หลายสัปดาห์ผ่านไป...
ชีวิตของเฟยหลงในสำนักมังกรครามยังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการฟื้นฟูร่างกายและศึกษาตำราในหอคัมภีร์ โดยเฉพาะบันทึกเกี่ยวกับยุคบรรพกาลและเผ่าพันธุ์ต่างๆ เขารู้สึกว่าการทำความเข้าใจรากเหง้าของตนเองนั้นสำคัญไม่แพ้การฝึกฝนลมปราณ
แต่การกระทำที่ดู "ไม่เอาไหน" ในสายตาของศิษย์คนอื่นๆ ก็กลายเป็นหัวข้อให้เกาเฟิงและพรรคพวกนำไปนินทาและเยาะเย้ยอยู่เสมอ พวกเขามองว่าเฟยหลงเป็นเพียงเด็กบ้านนอกที่หวาดกลัวการฝึกฝนที่แท้จริงของสำนัก และได้แต่ซ่อนตัวอยู่ในกองตำรา
จนกระทั่งวันหนึ่ง...เรื่องราวก็ได้มาถึงจุดแตกหัก
ขณะที่เฟยหลงกำลังเดินผ่านลานฝึกซ้อมหลักเพื่อกลับไปยังที่พัก เขาก็ถูกเกาเฟิงและพรรคพวกอีกสี่ห้าคนเดินเข้ามาขวางทางไว้ เกาเฟิงกอดอกมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ข้างกายของมันมีภูตหมาป่าเพลิงยืนแยกเขี้ยวขู่คำรามเบาๆ
"ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาจากหอคัมภีร์แล้วรึ ไอ้ขี้ขลาด" เกาเฟิงกล่าวเสียงดังจนศิษย์คนอื่นๆ ที่กำลังฝึกซ้อมอยู่หันมามองเป็นตาเดียว "ข้าเบื่อที่จะต้องทนเห็นหน้าเจ้าที่ได้ชื่อว่าเป็น 'ศิษย์สายหลัก' แต่กลับไม่เคยแตะต้องอาวุธหรือฝึกฝนวิชาของสำนักเลยแม้แต่น้อย!"
เฟยหลงมองเขานิ่งๆ "นั่นมันก็เป็นเรื่องของข้า"
"เรื่องของเจ้างั้นรึ? ไม่! มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีของศิษย์สายหลักทุกคน!" เกาเฟิงตวาด "ข้าขอใช้กฎของสำนัก...ท้าประลองกับเจ้าอย่างเป็นทางการ!"
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบๆ ลานประลอง
"การประลองนี้...เราจะเดิมพันกันด้วย คะแนนสมทบ 500 คะแนน!" เกาเฟิงประกาศก้อง "ถ้าเจ้าชนะ คะแนนทั้งหมดของข้าก็เป็นของเจ้า แต่ถ้าเจ้าแพ้...เจ้าก็ต้องติดหนี้สำนักและจะไม่มีสิทธิ์เบิกทรัพยากรใดๆ ไปอีกครึ่งปี! ว่ายังไงล่ะ...กล้ารับคำท้าของข้าหรือไม่!?"
มันคือกับดักที่วางไว้อย่างแยบยล! เกาเฟิงรู้ดีว่าเฟยหลงเป็นศิษย์ใหม่ที่ยังไม่มีคะแนนสมทบเลยแม้แต่คะแนนเดียว การท้าด้วยเดิมพันที่สูงขนาดนี้จึงเท่ากับบีบให้เฟยหลงต้องปฏิเสธ และนั่นจะทำให้เขากลายเป็นคนขี้ขลาดในสายตาของทุกคนทันที
ศิษย์พี่หลี่หยางที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งเข้ามา "เกาเฟิง! นี่เจ้าทำเกินไปแล้วนะ! ศิษย์น้องเฟยหลงเพิ่งเข้ามา จะไปมีคะแนนสมทบที่ไหนมาเดิมพันกับเจ้า!"
"นั่นมันไม่ใช่ปัญหาของข้า!" เกาเฟิงหัวเราะเยาะ "ในเมื่อไม่มีปัญญา ก็แปลว่าไม่กล้า! เห็นกันรึยังทุกคน! จ้าวยุทธภพที่พวกเจ้ายกย่องกันน่ะ...ก็เป็นได้แค่เต่าที่หดหัวอยู่ในกระดองเท่านั้นเอง!"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากพรรคพวกของเขา
เฟยหลงยังคงนิ่งสงบ...ดวงตาของเขามองผ่านเกาเฟิงไปราวกับอีกฝ่ายไม่มีตัวตน...จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กลับดังก้องไปทั่วบริเวณ
"ข้ารับคำท้า"
ทุกคนถึงกับเงียบกริบ แม้แต่เกาเฟิงเองก็ยังประหลาดใจ
"แต่ข้าไม่มีคะแนนในตอนนี้" เฟยหลงกล่าวต่อ "ให้เวลาข้า...หนึ่งเดือน...ข้าจะไปหาคะแนนสมทบ 500 คะแนนมาวางเดิมพันกับเจ้าด้วยตัวเอง"
คำประกาศนั้นเต็มไปด้วยความทระนงและมั่นใจอย่างที่สุด! มันเปลี่ยนสถานการณ์จากที่กำลังจะถูกทำให้อับอาย กลายเป็นการประกาศความท้าทายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!
เกาเฟิงแสยะยิ้ม "ดี! ข้าจะให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือน! แล้วข้าจะรอขยี้เจ้าบนลานประลอง!"
เฟยหลงไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังและเดินออกจากลานประลองไปทันที ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและไม่เชื่อของศิษย์ทุกคน เขามุ่งหน้าตรงไปยังอาคารหลังหนึ่งที่เขาไม่เคยไปมาก่อน..."หอภารกิจ"
หลี่หยางและสวี่เจี๋ยที่บังเอิญแวะมาเยี่ยมพอดีรีบวิ่งตามไปอย่างเป็นห่วง
"เฟยหลง! เจ้าจะบ้าไปแล้วรึ!" สวี่เจี๋ยกล่าว "การจะหา 500 คะแนนภายในหนึ่งเดือนมันแทบเป็นไปไม่ได้เลยนะ! ภารกิจทั่วไปให้คะแนนแค่ 10-20 คะแนนเท่านั้นเอง!"
เมื่อพวกเขามาถึงหอภารกิจที่เต็มไปด้วยศิษย์ที่กำลังเลือกรับงานกันอย่างขวักไขว่ เฟยหลงก็เดินตรงไปยังกระดานประกาศภารกิจทันที สายตาของเขากวาดผ่านภารกิจระดับต่ำและระดับกลางอย่างรวดเร็ว...คุ้มกันคาราวาน...ล่าสัตว์อสูรระดับต่ำ...รวบรวมสมุนไพร...ภารกิจเหล่านี้ให้คะแนนน้อยและต้องใช้เวลามากเกินไป
แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ประกาศใบหนึ่งที่ติดอยู่ในส่วนของ "ภารกิจระดับสูง"...เป็นภารกิจที่ไม่มีใครกล้าเลือกรับมานานหลายเดือนแล้ว
"ภารกิจสืบสวน: สำรวจ 'ป่าหมอกอสูร' ที่อยู่ทางทิศเหนือ เพื่อค้นหาต้นตอของไอปีศาจที่ทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงที่ผ่านมา"
"ระดับความอันตราย: สูงสุด""รางวัล: 1,000 คะแนนสมทบ"
"ไม่ได้นะเฟยหลง!" หลี่หยางร้องห้ามทันทีที่เห็น "ป่าหมอกอสูรเป็นเขตต้องห้าม! ว่ากันว่าใครที่เข้าไปไม่เคยได้กลับออกมา ไอปีศาจในนั้นรุนแรงจนสามารถกัดกร่อนลมปราณของผู้ฝึกยุทธ์ได้! มันเป็นภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ!"
แต่เฟยหลงกลับจ้องมองคำว่า "ไอปีศาจ" บนประกาศนั้นนิ่ง...หัวใจของเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง...ความรู้สึกที่เชื่อมโยง...
เขาหันไปหาเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลหอภารกิจ
"ข้า..." เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่
"จะรับภารกิจนี้"
142K
