“คุณหนูนางฉีหลินนั้นท้องเ้าค่ะ”จูจูที่ยืนอยู่ด้านข้างนายของตนหันมาเอ่ยกับนายของตนเสียงแ่
“ไปที่ห้องของมัน”เฟยเฟิงเอ่ยเสียงเย็น
“มันไม่อยู่เ้าค่ะ”ลี่ลี่ที่เดินออกมาจากห้องเอ่ยรายงานนายของตนเสียงเรียบ
“มันไปที่ใดนะ”เฟยเฟิงเอ่ยด้วยท่าทางขัดใจ
“คุณหนูในทุกวันคุณชายจะแอบซื้อขนมมาฝากนางฉีหลินข้าคิดว่าหากคุณหนู้ากำจัดมันข้าจะแอบนำยาพิษใส่เข้าไปในขนมดีหรือไม่เ้าคะ”จูจูเอ่ยเสนอแผนการกำจัดมารหัวใจของนายของตนด้วยสีหน้านึกสนุกเพราะการที่นางมาติดตามกวางเฟยเฟิงนั้นเป็เพราะกวางเฟยเฟิงนั้นมักจะมีเหยื่อให้นางได้เล่นสนุกอยู่ตลอดๆ
“ดีเ้านำยานี้ไปข้าจะรอดูผลงานของเ้านะหากเ้าทำได้ดีข้าจะมีรางวัลให้เ้าอย่างงามทีเดียว”เฟยเฟิงเอ่ยพร้อมกับมองมาที่จูจูด้วยรอยยิ้มร้าย
“เ้าค่ะข้ารับรองได้เลยเ้าค่ะว่าคุณหนูจะไม่เห็นมันอีกแน่นอนเ้าค่ะ”จูจูเอ่ยพร้อมกับมองมาที่ห้องของฉีหลินแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว
“ดี เช่นนั้นวันนี้เ้าอยู่นี้ข้ากับลี่ลี่จะกลับไปที่จวนข้าหวังว่าวันพรุ่งนี้ข้าจะได้รับข่าวดีนะ”เฟยเฟิงเอ่ยพร้อมกับเดินกลับมาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ
“รับรองว่าคุณหนูจะได้ทุกอย่างที่ท่าน้าเ้าค่ะ”จูจูเอ่ยพร้อมกับมองไปที่นายของตนด้วยแววตาเป็ประกาย
“ดีลี่ลี่เรากลับไปรอข่าวดีที่จวนกันเถอะ”เฟยเฟิงเอ่ยพร้อมกับเดินจากไปทันที
“เจ่าิไปซื้อขนมที่เ้าดังมาให้ข้าที”เฟยิที่เพิ่งทำงานของตนเสร็จเอ่ยสั่งคนสนิทของตนเสียงเคร่ง
“คุณชายจะซื้อให้ฉีหลินอีกแล้วหรือขอรับ”เจ่าิเอ่ยหยอกเย้านายของตน
“อย่าพูดมากรีบไป”เฟยิเอ่ยตัดรำคาญทำให้เจ่าิเดินจากไปพร้อมกับเสียงหาเราะเบาๆ
“เฮ้อเ้านี้นี่ชักจะมากเหิมเกริมขึ้นทุกวัน”เฟยิเอ่ยพร้อมกับส่ายหัวให้คนสนิทของตนเบาๆ
โรงครัว
“อ้าวจูจูเ้ายังไม่กลับอีกหรือ”เจ่าิที่เดินเข้ามาในโรงครัวเอ่ยถามจูจูด้วยสีหน้าสงสัย
“อืมแต่อีกเดี๋ยวข้าก็จะกลับแล้วนะเ้ามีอะไรหรือ”จูจูแสร้งเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ไม่มีอะไรข้าเพียงแค่สงสัยเท่านั้น”เจ่าิเอ่ยพร้อมกับมองมาที่จูจูด้วยความสงสัยต่อไปเพราะจากที่เขารู้มาดูเหมือนว่ากวางเฟยเฟิงจะกลับจวนของนางั้แ่่บ่ายแล้วแล้วเหตุใดจูจูจึงได้อยู่ที่นี่
“อ้อคุณหนูให้ข้าอยู่สังเกตอาหารของนายหญิงนะว่าคนที่โรงครัวได้ทำอาหารให้นายหญิงตามที่คุณหนูบอกหรือเปล่า”จูจูที่รู้ว่าเจ่าิสงสัยตนเองอยู่นางจึงได้เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนทำให้เจ่าิไม่ได้สนใจนางอีกต่อไป
“อ้อเป็เช่นนี้นี่เอง”เจ่าิพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเดินกลับหลังเดินจากไปทันที
“อ๊ะนั้นคืออะไรนะ”จูจูที่เห็นถุงขนมที่เจ่าิถืออยู่เอ่ยถามพร้อมกับใช้มือที่ว่องไวของตนดึงถุงขนมนั้นมาจากมือของเจ่าิจนทำให้เจ่าินั้นถึงกับมองมาที่นางอย่างไปไม่ถูกทันที
“เ้าจะทำอะไรนะนะนี้คือขนมที่คุณชายสั่งข้าออกไปซื้อมานะ”เจ่าิเอ่ยพร้อมกับมองไปที่จูจูอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นว่าจูจูนั้นเปิดดูขนมในกล่องไม้เสียแล้ว
“เช่นนั้นหรือเอาไปสิ”จูจูที่ทำตามจุดประสงค์ของตนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้ส่งกล่องขนมให้กับเจ่าิคืนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
“เอ้าอะไรของนางเนี้ยนึกอยากจะดึงก็ดึงนึกอยากจะโยนก็โยน”เจ่าิที่รับกล่องไม่้ที่จูจูโยนเอามาให้ได้ก็ได้แต่มองตามหลังของจูจูด้วยสีหน้ามึนงง
ห้องหนังสือ
“คุณชายขนมได้แล้วขอรับ”เจ่าิเอ่ยพร้อมกับมองมาที่นายของตนด้วยสายตาล้อเลียน
“เ้าเอาไปให้นางบอกว่าเป็ของที่ข้ากินเหลือแล้วเอาไปให้นางเข้าใจหรือไม่”เฟยิเอ่ยพร้อมกับมองมาที่ิเจ่าด้วยน้ำเสียงเรียบ
“คุณชายพูดเช่นนั้นจะดีหรือขอรับ”เจ่าิเอ่ยถามนายของตนด้วยสีหน้ายากจะเชื่อของใหม่แท้ๆแต่นายของเขากลับบอกฉีหลินว่าขนมนี้เป็ของเหลือเสียอย่างนั้น
“เฮ้อ ข้าสั่งให้เ้าทำอะไรก็ทำไปเถอะรีบไปแล้วรีบมาวันนี้ท่านพ่อของข้าสั่งให้ข้าไปที่ห้องทำงานของท่าน”เฟยิเอ่ยพร้อมกับก้มลงไปอ่านตำราของตนต่อด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
“ขอรับคุณชาย”เจ่าิเอ่ยขานรับนายของตนแล้วรีบเดินจากไปทันที
1K
