ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 88 คนในครอบครัว!

ใบหน้าที่บอบบางและน่ารักของ ลูซี่ นั้นขาวซีดและดวงตาของเธอก็จับจ้องไปที่ ไคล์ ที่แต่งตัวแปลกๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอกัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า“ คุณมาผิดที่แล้ว ฉันไม่ได้เรียกใช้บริการนอกสถานที่ใดๆทั้งนั้น ”

“ ไม่ผิดที่แน่นอน ก็ที่นี่มันบ้านเลขที่ 199 และผมก็รู้ด้วยว่าคุณคือ ลูซี่ เจน” ไคล์ ยักไหล่และยิ้มจากนั้นก็ก้าวเข้าไปใกล้ประตูอีกหนึ่งก้าว ‘ปัง’ ลูซี่ ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

“.....…” ไคล์ พูดไม่ออกชั่วขณะ เขาได้ยินเสียงล็อคประตูลงกลอนจากด้านใน จากนั้นก็ได้ยินเสียงเตือนของ ลูซี่ ดังขึ้น:“ บ้านของฉันอยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ คุณมาก่อกวนฉันแบบนี้อีกไม่นานตำรวจจะต้องมาจับคุณเข้าคุกอย่างแน่นอน!”

ไคล์ ยิ้มและอธิบายว่า:“ ลูซี่ ฉันแค่ล้อเล่นนะ”

“ไปให้พ้น!” ลูซี่ ตะคอกอย่างเย็นชา

ไคล์ อธิบายต่ออีกว่า:“ ฉันเอง ไคล์ ฟังชัด ๆ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นฉันมาหลายเดือนแล้วแต่เสียงของฉันเธอก็น่าจะจำได้”

“ ไคล์?” ลูซี่ ร้องอุทานขึ้นมาอย่างตกใจจากนั้นประตูไม้ก็เปิดเป็นช่องเล็กๆอีกครั้งและดวงตาสีอำพันมองไปที่ ไคล์ นอกประตู

คราวนี้ ไคล์ ไม่ได้ปิดบังใบหน้า เขาให้ เวนอม กระจายหมวกและแว่นตากันแดดออกไปเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“ ไคล์. คุณกลับมาแล้วจริงๆเหรอ?” ลูซี่ รู้สึกประหลาดใจมากเธอรีบเปิดประตูไม้และอ้าแขนโผเข้าไปกอดเขา

“ ฉันไม่ได้เจอเธอมาสองสามเดือนแล้วเธอสบายดีใช่ไหม” ไคล์ ยิ้มพลางจับเอวนุ่มเรียวของ ลูซี่ และมองเธอที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของเขา

ไม่ได้เจอมาครึ่งปีแล้ว ลูซี่ อายุ 17 ปีและเธอก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก

ผมยาวสีทอง ใบหน้าสวยสดงดงามโดยเฉพาะดวงตาสีอำพันที่สวยงามดูน่ารักและขี้เล่นในเวลาเดียวกัน

ไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตาที่สวยขึ้นเท่านั้น แต่ร่างกายก็ยังสมส่วน…

ไคล์ แอบถอนหายใจแม้ว่าจะไม่ได้มองร่างกายของเธอตรงๆ แต่ความรู้สึกนุ่มนวลหลังจากโอบกอดกลับไม่ผอมบางเหมือนแต่ก่อน

ไม่น่าแปลกใจที่เธอต้องคอยระมัดระวังตัวเช่นนี้ สาวสวยที่เติบโตขึ้นและอยู่ตัวคนเดียวมันจะไม่ปลอดภัย

“ หนังสือพิมพ์วันนี้บอกว่าคุณกลับมาที่ฐานทัพในนิวยอร์ก ฉันยังสงสัยว่าคุณจะกลับมาไหม และกลัวว่าห้องจะไม่สะอาดดังนั้น...…” ลูซี่ พูดเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองไปที่ ไคล์ และมือของเธอคล้องไปที่แขนของเขา

เธอสวมกระโปรงขายาวและมีผ้ากันเปื้อนสีเบจสวมอยู่ด้านนอกเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่

“ ในสนามรบที่เยอรมันฉันยังนอนในเต็นท์ตั้งแคมป์แบบเปิด และที่นอนก็ไม่ได้สะอาดอะไร” ไคล์ ยิ้มและพูดต่ออีกว่า“ เรายืนอยู่หน้าประตูมานานแล้วเดี๋ยวคนเดินผ่านไปผ่านมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ถ้ามีคนรู้ว่าบ้านของเขาอยู่ที่นี่คาดว่าคนจะเต็มทั่วทั้งถนนทุกๆวัน

“ก็ได้แต่คุณต้องอุ้มฉันเข้าไป” ลูซี่ รวบรวมความกล้าแล้วพูดขึ้นพร้อมกับกอดแขนของ ไคล์ โดยไม่ยอมปล่อย

“เธอนี่จริงๆเลย ไม่ยอมโตสักที” ไคล์ ส่ายหน้าแล้วอุ้มเธอเข้าไปในบ้านโดยที่ ลูซี่ ซุกใบหน้าของเธอไว้บนหน้าอกของเขาด้วยความเขินอาย

ในบ้านวิลล่าผนังและเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน

แม้ว่าห้องเดิมของ ไคล์ จะยังคงว่างเปล่า แต่ก็ได้รับการทำความสะอาดอยู่ทุกวี่ทุกวันอย่างประณีต

ไคล์ กลับไปที่ห้องของเขาก่อนและถอดชุดรบเวนอมออกแล้วเปลี่ยนมันกลับไปเป็นการ์ดจากนั้นก็สวมชุดลำลองแทน

…………..

ที่ชั้นหนึ่งของห้องโถงเปลวไฟในเตาผิงพลิ้วไหว และต้นคริสต์มาสเล็กๆที่มีแสงไฟก็ยังไม่ได้ถูกถอดออก มีตระกร้าผลไม้วางอยู่บนโต๊ะและมีหนังสือพิมพ์ขาวดำกองอยู่ในกล่องเล็ก ๆ ด้านข้าง

ไคล์ นั่งอยู่บนโซฟาชั้นล่าง และหยิบหนังสือพิมพ์สองสามฉบับในกล่องที่ถูกตัดเป็นช่องๆด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขากวาดสายตามองเข้าไปในกล่องและเห็น ภาพถ่าย รายงานข่าวที่เกี่ยวข้องกับเขา รวมถึงโปสเตอร์ภาพยนตร์ ถูกเก็บเอาไว้ในกล่องเป็นจำนวนมาก

“อย่ามองไปที่นั่น!” ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกของหญิงสาวก็ดังขึ้นที่ชั้นบน ซึ่งเธอก็คือ ลูซี่ ที่ในตอนนี้ได้เปลี่ยนชุดเป็นชุดสีขาว หลังจากตะโกนกรีดร้องเธอรีบก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าสวยของเธอแดงระเรื่อเธอรีบคว้าหนังสือพิมพ์ที่ถูกตัดเป็นช่องจากมือของ ไคล์ แล้วใส่กลับเข้าไปในกล่องจากนั้นก็ปิดฝากล่องแล้วพูดอธิบายว่า“ มันเป็นงานอดิเรกเมื่อฉันรู้สึกเบื่อและฉันจะได้รู้ถึงสถานการณ์ของคุณในสนามรบด้วย”

ไคล์ ตบมือลงบนโซฟาข้างๆเขาแล้วยิ้มจากนั้นก็พูดขึ้นว่า“ มานี่ เล่าให้ฉันฟัง หลังจากอาศัยอยู่ในนิวยอร์กแล้วรู้สึกอย่างไร”

“ มันน่าเบื่อมาก” ลูซี่ เลียริมฝีปากสีชมพูของเธอจากนั้นก็นั่งลงบนตักของ ไคล์ อย่างกล้าหาญศีรษะของเธอวางอยู่บนหน้าอกกว้างของเขาและเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอตั้งแต่มาอาศัยอยู่ที่นิวยอร์ก.

“ มีสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งน่ากลัวมากมันอาศัยอยู่ที่ลานใกล้ๆ ทุกครั้งที่ฉันไปที่ร้านขายของในตลาดมันจะขู่และเห่าใส่ฉัน.…”

“มีผู้ชายบางคนที่รู้ว่าฉันอาศัยอยู่ที่นี่มักจะมาก่อกวน แต่โชคดีที่ คุณโจเซฟ ขอให้ตำรวจจากสถานีใกล้ ๆ เข้ามาลาดตระเวนจับกุมหรือขับไล่พวกเขาเหล่านั้นอยู่บ่อยๆ….”

เธอบอกเล่ารายละเอียดอย่างไร้เดียงสาบวกกับน้ำเสียงของเธอ เมื่อฟังแล้วราวกับว่าเธอกำลังเล่านิทานอยู่

ไคล์ ตั้งใจฟังอย่างเพลิดเพลินซึ่งแตกต่างจากการฟังรายงานสถานการณ์การรบจาก นายพลเชสเตอร์ และ ฟิวรี ที่ต้องฝืนฟังอย่างอดทน

ไคล์ ก้มหน้ามอง ลูซี่ ในอ้อมแขนของเขา และเห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความสุข

ใน โลกมาร์เวล นี้บางทีทุกคนรวมถึง โลแกน ฟิวรี และ สตีฟ สหายเหล่านี้แม้จะสามารถฝากชีวิตให้แก่กันและกันได้ แต่พวกเขาอาจจะยอมแพ้เมื่อต้องเจอกับช่วงเวลาวิกฤตที่ร้ายแรง คงมีเพียง ลูซี่ เท่านั้นที่ไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่ายๆ

และมีเพียง ลูซี่ เท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นมนุษย์อีกครั้ง หลังจากที่เขาได้กลายเป็นซุปเปอร์โซลเยอร์ที่แข็งแกร่งเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป

“ ฉันชอบลูกแมวมากกว่าหมาดุร้ายที่อยู่ลานข้างๆ…..”

ลูซี่ ยังคงเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ ไคล์ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และขัดจังหวะพูดของเธอ “ ลูซี่ ฟังฉันก่อน”

"เอ๋?" ลูซี่ หันหน้าไปมองเขา มองจากระยะใกล้ๆที่สามารถสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน

ไคล์ ยิ้มและเอ่ยขึ้นว่า“ เธออยากเป็นคนในครอบครัวของฉันไหม?”