เมื่อรถม้าวิ่งมาหยุดที่หน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของฉันในชุดบุรุษ และลู่ฉีที่อุ้มภรรยายกำลังหลับไม่ได้สติในชุดบุรุษเช่นเดียวกับฉันเดินลงมา
จากรถมา คนเฝ้าประตูที่เห็นแบบนี้ก็ดูจะใไม่น้อยพอตั้งสติได้พวกเขาก็รีบเปิดประตูให้
เมื่อพวกเราเข้ามาในบ้าน ลู่ฉีก็อุ้มพี่เหมยฮวาตรงดิ่งไปที่ห้องของพวกเขาทันที ฉันจึงยืนสำนึกผิดหลังประตูบ้านคนครู่หนึ่ง จริง ๆ ไม่ใช่หรอแค่พูดให้ดูดีเท่านั้นล่ะ ฉันแค่ยืนคิดเื่ที่เกิดขึ้นและที่รับรู้มาคืนนี้
"พรุ่งนี้เ้าว่าพวกเราจะโดนอะไรไหม" ผู้ชายคนที่เฝ้าประตูถามเพื่อนที่เฝ้าร่วมกับเขา
"ข้าก็ไม่แน่ใจ คุณหนูลู่จิ่วกับท่านฮูหยินแอบออกไปกันตอนไหนถึงกลับมาในสภาพนั้นได้" ชายอีกคนตอบ
"นั้นนะสิ ั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็ก่อเื่ให้วุ่นกันไม่หยุดเลย" ชายคนเริ่มบทสนทนานี้พูด
ระหว่างยืนคิดฉันก็ยืนฟังพวกเขาพูดถึงลู่จิ่วในทางที่ไม่ดี ทำให้อารมย์ขึ้นอย่างห้ามไม่ได้จึงใช้กำปั่นทุบไปที่ประตูครั้งหนึ่ง
"แม่นางลู่จิ่วที่พวกเ้ากำลังพูดถึงอยู่นั้น นางหาได้เป็คนสร้างเื่ทั้งหมดไม่ คนที่ก่อมันข้าไอ้พวกบ้าเอ้ย! " พูดจบฉันจึงเดินออกจากตรงนั้นไปที่ห้องที่มีเสี่ยวฮวารออยู่
"ข้ากลับมาแล้ว" ฉันเปิดประตูเข้าไปพร้อมเอ่ยรายงานตัวขึ้น เสี่ยวฮวาที่นอนฟุบหลับอยู่บนฟูกข้างเตียงก็ตื่นขึ้น
"มาแล้วหรือเ้าคะ" พูดพรางจับฉันหมุนซ้ายหันขวา พร้อมก็ทำจมูกดมกลิ่นที่ชุดของฉัน
"คุณหนูดื่มสุรามาใช่ไหมเ้าคะ ข้าเคยบอกไปว่ายังไง แล้วพี่สะใภ้ท่านได้ดื่มด้วยไหมเ้าคะ" พอเธอว่าให้ฉัน ก็ถามหาพี่เหมยลี่ต่อ ฉันทำเพียงพยักหน้าให้เธอเป็คำตอบ
"คุณหนู~~~ ท่านจะทำให้นางเสียคนไม่ได้นะเ้าคะ ข้าว่าพวกเรากลับบ้านจางของท่านดีไหมเ้าคะ ฝืนอยู่ต่อเดี๋ยวไปคุณหนูก็จะสร้างปัญหาให้ทุกคนลำบากใจกันเสียเปล่า ๆ " เสี่ยวฮวาร่ายยาวให้ฉัน นี่ฉันทำตัวแยถึงขนาดให้เด็กมาสอนแล้วหรอเนี่ย แต่ที่นางพูดมามันก็คือความจริงที่ฉันปฏิเสธหรือหาข้อแก้ตัวก็ไม่ได้เช่นกัน
"ข้าเข้าใจแล้วเราจะออกไปจากที่นี่กัน แต่หาใช่บ้านจางนั้นไม่ ขืนข้ากลับไปพวกเขาก็จะบังคับข้าไปดูตัวอีกเป็แน่ ข้ายังไม่พร้อมจริง ๆ ข้ายังอยากใช้ชีวิตโสดไปอีกสักสามปี สี่ปี หรือนานกว่านั้น" ฉันบอกเธอ
"ข้าเข้าใจและพร้อมจะไปกับคุณหนูทุกที่เ้าค่ะ แต่คุณหนูช่วยกลับมาเรียบร้อยเหมือนเดิมและที่สำคัญสร้างเื่ให้น้อยลงสักนิดได้ไหมเ้าคะ เมื่อก่อนถึงคุณหนูจะดื้อทำอะไรขัดคำพูดของแม่ท่านไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยถึงขนาดนี้เลยนะเ้าคะ" ฉันว่าที่เธอกำลังพูดกับฉันในตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างจากแม่กำลังสั่งสอนเลย
"ข้าทราบแล้ว ต่อไปข้าจะไม่สร้างเื่ให้ฮวาเออร์ของฉันต้องเป็ห่วงอีกแล้ว พูดจบฉันก็เดินเข้าไปสวมกอดเธอ พร้อมกับขโมยจุ๊ปไปที่แก้มขวาของเธอทีหนึ่ง เธอยืนตัวแข็งในอ้อมกอดของฉันทันที คงอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ต้องห่วงนับจากฉันจะทำให้เธอชินเองนะฮวาเออร์น้อย
"ข้าง่วงแล้วไปนอนก่อนนะ ฝันดีเด็กน้อย" ฉันกระซิบข้างหูของเธอเบา ๆ ก่อนจะเดินไปที่เตียง "เ้าไม่ง่วงหรือรีบมานอนได้แล้ว" ฉันบอกเธอที่ยืนนิ่งเป็หุ้นไม่ขยับเลย
"ก็คุณหนูแกล้วข้าอีกแล้ว" เธอพูดขึ้นหลังจากดึงสติกลับมาได้พรางเอามือลูปแก้มข้างที่ฉันจุ๊ปไป ฉันล่ะอยากจะบอกเธอเหลือเกิน สำหรับคนที่สนิทกันในที่ที่ฉันจากมามากกว่านี้เขาก็ทำกัน แต่ก็เข้าใจล่ะว่าที่นี่ไม่เหมือนที่นั้น เฮ้ย...
"เดี๋ยวเ้าจะชินไปเอง รีบมานอนเถอข้าไม่กวนแล้ว" ฉันพูดจบเธอก็นอนลงที่ฟูกของเธอแล้วหันหลังให้ฉัน เอาแล้วเอ็มเอ้ยทำเด็กน้อยงอลแล้วสิ
ในเช้าวันต่อมาหลังจากฉันตื่นขึ้นก็ไม่พบเสี่ยวฮวาในห้องแล้ว สงสัยคงไปเตรียมอาหารมาให้อย่างที่ทำทุกวัน ฉันจึงเดินออกไปยืดเส้นยืดสายที่ระเบียงห้อง พอดีสายตาก็เหลือบไปเห็นคนใช้ในบ้านนี้รวมตัวกันที่ลานหนาบ้านข้างบ่อบัว มีลูฉียืนต่อว่าอะไรพวกเขาไม่รู้ก่อนที่ทุกคนจะยืนเรียงแถวเพื่อให้ผู้ชายที่เหมือนผู้ติดตามเขาเอาไม้ฟาดลงหลังคนล่ะที และหนึ่งในนั้นมีเสี่ยวฮวาน้อยของฉันด้วย อีกห้าคนจะถึงนางเห็นแค่นั้นขาของฉันก็ออกแรงวิ่งลงไปชั้นล่างและตรงดิ่งไปช่วยเธอ ตุบ! ...งืออออเกือบจะได้เป็วีรสตรีแล้วฉัน...ถ้าไม่ดันมาสะดุดข้าตัวเองล้มลงหน้ากระแทกพื้นพสุธาก่อน ทำเอาทุกคนหันมาทางฉันอย่างพร้อมเพียง ขนาดคนที่กำลังจะลงไม้กับเสี่ยวฮวายังทำไม้หล่นมือเลย
"เจ็บมาไหมเ้าคะคุณหนู" เสี่ยวฮวาวิ่งเข้ามาช่วยพยุงฉันลุก
"ทั้งเจ็บทั้งจุกเลยฮวาเออร์ เ้ายังไม่โดนฟาดใช่หรือไม่" ฉันพูดเธอหลังจากลุกขึ้นได้
"เ้าค่ะ คุณหนูดันมาล้มตรงนี้ซะก่อน" เธอตอบฉัน
"ท่านพี่ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเขาต้องมาโดนทำโทษแบบนี้เ้าะ" ฉันถามลู่ฉี พรางเดินไปหาเ้าโดยมรเสี่ยวฮวาน้อยพยุงไป
"พวกเข้าทำหน้าที่ได้ไม่ดี" เขาตอบพรางเดินเข้ามาหาฉัน ก่อนจะมาช่วยพยุงฉันอีกคน ช่างเป็พี่ชายที่ประเสริฐดีแท้ มีความห่วงใยน้องสาวด้วยน่ารักจริง
"ไม่ดีทุกคนเลยหรือเ้าคะ"
"พวกเ้าปล่อยให้เ้าและสะใภ้อออกไปจากบ้านในยามวิกาล"
"แต่นั้นข้าพานางแอบออกไปนะเ้าคะ ถ้าพวกเขาจับได้เขาจะเรียกว่าแอบไหมเ้าคะ และถ้าพวกเขาเห็นคงไม่มีใครยอมให้พวกข้าออกไปแน่นอนเ้าค่ะ"
"แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นก็ตาม"
"หากท่านพี่ยังยืนยันจะลงโทษพวกเขา ข้าขอเป็คนรับแทนคนที่เหลือนะเ้าคะ" ฉันยื่นข้อเสนอให้เขา อย่างน้อยก็ถือว่าเป็การไถ่โทษต่อพวกเขาก่อนที่ฉันจะไปจากที่นี่คืนนี้แล้วกัน
ฉันเดินไปตรงหน้าคนชายที่ทำโทษฟาดพวกเขา
"ฟาดข้าให้เท่ากับจำนวนคนใช้ที่เหลือได้เลย" ฉันหันไปบอกกับเขาพรางกอดอกเตรียมรับไม้ แต่อยู่ตัวของโดนลู่ฉีแบกขึ้นหลังกลับไปที่ห้องตามด้วยเสี่ยวฮวาที่เดินตามหลังมา
"พวกเ้าแยกย้ายกันได้ ครั้งหน้าอย่าให้เกิดเื่เช่นนี่ที่จวนของข้าอีก" ไม่วายที่จะหันกลับมาพูดกับพวกเขา
"ขอบคุณเ้าค่ะคุณชาย คุณหนู / ขอบคุณขอรับคุณชาย คุณหนู" ทุกคนที่นั้นพูดพร้อมกัน ไม่ต้องห่วงนะครั้งหน้าจะไม่มีอีกแล้วทุกคน ขอโทษและขอบคุณนะ
"ห้ามออกไปไหนจนกว่าจะหาย" ลู่ฉีบอกฉัน เมื่อมาถึงที่ห้อง
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะ...ข้าขอกอดท่านได้หรือไม่" ฉันถามเขาเหมือนลูกแมวน้อยอ้อนเ้าของ ถึงเขาจะทำหน้างง ๆ กับการกระทำของฉันแต่ก็กอดฉัน
"ท่านพี่หากครั้งหน้าข้ากลับมาหวังว่าข้าจะได้อุ้มหลานนะเ้าคะ พี่เหมยลี่นางเป็คนดีมากอย่าทำให้นางเสียใจบ่อยนะเ้าคะ ใส่ใจนางให้มาก ๆ ข้าขอแค่นี้ ฝากบอกพี่สะใภ้ข้าด้วยนะข้อขอโทษที่สร้างปัญหาให้" กระกระซิบบอกเขาก่อนจะผละออกจากอ้อมก่อนเขา เขามามาที่ฉันอย่าง้าคำตอบ "ข้าเหนื่อยแล้ว ขอพักผ่อนก่อนนะเ้าคะ" ฉันเลี่ยงที่จะไม่ตอบหรืออธิบายอะไรทั้งสิ้น
"ดูแลนางให้ดี ถ้ามีอะไรให้ไปตามฉันที่ห้องวันนี้ข้าอยู่จวนทั้งวัน" เขาบอกกับเสี่ยวฮวาก่อนจะเดินออกไปเ้าห้อง
"เ้าค่ะ" เสี่ยวฮวาขารับ วันที่อยากให้ออกไปดันอยู่อะไรวะเนี่ย จะว่าไปวันนี้ฉันยังไม่เจอพี่เหมยลี่เลย คงไม่เป็อะไรมากหรอกนะ
"เสี่ยวฮวาเก็บของไว้เลย คืนนี้เราจะออกไปจากที่นี่กัน"
"เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ"
"คืนนี้เลยหรือเ้าคะ ข้าไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้"
"ใช่คืนนี้เลย รีบเก็บของได้แล้ว" ฉันบอกเธอ ถ้าขืนอยู่ต่อมีหวังฉันจะไม่ได้ท่องเที่ยวแน่ ขอทำทุกอย่างที่อยากทำให้ครบก่อน ถ้าข้าพอใจแล้วกลับมาเขายังไม่มีใครฉันก็พร้อมจะเจอเขา อีกอย่างฉันก็กลัวใจตัวเองเช่นกัน นี้ล่ะเื่ใหญ่ที่แท้จริงเลย
หลังจากที่ฉันให้เสี่ยวฮวาเก็บของเสร็จ ฉันก็ทำทุกอย่างตามปกติ
ในระหว่างที่ทุกคนต่างกำลังหลับไหลอยู่ ฉันและเสี่ยวฮวาก็แอบปีนรั่วข้าง ๆ ประตูหลังออกไป เพราะลู่ฉีให้คนเอาโซ่มาล่ามปิดประตูไว้
ลาก่อนนะทุกคนไว้มีโอกาสฉันจะกลับมาเยี่ยมใหม่
*ฝากเป็กำลังใจให้กับเอมในร่างของลู่จิ่วและเสี่ยวฮวาด้วยนะคะในการออกเดินทางครั้งใหม่ด้วยนะคะ*
10K
