาชน แต่อีกด้านหนึ่งพี่ส้มก็เป็เสมือนพี่สาวที่ต้องดูแลน้องชายให้เขาได้พบเจอแต่สิ่งที่ดีๆ พี่ส้มไม่เคยเห็นสกายเป็แบบนี้มาก่อน ถึงแม้จะรู้ว่าการมีความรักใน่นี้ไม่น่าจะมีผลดีกับสกายแต่พี่ส้มก็ไม่คิดจะห้ามแถมยังสนับสนุน เพราะจากที่ฟังสกายเล่าถึงเบสิกให้ฟังเมื่อครั้งไปที่หมู่บ้านน้ำรินเมื่อปีที่แล้ว ยังอดชื่นชมไม่ได้ว่าเบสิกเป็เด็กที่น่ารักคนหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายที่อยากจะไปพบเบสิกด้วยตัวเอง พี่ส้มจึงตัดสินใจที่จะสะกดรอยตามเบสิก 1 วันเมื่อพี่ส้มได้พบเบสิกแล้วก็รู้ว่าเบสิกเป็เด็กหนุ่มที่น่ารักจริงๆมีน้ำใจกับคนรอบข้าง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่แปลกใจเลยว่าคนแบบนี้ที่จะทำให้สกายเปลี่ยนไปได้พี่ส้มจึงแนะนำให้สกายไปเป็เพื่อนกับเบสิกก่อน เพราะเขาไม่ค่อยมีเพื่อนการที่มีเพื่อนในมหาวิทยาลัยเดียวกันบางก็จะเป็ผลดีกับตัวสกายเอง
วันนี้หลังเลิกเรียนสกายตั้งใจจะไปหาเบสิก แต่เขาต้องเซอร์ไพรส์กว่า เมื่อเห็นเบสิกอยู่ที่หน้าคณะของตัวเอง หรือว่าเบสิกจะมาหาคนอื่นเขาหันซ้ายหันขวาก็เห็นว่าตรงนั้นไม่มีคนอื่นอยู่เลย พอเห็นเบสิกยิ้มให้เขาจึงมั่นใจ และเดินเข้าไปหาเบสิกทันที
“ขอบคุณนะ”----------เบสิกกล่าวขึ้นมาก่อน พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าคืนให้กับสกาย
“อ่อไม่เป็ไร”---------สกายรับผ้าเช็ดหน้าคืนมาแบบเขินๆ
“ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีกครั้ง บังเอิญจังเลยที่เราได้เจอกันอีกไม่คิดว่านายจะอยู่มหาลัยฯเดียวกัน”---------สกายพูดแล้วยิ้มกว้าง
“จริงๆเรารู้อยู่แล้วแหละ”-------เบสิก
สกายเอียงคอแสดงท่าทางงุนงง
“นายสกายคณะนิเทศฯ เดือนมหาลัยฯ เป็ดารา ใครๆก็รู้จักนายทั้งนั้นแหละ”-----เบสิก
“แล้วนายไม่บอกเห็นบอกเราตอนอยู่ที่รีสอร์ทเลย”-------สกาย
“เราคิดว่านายอาจจะไม่อยากให้ใครรู้ อยากจะมีเวลาส่วนตัว เลยไม่บอกไปแล้วอีกอย่างเราก็ไม่รู้จักกันเป็การส่วนตัวด้วย ไม่รู้จะพูดยังไง ก็เลย....”--------เบสิกพูดหน้าเจื่อนๆ
“แล้วทำไมกลับมาที่นี่แล้วนายไม่มาเจอเราเลย ทั้งที่รู้ว่าเราก็อยู่ที่นี่”-----สกายกึ่งถามกึ่งตัดพ้อเหมือนจะงอนอีกฝ่ายนิดๆที่ทั้งๆที่รู้แต่ไม่คิดจะมาเจอกับต่างกับเขาที่คิดถึงอยู่ตลอด
“ฉันคิดว่าเราจะเป็เพื่อนกันได้ซะอีก”--------------สกายพูดอย่างน้อยใจ
“ไม่ใช่แบบนั้นจะอธิบายยังไงดีล่ะ”---------เบสิกเลิกลักเมื่อรู้สึกถึงอารมณ์ของอีกฝ่าย
“คือ....สำหรับเราคนธรรมดาแบบเรา นายเหมือนอยู่คนละโลกเลยนะ เราไม่รู้จะต้องทำยังไง ทักยังไงพูดยังไง คือเราทำตัวไม่ถูกอ่ะ”-----เบสิกพยายามพูดอธิบาย มือไม้พัลวันกันไปหมด
สกายกุมมือของเบสิกไว้แน่นและจ้องไปที่ดวงตากลมโตของเบสิก
“ก็พูดเหมือนกับที่นายเคยพูดกับเราไง ถ้านายอยากจะเป็เพื่อนกับเรา”------สกาย
“เราอยากเป็เพื่อนกับนายนะ”-------เบสิกพูดพร้อมกับหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะ
“จริงหรอ”----สกาย ถาม พร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“จะ จะ จริงสิ”----เบสิกตัวเกร็งจนต้องหันหน้าหนีหลบสายตาคู่นั้น
สกายคลายมือออกจากเบสิกเมื่อรู้สึกว่าเขาอาจจะกดดันจนทำให้เบสิกเกร็งจึงถอยออกมาเพื่อให้เบสิกรู้สึกสบายขึ้น
“นายนี่นะนายรู้ไหมว่านายทำให้เราเสียเวลาไป 1 ปีเชียวนะ นายต้องรับผิดชอบ”-------สกาย
ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่สกายพูดเท่าไหร่ แต่เบสิกรู้สึกได้ว่าเขาเหมือนทำผิดอะไรไป แล้วตอนนี้เหมือนว่าสกายจะโกรธเขาอยู่ เบสิกรู้สึกผิดแบบงงๆ
“เราขอโทษเราต้องทำยังไงอ่ะ”------เบสิก
“ต่อไปนี้นายจะต้องเป็เพื่อนสนิทของเรา ที่ไหนมีนายจะต้องมีเรา... เข้าใจ๋”-----สกายพูดพร้อมจิ้มไปที่หน้าผากของเบสิกเบาๆ เบสิกพยักหน้างึกๆ พร้อมเกาหัวแบบงงๆ
“โอเคงั้นเริ่มจาก ไปกินข้าวกัน”------สกายพูดพร้อมกอดคอเบสิกเดินไปแบบไม่ทันตั้งตัว
สกายตอนแรกรู้สึกโกรธเบสิกมาก เมื่อเห็นท่าทางของเบสิกแล้วก็อดที่จะเอ็ดดูไม่ได้ในความน่ารักของเบสิก เขาคงโกรธเบสิกไม่ลงจริงๆ
หลังจากนั้นเป็จริงอย่างสกายพูดที่ไหนมีเบสิกที่นั่นมีสกาย สกายโทรตามเบสิกตลอดเวลาจนทำให้พักหลังๆเบสิกไม่ค่อยมีเวลาให้กับกลุ่มเพื่อน จนเป็ที่น่าสงสัยของเพื่อนๆจนถูกลากตัวมาสอบสวน
“ไอ้สิก่หลังๆนี้มึงหายไปไหนบ่อยๆว่ะ”-----พอส
“ใช่เรียนเสร็จหายหัวตลอด”-------อาร์ม
“หรือว่ามึงจะมีสาว”--------พอส
“ใช่ที่ไหนกูก็มีธุระอะไรของกูบ้าง”--------เบสิก
“ธุระอะไรกูเห็นนะกับสกายนิเทศอ่ะ”----------เจน
“เฮ้ย!!กูตกข่าวอะไรไปเนี่ยมึงเล่ามาเดี๋ยวนี้เลยอีเจน”------พอส
“มึงก็ให้มันเล่าเองสิกูก็อยากฟังเหมือนกัน”-----เจน
“งั้นมึงเล่ามาไหมมึงว่าไม่รู้จักไง”-----พอส
“ก็ไม่มีอะไรเขาเคยไปพักที่รีสอร์ทบ้านกู กูก็ไม่รู้ว่าเขาจะจำกูได้ไง“--------เบสิก
“แล้ว”-------อาร์ม
“แต่เขาจำกูได้เขาอยากจะเป็เพื่อนกับกู ที่คณะเขาไม่ค่อยมีเพื่อนดาราก็แบบนี้แหละ”---------เบสิก
“แล้วมึงก็ทิ้งเพื่อนเก่าหนี้ไปเป็เพื่อนกับดารางี้”--------พอส
“ไม่ใช่มึง กูจะพูดยังไงดี”-------เบสิก
“แต่กูว่านะมันมีกลิ่นแปลกๆ”---------เจน
“กูไม่ได้ตดอาร์มมึงตดหรอ”----------พอส
“กูไม่ได้หมายความแบบนั้นพวกมึงไม่คิดหรอว่ามันแปลกๆ นี่มหาลัยแล้วนะโว้ย จะมาแย้งเพื่อนกันแบบเด็กประถมไม่ใช่ป่ะว่ะ กูว่ามีอะไรมากกว่านั้น”-------เจนพูดและมองจับจ้องไปที่เบสิกเพื่อนๆทุกคนก็หันตามไปจ้องที่เบสิก
“ไม่มี๊”-------เบสิกปฏิเสธเสียงสูง
“มึงเสียงสูง”-------อาร์ม
ในขณะที่ทุกคนจับจ้องกดดันมาที่เบสิกนั้น สกายก็เดินเข้ามาพอดี
“คุยอะไรกันอยู่ครับ...เบสิกทำไมไม่รับสายอ่ะ”------สกายทักตามมารยาท แล้วหันไปที่เบสิก
เบสิกทำตัวไม่ถูก และไม่รู้ว่าทำไมสกายถึงตามติดเขาขนาดนี้ ไม่ทันได้ พูดอะไร ตัวเขาก็ถูกดึงให้ลุกขึ้น
“ป่ะ ไปกินข้าวเย็นกัน”-----สกายฉุดดึงตัวเบสิกขึ้น
“ขอตัวนะครับ”-------สกายลากเบสิกออกมาแล้วยิ้มหันไปพูดกับเพื่อนๆ
เพื่อนทั้ง 3คนอาร์ม เจน พอส อ้าปากค้างมองหน้ากันไปมา
“นายทำอะไรเนี่ยเราคุยกับเพื่อนๆอยู่นะ”-----เบสิก
“ก็เราหิวข้าว”------สกาย
“เอาแต่ใจชะมัด”-----เบสิกพูดเบาๆ
“อะไรนะ”------สกาย
“ไม่มีอะไร”--------เบสิก
“ก็ดีไปเถอะหิวแล้ว”-------สกาย อมยิ้มแบบเ้าเล่ห์ แต่ยังคงจับแขนเบสิกแน่น ต่อไปนี้ฉันจะไม่ปล่อยนายไปไหนอีกแล้ว
ระหว่างที่ทั้งสองเดินอยู่ด้วยกันนั้นมีบางสายตากำลังจับจ้องมาที่ทั้งคู่
“เบสิก ใช่ไหมจำเราได้ป่าว”-------เค
“อ้าวเคจำได้สิ นายมาได้ไงอ่ะ”-------เบสิก
“เรามาหาเพื่อนที่มอฯนี้ ไม่คิดเลยว่าจะเจอสิกที่นี่บังเอิญจัง”--------เค
เคมองส่งสายตาให้กับเบสิกเหมือนว่าจะบอกอะไรบางอย่างในสายตา
ระหว่างที่ทั้งคู่มองตากันไปมาอยู่นั้นสกายก็ดึงแขนเบสิกให้ไปอยู่ข้างหลังเขา
“นายมาหาเพื่อนไม่ใช่หรอไม่รีบไปล่ะ เพื่อนนายจะรอนะ”----สกายพูดพร้อมจ้องตาเขม่งไปที่เค
“เราไม่รีบนะ.......เออสิก”----------เคตอบพร้อมมองกลับแบบไม่เกรงกลัวสายตาของสกายและหันไปคุยกับเบสิก
“แต่เรากับสิกรีบ”-----สกายยังไม่หยุดจ้องตาเขม็งมาที่เค
“เออ เคไปหาเพื่อนเถอะ เดี๋ยววันหลังค่อยเจอกัน”-------เบสิกตัดบทเพราะเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีพร้อมยกมือโบกทำท่าบ๊ายบาย
“อื่ม แล้วเจอกันอีกนะ”-------เคยิ้มหวานโบกมือบ๊ายบายกลับให้เบสิก แต่ไม่วายหันไปเหลือบมองสกายอย่างไม่สบอารมณ์
สกายรีบดึงตัวเบสิกเดินออกมาอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกไม่ไว้วางใจเคเลยสายตาที่เคมองมาที่เบสิก มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนที่มองกันสกายครุ่นคิดแล้วไม่สบอารมณ์ พาลให้รู้สึกโมโหขึ้นมา
เคดีใจมากที่ได้พบกับเบสิกอีกครั้งสำหรับเขาเบสิกยังคงเป็รักแรกที่ยากจะลืมเลือนเขานึกเสียใจมาตลอดที่ไม่กล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเองและบอกความรู้สึกนี้ออกไปให้เบสิกได้รับรู้ เมื่อเห็นเบสิกอยู่กับสกายเขาก็ทำใจไม่ได้ และอยากที่จะต่อสู้เพื่อความรักดูสักครั้ง
เบสิกรับรู้ได้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
973
