ภายใต้มนุษย์

หลังจากเสียงของพ่อเงียบลง เสียงฝีเท้าก็ค่อยห่างออกไปจากหน้าห้องเธอ

ฝนเธอคิดเหมือนฉันแล้วใช่มั้ย ฉันว่านี่มันไม่ปกติ ฉันเห็นสายตาที่เขามองมา มันไม่เหมือนที่เราเคยเห็นเลย เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฝนจับมือน้ำไว้แน่น ไม่เป็๞ไรนะ..  ทั้ง2นั่งลงบนที่นอน เกิดอะไรขี้นกับพ่อของเรา น้ำพูดขึ้น หรือวันนี้พ่อไปทำอะไรมา หรือเขาไม่ใช่พ่อของเรา… หลังจบประโยคเด็กสาวทั้ง2มองหน้ากัน บรรยากาศเงียบงันเหมือนเวลาหยุดนิ่ง.. เธอจะบ้าหรอ ไม่ใช่พ่อได้ยังไง เธอก็รู้อยู่เราก็เห็นว่าคือพ่อ 

ฉันรู้ ฉะ..ฉันแค่คิดไปทั่ว ฉันกลัว 

    งั้นเราไปถามกันเลยว่า วันนี้พ่อไปไหนมา น้ำพูดขึ้น

..เธอค่อยๆหมุนลูกบิดประตูดันออกช้าๆ เธอไม่เห็นพ่อของเธอ แต่ได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังรื้อของในห้องนอนของพ่อ เด็กสาวทั้ง2 จับมือกันแน่นค่อยๆเดินไปหาพ่อของเธอ ดูเหมือนว่าประตูห้องนอนพ่อเธอปิดไม่สนิท พวกเธอจึงมองเห็น ว่าพ่อของเธอนั้นกำลังรื้อของ แล้วได้ยกกล่องใบนึงออกมาจากภายในตู้เสื้อผ้า 

เหมือนว่าจะเป็๲ กล่องอัลบั้มรูป แต่ไม่ทันไร พ่อเธอกลับหยุดนิ่ง และเหมือนกำลังจะเดินมาทางเธอ เธอ2คนจึงตัดสินใจ รีบเดินกลับเข้าห้อง แต่ดีว่าห้องอยู่ไม่ห่างกันมากนัก พวกเธอรีบล็อคประตู ยืนหันหลังพิงประตูแล้วค่อยๆดันตัวลงมานั่งตรงพื้นช้าๆ ..เธอว่าในกล่องนั้นมีอะไร ฝนพูดขึ้น. มีวิธีเดียวที่จะรู้ น้ำตอบ.

   เด็กสาว2คน เฝ้าฟังเสียงเท้าของพ่อเธอ เดินออกจากห้อง เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงไม่ทำให้เธอทั้ง2เลิกความพยายาม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังขึ้น ผ่านหน้าห้องของเธอ.

ฉันจะลองแง้มประตูดู น้ำพูดขึ้น พ่อกำลังเดินไปหลังบ้าน เอาล่ะ. ฉันจะไปดูเอง ส่วนเธอฝน คอยดูอยู่หน้าห้องเอาไว้ ฝนตอบรับโดยที่ในใจของเธอไม่เต็มใจมากนัก 

น้ำพยามเดินให้เงียบและเร็วเพื่อที่จะเข้าไปในห้อง เธอเปิดกล่องนั้นออกมา ในนั้นมีอัลบั้มรูป และชุดของแม่ของเธอ เธอใช้มือคว้านหาไปเรื่อยๆ จนเจอกล่องใบนึง กล่องเหล็กขนาดเล็ก ในนั่นมีรูปภาพอยู่2ใบ ใบแรกเป็๲รูป พ่อแม่และเธอทั้ง2คน ส่วนอีกใบที่สภาพทั้งเก่าและมีรอยยับ เธอคลี่มันออกมา.. มือเธอสั่นพร้อมเหงื่อเริ่มซึมออกจากหน้าผาก… เธอได้แต่รำพึงในลำคอ นี่มัน..อะไรกัน..

..ทำอะไรอยู่จ้ะลูกรัก. 

เธอหันควับ! พ่อของเธอยืนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับแขนที่คล้องคอฝนเอาไว้ .. ลูกหาอะไรอยู่หรอ พ่อเธอถามขึ้น น้ำมองหน้าของฝนเธอตัวสั่นมือของเธอกำกางเกงไว้แน่น…. 

..แกเป็๲ใคร..

พ่อเธอแสยะยิ้ม จำพ่อไม่ได้หรอ เธอเสี่ยงสั่น ถามซ้ำว่า แกเป็๲ใคร.. พร้อมยื่นรูปที่เธอเห็นใบสุดท้าย เป็๲รูปของพ่อเธอ แต่ในรูปนั้นกลับมีพ่อของเธออยู่2คน  สิ้นสุดเสียงของน้ำ/  พ่อเธอก็ผลักฝนล้มลงในห้อง แล้ววิ่งไปหาเธอ พร้อมกับกอดเธอแล้วพูดว่า พ่อเองไงจ้ะ เธอดิ้นสุดแรง จนหลุดออกมาแล้ว แต่ไม่ทันได้ไปไหนไกล พ่อเธอจับแขนไว้ได้ แล้วพูดว่า เพราะไอเหี้ยนั่นใช่มั้ย ลูกถึงลืมพ่อได้ขนาดนี้ เธอสะบัดแขนจนหลุดแล้วพาฝนวิ่งเข้าไปในห้องนอนของเธอ จัดการล็อคประตู 

เธอ2คน ตัวสั่น น้ำตาไหล มีเพียงประตูบานไม้เก่าๆบานนี้เท่านั้นที่กั้นระหว่าง เธอทั้ง2กับ ชายคนนั้นที่เธอเรียกว่าพ่อ 

… ก๊อก ก๊อก สาวน้อยของพ่อ ไม่คิดถึงกันหรอ..

เสียงนั้นทำเธอทั้ง2คนร้องไห้ กอดกันตัวสั่น พ่อของหนูอยู่ไหน หนูกลัว พ่อจ๋าา

กับข้าวมื้อเย็นอร่อยมั้ยจ้ะ แต่พ่อว่าเนื้อมันเหนียวไปหน่อย เนื้อของคนแก่ๆก็แบบนี้และเนาะ

สิ้นเสียงประโยคนั้น เด็กสาว2คนเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอกรีดร้องอย่างสุดเสียง พร้อมกับเรียกหาพ่อของเธอ

โอ๋..ไม่เป็๲ไรนะลูก 

ตึ้งๆๆ!! เปิดประตูให้พ่อกอดหน่อยสิ เปิดหน่อยลูกจ๋า เสียงของชายคนนั้นดังผ่านประตูเข้ามา กูบอกให้เปิด!

เธอทั้ง2 ได้แต่นั่งกอดกันกรีดร้อง ร้องไห้ 

เสียงทุบประตูดังอย่างต่อเนื่อง เหมือนมันจะพังให้ได้

จนสักพักเสียงทุบประตูก็เงียบลง..

เธอ2คนมองซ้ายมองขวา แล้วค่อยๆเดินไปที่ประตู 

น้ำค่อยๆบิดลูกบิดช้าๆ..

            !! ตึ้ง!! หน้าพ่อโผล่มาพร้อมกับจับประตูไว้ 

   “ มึงอยากรู้ใช่มั้ย! ว่าพ่อที่มึงเรียกหา มันอยู่ไหน 

              มันก็อยู่ในกับข้าวที่ึมึงกินกันไปไง!! “