เผยหั่วองค์รักษ์ประจำตัวอี้อ๋องได้กลับมาในสภาพอิดโรยได้ถวายรายงานอี้อ๋องว่าตนเองบกพร่องต่อหน้าที่ขออี้อ๋องโปรดลงโทษตน เนื่องจากเผยหั่วไม่สามารถเชิญท่านหมอด้านพิษมายังจวนได้
"กระหม่อมสมควรตาย มิอาจเชิญท่านหมอลงเขามายังจวนท่านอ๋องได้" อี้อ๋องมองสภาพขององค์รักษ์ก็รีบซักถามว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นทำไมถึงมีสภาพเช่นนี้
"เผยหั่วเ้าเป็อะไร ทำไมร่างกายถึงได้อ่อนแอเช่นนี้" เผยหั่วแม้ร่างกายไม่สามารถผยุงตัวเองได้ ทรุดลงคุกเข่ารอรับโทษจากอี้อ๋องและถวายรายงานว่า
"กระหม่อมได้ขึ้นเขาไปเชิญท่านหมอ มารักษาพระชายาเอกแล้ว แต่กว่าที่กระหม่อมจะขึ้นไปพบท่านหมอที่กระท่อมบนเขา ระหว่างทางได้สูดดมพิษและถูกงูพิษกัดเข้า เป็ของที่ท่านหมอเลี้ยงเอาไว้เพื่อมิให้ผู้ใดขึ้นไปรบกวน แม้กระหม่อมจะอดทนขึ้นไปพบท่านหมอได้ก็กินเวลาไปหลายชั่วยาม พอไปถึงท่านหมอเห็นร่างกายกระหม่อมทนรับพิษต่อไม่ได้จึงได้ช่วยรักษา และฝากสารถึงอี้อ๋องว่าหาก้าให้ลงเขา ขอให้อี้อ๋องเสด็จขึ้นไปพบและเจราจากับท่านหมอด้วยตนเองพะยะค่ะ" เผยหั่วรายงานเื่ต่างๆระหว่างทางมากมายว่าเจออะไรที่ไหน และต้องระวังตัวเองเช่นไรหากจะขึ้นเขา เพราะตนทราบดีว่าอี้อ๋องจะมิทรงลังเลในการขึ้นเขาเพื่อพระชายาเป็แน่
อี้อ๋องได้ยินจึงได้สั่งให้หมอหลวงและซือหยาดูแลและกำชับว่าต้องรอตนกลับมาให้ได้ หากพระชายาเอกเป็อะไรจะมิทรงให้อภัยเป็แน่
เผยหั่ว้าตามเสด็จอี้อ๋องขึ้นเขาไปด้วย แต่อี้อ๋องได้สั่งให้ตนพักรักษาตนเองให้หาย หลังจากหายดีแล้วจงอารักขาพระชายาเอกแทนตน เผยหั่วได้เพียงตอบรับเพราะแม้ภายในใจ้าเสด็จตามถึงตายก็มิหวั่น แต่ก็เกรงว่าจะเป็ภาระแก่อี้อ๋องด้วยสภาพร่างกายอ่อนแอเช่นนี้
อี้อ๋องได้ไปนั่งกุมมือเหมยซี "เ้าจงรอข้าหน่อยนะเหมยซี ข้าจะรีบขึ้นเขาไปเชิญท่านหมอลงมารักษา เ้าจะต้องอดทนให้จงได้ ข้าสัญญาว่าจะรีบกลับมา" พูดเสร็จอี้อ๋องก็จุมพิศที่หน้าผากเหมยซีและบอกให้องค์รักษ์คนอื่นเตรียมตัวขึ้นเขาไปกับตน
ณ ทางขึ้นเขา อี้อ๋องได้สังเกตุเห็นหมอกควันสีขาวก็แน่ใจว่านั้นคือหมอกพิษเป็แน่ จึงได้รับสั่งให้องค์รักษ์ที่ติดตามจงเฝ้าระวังตนเองที่ตีนเขา หากเขามิได้กลับมาภายใจ 1 ชั่วยามให้นำคนบุกขึ้นเขาในทันที
ระหว่างทางอี้อ๋องได้นำผ้ามาปิดจมูกป้องกันการสูดดมควันพิษให้น้อยที่สุด ระหว่างทางก็คอยระวังพืชและสัตย์มีพิษตามคำบอกเล่าของเผยหั่ว แม้จะระวังตนเพียงไรอี้อ๋องก็รับรู้ได้ว่าตนก็ได้รับพิษเข้าให้แล้วจึงฝืนทนเดินต่อไปให้ถึงกระท่อมให้เร็วที่สุด ในใจก็มีเพียงแต่ภาพของพระชายาเอกที่รอคอยความช่วยเหลือจากเขาอยู่ที่จวน
ณ หน้ากระท่อมไม้ อี้อ๋องได้เห็นสมุดไพรต่างๆ มากมายที่ลานด้านหน้ากระท่อม
"ท่านหมอข้ามาแล้ว ท่านอยู่ที่ใดข้ามาเพื่อเจรจาทำข้อตกลงตามที่ท่านได้แจ้งแก่องค์รักษ์ข้าไว้เมื่อวันก่อน" อี้อ๋องพยายามมองหาและรอคอยเสียงตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ พลันหันหลังก็ใที่เห็นชายชราผมขาวอยู่จ้องมองตนอยู่ด้านหลังแล้ว
"ไม่เลว... ไม่เลว..." ชายชราได้พินิจพิเคราะห์ร่างของชายหนุ่มแขกคนใหม่ที่เข้ามายังกระท่อมตน
อี้อ๋องแน่ใจว่านี้คือท่านหมอร้อยพิษเป็แน่จึงได้ท่าทีอ่อนน้อม "คารวะท่านผู้เฒ่า หากข้าเดามิผิดท่านก็คือท่านหมอร้อยพิษเป็แน่ ท่านผู้เฒ่าคงทราบเื่ราวจากองค์รักษ์ที่ได้ส่งมาเชิญท่านไปรักษาฮูหยินของข้าก่อนหน้านี้แล้วเป็แน่ ข้ามาเพื่อเจรจาตามที่ท่านได้บอกแก่คนของข้าไว้ มิทราบว่าท่าน้าสิ่งใดเป็ค่าตอบแทน โปรดแจ้งมาเถิดข้ายินดีจัดหาให้ตามที่ท่านขอ" อี้อ๋องกล่าวด้วยวาจาน้อบนอม
ชายชราหัวเราะชอบใจ "สิ่งของที่ข้าอยากได้ก็คือร่างกายของเ้า" ชายชรากล่าวออกไปจนทำให้อี้อ๋องเกิดความสงสัยเป็อย่างมาก
"ท่านผู้เฒ่า้าร่างกายข้าอย่างนั้นรึ แล้วต้องทำเยี่ยงไร" อี้อ๋องมิได้ปฏิเสธเพราะมีเพียงหมอเทวดาท่านนี้ที่สามารถช่วยเหมยซีได้
"ข้า้าร่างกายของท่านเพื่อทดสอบพิษที่ข้าได้ปรุงขึ้นมาใหม่ แต่มิต้องกังวลไปยาพิษที่ข้าปรุงแล้วมียาแก้อยู่แล้วทั้งสิ้นเพียงแต่ข้า้าหาสูตรยาแก้พิษที่ดีที่สุดเพียงเท่านั้น ส่วนเื่ฮูหยินขอวท่านที่ถูกพิษข้าสามารถรักษาให้ได้แน่นอน" ชายชราผู้ทรนงตนกล่าวออกไปเพราะจากการเล่าอาการจากองค์รักษ์ที่มายังกระท่อมวันก่อน เขาก็ทราบแน่ชัดว่านางถูกพิษอะไร และต้องรักษาเยี่ยงไร
"ว่าอย่างไรเ้ายินดีหรือไม่ หากไม่ยินดีก็จงลงจากเขาไปเสีย" ชายชรากล่าวอย่างดูเชิงชายตรงหน้า เขามิได้สนว่าคนผู้นี้เป็ใคร ใหญ่โตแค่ไหนหาก้าให้เขาช่วยย่อมได้ แต่ของทุกอย่างบนโลกนี้ต้องแลกมาซึ่งสิ่งที่ควรแก่การที่ชายชราเยี่ยงเขาจะลงจากเขา
อี้อ๋องกล่าวตกลงในทันที "ข้ายินดีเป็ผู้ทดลองยาของท่านผู้เฒ่า ขอเพียงแต่ท่านผู้เฒ่าตามข้าลงเขาเพื่อช่วยฮูหยินของข้า ข้ายินดีให้ท่านทดลองพิษที่จวนของข้าได้ทุกเมื่อ" ชายชราหัวเราะชอบใจและยื่นยาให้อี้อ๋องหนึ่งเม็ด
"นี่เป็ยาแก้พิษที่ระหว่างทางเ้าสูดดมไปหากยังมิรีบกินเกรงว่าเ้าจะพาข้าลงเขาไม่ได้เป็แน่" อี้อ๋องรีบรับและกลืนลงไปอย่างไม่อิดออด
ณ จวนอี้อ๋องสาวใช้ในจวนพระชายาเอกรีบเข้ามารายงานว่าอี้อ๋องกลับมาแล้ว และมาพร้อมกับหมอเทวดา พระชายาเอกมีหนทางรักษาแล้ว ซือหยาได้ยินก็รีบไปรับเสด็จที่หน้าจวนในทันที
"นี่นะหรือฮูหยินของท่าน อาการหนักพอสมควรหากข้ามาช้ากว่านี้นางคงได้ไปปรโลกแล้ว" ชายชรากล่าวยิ่งทำให้อี้อ๋องร้อนรน
"ท่านผู้เฒ่ารักษาฮูหยินของข้าได้หรือไม่ ท่านได้โปรดช่วยรักษานางทีข้าจะมิลืมบุญคุญในครั้งนี้" ชายชราได้หันและยิ้มออกมา
"ในโลกนี้หากแม้ข้ามิอาจรักษาได้ เกรงว่าคงมิมีผู้ใดสามารถรักษาได้แล้ว ถึงแม้อาการฮูหยินเ้าจะหนักแต่เชื่อใจข้า รักษานางได้เป็แน่ และพิษชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากแคว้นทางเหนือ หากมิมีผู้มีอำนาจมากพอก็ไม่สามารถหาพิษชนิดนี้มาได้ เกรงว่าฮูหยินของท่านคงได้ล่วงเกินใครเอาไว้เป็แน่ ส่วนเื่บุญคุณเ้าได้ชดใช้แน่หลังจากที่ข้ารักษานางจนหายแล้ว เ้าอย่าได้ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้าก็แล้วกัน" ชายชรากล่าวด้วยความตื่นเต้นเพราะเป็เวลานานแล้วที่เขามิได้ทดลองพิษกับร่างกายมนุษย์ ทำได้เพียงทดลองกับสัตว์บนยอดเขาเท่านั้น ฤทธิ์ของยาและการรักษาย่อมแตกต่างกันเป็แน่
"เอาละพวกเ้าจงออกไปเหลือไว้แต่เพียงแม่หนูคนนี้คอยช่วยข้าก็พอ คนอื่นจงออกไปเกะกะการรักษา" ชายชราชี้มือไปที่ซือหยาให้คอยอยู่ช่วยตนเองคนเดียวเท่านั้น อี้อ๋องจำใจต้องออกไปเฝ้าที่หน้าจวน
415
