หลังจากพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ระบุพิกัดและเวลาซ่อนอยู่ในลิ้นชักชั้นล่างสุดบนโต๊ะทำงานของจ่าสมศักดิ์ ผู้กองเมธัสไม่ได้ปล่อยให้เบาะแสหลุดมือเขาประเมินทันทีว่าจ่าสมศักดิ์ไม่ได้แค่ออกไปสืบคดีธรรมดาแต่กำลังสืบพฤติกรรมผิดปกติบางอย่างเื้ัการหายตัวไปของนายวุฒิเมธัสใช้เส้นสายตำรวจสืบสวนและสายสัมพันธ์ส่วนตัวกดดันขอเข้าถึงระบบเซิร์ฟเวอร์กล้องหน้ารถของรถยนต์พาณิชย์และรถแท็กซี่ที่วิ่งผ่านเส้นทางซอยบาร์เหล้าในคืนเกิดเหตุ
กระบวนการคัดกรองไฟล์วิดีโอนับสิบชั่วโมงซับซ้อนและกินเวลานานแต่ความพยายามก็ส่งผล เมื่อเขาสามารถดึงไฟล์ภาพความละเอียดสูงจากกล้องหน้ารถขนส่งของบริษัทเอกชนคันหนึ่งที่ขับตามหลังรถกระบะแวนสีเข้มคืนนั้นเมธัสทำการซูมและปรับความสว่างของภาพจนได้คลิปวิดีโอหลักฐานชิ้นสำคัญ—ท้ายรถกระบะแวนรุ่นเก่าคันนั้นสกรีนสติ๊กเกอร์สะท้อนแสงเป็โลโก้รูปดอกบัวคู่พร้อมข้อความ“บัวการค้า” อย่างชัดเจน!
.
.
.
ยามวิกาลของคืนเดียวกันเมธัสในชุดลำลองสีมืดแอบซุ่มลอบเข้ามาบริเวณหลังโกดังห้องเย็นของบัวชายหนุ่มสอดส่องสายตาผ่านเงามืด หัวใจเต้นระทึกหมายจะจับให้ได้คาหนังคาเขาแต่สิ่งที่เขาพบจอดอยู่ใต้ชายคา กลับเป็ รถกระบะแวนตู้เย็นรุ่นใหม่ล่าสุดสีขาวแม้จะมีโลโก้ร้านเดียวกัน แต่สภาพ ปีที่ผลิต และรุ่นแตกต่างจากคันทรงแชสซีส์โบราณในคลิปหลักฐานอย่างสิ้นเชิงเมธัสพยายามเดินสำรวจรอบโกดัง ค้นหาตามพุ่มไม้และโรงจอดรถข้างเคียงแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของรถแวนรุ่นเก่าคันนั้น
สิ่งที่ผู้กองหนุ่มไม่รู้เลยก็คือ...ในห้องควบคุมระบบไฟสลัว้าอาคาร บัวนั่งกอดอกมองหน้าจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดแบบอินฟราเรดจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเมธัสด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือคิดจะก้าวออกไปจัดการ
บัวจุดยิ้มมุมปากเบาๆพลางพึมพำกับตัวเองในความมืด “อยากเล่นเกมสืบสวนนักใช่ไหมคะผู้กอง...งั้นพี่จะจัดเวทีให้เล่นอย่างสมบทบาทเลยค่ะ”
.
เที่ยงวันถัดมาตลาดสดคึกคักไปด้วยผู้คน ร้านบัวมีลูกค้ามาอุดหนุนแ่าแก้วพนักงานหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังตวัดมีดปังตอสับกระดูกหมูเสียงดัง ฉับ!ฉับ! อย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้นร่างสูงของเมธัสในชุดสูทลำลองก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนหน้าเคาน์เตอร์ที่บัวยืนอยู่
“ขอเวลาคุยหน่อยได้ไหมครับคุณบัว?” เมธัสเอ่ยเสียงเรียบ ตาวาดมองบัวอย่างจับผิด
บัววางมือลง ยิ้มรับอย่างเป็มิตรตามประสาแม่ค้า “ได้สิคะผู้กอง มีอะไรให้บัวรับใช้เหรอคะ?”
เมธัสไม่พูดพร่ำทำเพลงเขากดเปิดคลิปวิดีโอหลักฐานในโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นไปตรงหน้าบัวคลิปจับภาพรถแวนสีเข้มรุ่นเก่าพร้อมโลโก้ร้านของเธอที่ขับออกจากซอยบาร์เหล้าในคืนที่จ่าสมศักดิ์และนายวุฒิหายตัวไป
“รถแวนคันนี้... เป็ของร้านคุณใช่ไหมครับ?” เมธัสถามกดดัน “มันไปทำอะไรที่ซอยนั้นในคืนที่ลูกน้องผมหายตัวไป?”
บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุนแต่บัวกลับไม่มีสีหน้าตื่นใหรือหลบสายตาแม้แต่นิดเดียวเธอทำเพียงแค่มองคลิปนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
“อ๋อ... รถคันนี้นี่เอง” บัวเงยหน้าสบตาเมธัสตรงๆั์ตาคมกริบแฝงความเย้ยหยันเล็กๆ “คันนี้เป็รถกระบะแวนรุ่นเก่าของร้านบัวจริงค่ะ...แต่บัวทำสัญญาสภาพซากและปลดประมูลขายขาดให้เต็นท์รถมือสองไปตั้งหลายปีแล้วค่ะผู้กอง”
เมธัสขมวดคิ้วกึก “ขายไปแล้ว?”
“ใช่ค่ะ ปัจจุบันพนักงานของบัวขับรถกระบะแวนตู้เย็นรุ่นใหม่สีขาว... คันที่ผู้กองแอบด้อมๆ มองๆอยู่หลังโกดังร้านบัวเมื่อคืนนี้นั่นแหละค่ะ” บัวเว้นจังหวะยิ้มหวานส่งให้
คำพูดนั้นทำเอาเมธัสหน้าหงาย!เืลมสูบฉีดขึ้นใบหน้าด้วยความอับอายและตกตะลึงเขาไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้ตัวว่าเขาแอบเข้าไปเมื่อคืน
“คุณ...”
“บัวไม่ได้ติดใจเอาความหรอกค่ะเื่บุกรุก” บัวเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “แต่ถ้าผู้กองอยากรู้จริงๆว่าใครเอารถเก่าคันนั้นไปขับก่อเื่... บัวแนะนำให้ลองไปเช็กที่ ‘เต็นท์รถมือสองเฮียโชค’ ตรงแยกนอกเมืองดูนะคะบัวขายขาดโอนลอยให้แกไปนานแล้ว เอกสารซื้อขายกับหนังสือมอบอำนาจก็ยังมีเก็บไว้อยู่เลยไม่รู้ว่าแกเอาไปปล่อยโอนต่อให้ใครหรือพวกมาเฟียแถวไหนบ้าง”
เมธัสยืนนิ่งเกร็งกรามแน่นจนเป็สัน เขาเจ็บใจที่โดนแม่ค้าขายเนื้อปั่นหัวจนไปไม่เป็แถมยังโดนต้อนจนมุมด้วยข้อมูลและหลักฐานอ้างอิงที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบล่วงหน้า
“ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ...” เมธัสกัดฟันพูดก่อนจะหมุนตัวเดินห่างออกมาจากร้านด้วยความหงุดหงิดสุดขีด
บัวมองตามแผ่นหลังของตำรวจหนุ่มไปจนสุดสายตาดวงตาเปลี่ยนเป็ความเ็าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเพลงที่รอฟังข่าวอยู่...
‘หมากตาต่อไปเริ่มแล้วค่ะเพลง...’
7K
