ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

บทที่ 150

งานชุมนุมศิลปะ

จางหยวนเดินทางเข้ามาพบกับสวี่รั่วหยุนภายในสถานที่แห่งนี้

หลังจากที่เดินเข้ามาอีกฝ่ายก็แสดงท่าทางยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดี

สวี่รั่วหยุนเชิญเข้าให้นั่งลงที่เก้าอี้ตำแหน่งแขกอีกฝ่ายเองก็นั่งลงที่เก้าอี้ตำแหน่งเจ้าบ้าน

น้ำชาและขนมถูกยกมาต้อนรับอย่างไม่ขาดตกอีกฝ่ายต้อนรับเขาเป็นอย่างดี

จางหยวนที่นั่งลงตรงตำแหน่งที่นั่งนั้นเค้ายกน้ำชาขึ้นมาดื่มตามมารยาท

สวี่รั่วหยุนที่นั่งอยู่ด้านหน้าพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับรู้เหตุผลที่เขาเดินมาที่สถานที่แห่งนี้“ คงจะเดินทางมาถามเกี่ยวกับจดหมายที่ข้าส่งให้กับเจ้าสินะ ”

จางหยวนพยักหน้าตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้วขอรับผู้น้อยเดินทางมาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับจดหมายที่ท่านทรง ”

“ ข้าไม่รู้ว่าจดหมายนี่มันคืออันใดแล้วหมายความว่าอย่างไรอย่างนั้นหรือขอรับ”

“ ท่านกำลังจะชวนข้าการชุมนุมศิลปะอย่างนั้นหรือ”

“ ใช่แล้วงานชุมนุมวัตกรรมที่ถูกจัดขึ้นที่ไผ่หยกอย่างไรล่ะนี่ถือเป็นโอกาสที่ดีนะข้าคิดว่าคุณมีฝีมืออย่างเจ้าก็ควรจะเดินทางไปด้วย”

“ เพราะแบบนั้นเลยขอบัตรเชิญพิเศษมาให้กับเจ้าเพื่อให้เจ้าสามารถเดินทางเข้าไปภายในหมู่บ้านและงานแห่งนั้นได้”

“ งานนี้ถูกจัดขึ้นในรอบหลายปีเจ้าเองก็ควรเดินทางไปกับข้า”

“ ข้าเองก็เดินทางไปเพียงคนเดียวเพราะแบบนั้นการมีเพื่อนเมืองเดียวกันเดินทางไปก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี”

สวี่รั่วหยุนพูดถึงจุดประสงค์ของตนเองออกมาอย่างรวดเร็ว

อีกฝ่ายพยายามอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้กับจางหยวนฟัง

จางหยวนที่ได้ยินแบบนั้นจึงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ท่านบอกว่านี่เป็นงานชุมนุมใหญ่ในรอบปี ”

“ แล้วผู้น้อยอย่างค่าเดินทางไปในครั้งนี้จะไม่กลายเป็นที่ไม่พึงพอใจกับคนภายในงานอย่างนั้นหรือขอรับ”

“ แน่นอนว่าไม่เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วค่านำเอาภาพวาดของเจ้าไปให้ผู้ที่จัดงานนั้นดูเขายินดีเชิญเจ้าเข้าไปร่วมงาน” สวีรั่วหยุนคิดรับมือเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้ว

แน่นอนว่าถ้าใช่เพียงแค่เส้นสายเดินทางเข้าไปภายในงานคงจะมีผู้คนที่ไม่พึงพอใจอย่างแน่นอน

เพราะแบบนั้นตัวของมันจึงนำเอาภาพวาดที่เป็นฝีมือของจางหยวนมาให้กับผู้ที่จัดงานรู้

แน่นอนว่าภาพวาดที่ได้ชื่อว่าเป็นจิตวิญญาณแห่งยุคคนผู้นั้นมองเห็นเพียงครั้งเดียวก็ต้องส่งบัตรเชิญมาถึง

เพียงแค่นี้ก็ไม่มีผู้ใดภายในงานที่กล้าทำการพูดหรือว่าทำการกล่าวกับเขาแล้วว่าเขาเดินทางเข้ามาโดยใช้เส้นสาย

“ การเดินทางไปในครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พวกจิตตะกอนหรือพวกที่คลั่งไคล้งานศิลปะเดินทางไปหรอกนะ”

“ ข้าจะบอกเอาไว้ให้ว่าภายในงานมีพวกคนจากตระกูลใหญ่หรือว่าพวกคนที่มีอำนาจภายในราชสำนักเดินทางไปด้วย”

“ ตัวของเจ้ากำลังก่อร่างเกี่ยวกับธุรกิจของตนเองเพราะแบบนั้นการได้รับการสนับสนุนหรือทำความรู้จักกับคนพวกนั้นเอาไว้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ” สวี่รั่วหยุนพูดออกมาแบบนั้น

จางหยวนถึงกับขมวดคิ้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ภายในใจของตนเอง

อีกฝ่ายรู้จุดอ่อนของเขา และก็ทำการใช้ตัวเลือกเกี่ยวกับเรื่องนี้มาเป็นตัวล่อ

แน่นอนว่าการทำความรู้จักกับผู้คนมากมายภายในงานเอาไว้ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นผลดีกับเขาในอนาคต

อย่างน้อยก็ทำการผูกมิตรเอาไว้ดีกว่าเป็นศัตรูผู้คนที่รวมตัวภายในงานเป็นคนที่มีชื่อเสียงแถมบางคนยังเป็นคนจากตระกูลใหญ่

อย่างสวีรั่วหยุนผู้นี้ที่เดินทางไปก็เป็นเศรษฐีจากเมืองจินหยวน

คนที่เดินทางไปในครั้งนี้ก็คงจะมีฐานะที่ไล่เลี่ยกัน

ก็ในครั้งนี้คงจะพูดได้ว่าเป็นการรวมตัวของผู้คนจำนวนมากที่มีอำนาจไม่แพ้งานชุมนุมพ่อค้า

ไม่ว่าจะมองในด้านไหนเขาเองก็มีเหตุผลที่จำเป็นจะต้องเดินทางไปอยู่มากมายเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

จางหยวนคิดว่าถ้าตัวเองถามต่อไปมันเองก็กลายเป็นเรื่องหนักใจเขาพยักหน้าแล้วก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ เข้าใจแล้วขอรับ ”

“ งานชุมนุมในครั้งนี้จะเริ่มขึ้นอีกหลายเดือนข้างหน้าหลังจากที่ผ่านพ้นฤดูหนาวไปแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”

“ ใช่แล้วรอผ่านพ้นฤดูหนาวงานชุมนุมจะถูกจัดขึ้น”

“ ช่วงนั้นอากาศกำลังดีการเดินทางเองก็ไม่อยากลำบากเจ้าเองก็เฝ้ารอก็แล้วกัน”

จดหมายเชิญนี้ถูกส่งมาก่อนอันที่จริงงานชุมนุมที่จะถูกจัดขึ้นมันเริ่มต้นขึ้นอีกตั้งหลายเดือน

หลังจากที่สอบถามเกี่ยวกับงานชุมนุมจนเสร็จจางหยวนก็ได้เดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

ฤดูหนาวยาวนาน

ความหนาวเหน็บในปีนี้ถือว่าหนาวกว่าปีที่แล้วเป็นอย่างมากแต่มันเองก็ยังอยู่ในระดับที่ผู้คนส่วนใหญ่สามารถรับได้

ช่วงฤดูหนาวการค้าไม่ค่อยดีสักเท่าไร

เพราะว่าบรรยากาศที่หนาวเหน็บบริเวณด้านนอกผู้คนก็ล้วนแล้วเก็บตัวอยู่ภายในบ้านของตนเอง

แต่ว่าร้านผักวิญญาณของจางหยวนยังคงสามารถขายได้ดีนี่เองก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเช่นเดียวกันในขณะที่เศรษฐกิจภายในเมืองจินหยวนดูเหมือนว่าจะซบเซาลงเป็นอย่างมาก

แต่กิจการทั้งสองของเขาที่กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้มันยังคงมีผู้คนมากมายที่เข้ามาอุดหนุน

อันที่จริงแล้วเศรษฐกิจที่ตกต่ำลงในช่วงฤดูหนาวนั่นเองก็เป็นเรื่องปกติ

หิมะโปรยปรายด้านนอกความหนาวย่างกายเข้ามาภายในห้องทำงาน

จางหยวนที่นั่งอ่านรายงานเอกสารทั้งหมดอยู่ในตอนนี้มุมปากของเขากำลังยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ

เพราะว่าในตอนนี้จากรายงานที่ถูกส่งมาถึงกับเขามันเป็นตัวยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าหลังจากที่ผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปแล้วกิจการทั้งหมดของเขามันจะเติบโตอย่างก้าวกระโดด

“ ยอดเยี่ยมไปเลยจากที่มองดูแล้วกิจการทั้งหมดและการเตรียมการทุกอย่างจะเสร็จสิ้นในช่วงผ่านพ้นฤดูหนาวพอดี”

“ สวนผักและสวนผลไม้ที่ถูกเพิ่มมันเองก็จะสามารถทำเสร็จในช่วงหลังผ่านพ้นฤดูหนาว”

“ รวมไปถึงท่าเรือที่ทำสัญญาเอาไว้กับพ่อค้าสือด้วยเช่นเดียวกัน”

“ ในตอนนี้เป็นสัญญาณดีหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปกิจการของเราคงจะเติบโตอย่างก้าวกระโดด”

“ หลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปมันเองก็คงจะเป็นเวลาคบหนึ่งปีที่ตัวของเราเริ่มทำการก็ตั้งกิจการมา”

จางหยวนสะบัดตนเองหนึ่งครั้งเปิดหน้าต่างของระบบขึ้นมาบริเวณด้านหน้า

[ ชื่อจางหยวน อายุ 18 ปี เพศชาย ]

[ สิทธิ์ตำแหน่ง: เศรษฐีผู้ร่ำรวย ]

[จำนวนเงิน : 35135ตำลึง 4 อีแปะ ]

[ กระเป๋ามิติน้ำหนัก 100\60 กิโลกรัม ]

[ ร้านค้าทั่วไปขั้นสูง]

[ ร้านค้าลึกลับขั้นสูง]

[ ร้านค้าบรรพกาลขั้นสูง]

ในตอนนี้หน้าต่างของระบบแสดงบริเวณด้านหน้าของตนเองบ่งบอกถึงจำนวนเงินของเขา

จำนวนเงินในตอนนี้ที่หลงเหลืออยู่มันอาจจะไม่ได้มากเท่ากลับจำนวนเงินหลังจากที่ประมูลเสร็จ

เพราะว่าจำนวนเงินหลังจากประมูลเสร็จเขาเองก็ใช้เงินส่วนหนึ่งในการก่อตั้งกิจการอีกหลายแห่ง

แถมยังต้องใช้เงินในการลงทุนเพราะแบบนั้นเงินประมาณสี่หมื่นตำลึงหลังจากทำการประมูลเร็จก็เหลืออยู่เพียงแค่นี้

“ หลังจากปีหน้าเงินของเรามันจะเพิ่มพูนขึ้นกว่านี้”

จางหยวนยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

ในขณะที่กำลังนั่งอ่านเอกสารรายงานและกำลังแสดงท่าทางดีใจกับผลประกอบการในช่วงที่ผ่านมาอยู่

เสียงเสียงหนึ่งดังเข้ามาจากบริเวณด้านนอก “ นายท่านเจ้าคะ!!!”

เท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วจากบริเวณด้านนอกนั่นคือคุณหนูหง

นางทำการวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าด้วยท่าทางร้อนรน

จางหยวนด้วยความสนใจจึงถามขึ้น “มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือเหตุใดถึงแสดงท่าทางรีบร้อนเช่นนั้นล่ะ”

“ เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่เมืองไท่ซาน ”

“ ???....เกิดอะไรขึ้น ” จางหยวนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย

รู้สึกประหลาดใจเหตุใดตัวของนางจึงวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเขาแบบนี้หรือว่ามันจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ

จบบทบทที่ 150