เช้าวันใหม่ลี่ถิงตื่นขึ้นในยามอิ๋นของทุกวัน สามีและน้องชายของนางเองก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน เนื่องจากวันนี้พวกเขาทั้งสี่คนตกลงใจกันว่าจะเข้าเมืองไปด้วยกันทั้งหมด
เช่นนั้นงานที่ต้องทำในแต่ละวันจึงต้องช่วยกันทำ ปลายยามเหม่างานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย วันนี้มื้อเช้าลี่ถิงทำโจ๊กขาวกับข้าว มีผักป่าผัดกับกระเทียม หมูทอด
ส่วนซาลาเปาไส้หมูที่นางทำนั้นไม่ได้นำมาให้ทุกคนในบ้านกินเพราะลี่ถิงตั้งใจจะห่อและนำไปกินระหว่างเดินทางเข้าเมือง นอกจากนี้นางยังนำน้ำดื่มติดตัวไปด้วยและมีเพียงพอสำหรับทุกคน
หลังจากที่กินมื้อเช้ากันเสร็จแล้ว เฉิงคุณเอาสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ส่วนโสมนั้นเขาใช้ผ้าห่อทับอีกทีจากนั้นจึงใส่เอาไว้ในตะกร้าของลี่ถิง
และเฉิงคุณยังเอาสมุนไพรที่เก็บมาวางทับเอาไว้้าเพื่อปกปิดสายตาของชาวบ้าน ส่วนตะกร้าของฮั่นคุณเป๋นซาลาเปา ตะกร้าของสวี่คุณคือน้ำดื่ม
หลังจากเตรียมของเสร็จแล้วพวกเขาทั้งสี่ก็ออกเดินทางเพื่อไปรอเกวียนรับจ้างของลุงหลี่ที่หน้าหมู่บ้าน ระหว่างทางที่ทั้งสี่เดินผ่านไปนั้นชาวบ้านมองมาด้วยสายตาสนอกสนใจ
โดยเฉพาะลี่ถิงที่ตกเป็เป้าสายตาของคนทั้งหมู่บ้านเลยก็ว่าได้ ฮั่นคุณที่เริ่มไม่พอใจเมื่อเห็นว่ามีคนมองมาที่พี่สะใภ้ของตัวเองมากขึ้น และมีเสียงซุบซิบนินทาเกิดขึ้นด้วย
เสียงซิบซุบนินทาของชาวบ้านไม่ได้เรียกความสนใจของลี่ถิงและเฉิงคุณแต่อย่างใด ฮั่นคุณเดินจับมือพี่สะใภ้และตลอดทางเขาเดินเชิดหน้าประหนึ่งจะอวดว่า
พี่สะใภ้ข้างามล่ะสิพวกเ้าจึงได้มองด้วยสายตาอิจฉา สวี่คุณเองก็เดินมาขนาบข้างของพี่สะใภ้คนงาม ส่วนพี่ใหญ่อย่าเฉิงคุณขึ้นมาเดินอยู่ข้างหน้าลี่ถิง เขารู้สึกไม่ชอบใจสายตาที่มีชายหนุ่มในหมู่บ้านมามองภรรยาของเขาเช่นกัน
“ อ้าวเฉิงคุณวันนี้เ้าพาน้องชายเข้าเมืองด้วยหรือ”
“ขอรับลุงหลี่ นี่ลี่ถิงภรรยาข้าขอรับ”
“โอ้ ที่ว่าเ้าแต่งภรรยาเข้าบ้านแล้วเป็เื่จริงหรือนี่”
“ขอรับเป็เื่จริง”
“คารวะท่านลุงหลี่เ้าค่ะ ”
“ไม่ต้องมากพิธีไป คนกันเองทั้งนั้นขึ้นเกวียนได้เลย จะได้เวลาออกเดินทางแล้ว”
เมื่อคนที่้าโดยสารเกวียนรับจ้างเข้าเมืองขึ้นเกวียนหมดทุกคนแล้ว ลุงหลี่สารถีประจำหมู่บ้านก็ใช้แส้ตีก้นวัวให้วัวออกเดิน
ระหว่างทางก็ได้จอดรับคนจากหมู่บ้านอื่นด้วย บนเกวียนมีเด็กอายุประมาณฮั่นคุณอยู่หนึ่งคน เขาใช้สายตามองมาที่ตะกร้าของฮั่นคุณตลอด
อาจจะเป็เพราะได้กลื่นซาลาเปาหอมๆลอยออกมาก็เป็ได้ ฮั่นคุณที่หันไปเห็นสายตาที่เขามองก็อดถามออกมาด้วยคงามสงสัยไม่ได้
“เ้าอ้วนอ้ายตี้ เ้ามองอะไรข้านักหนา มีอะไรก็พูดออกมาสิมาจ้องคนอื่นแบบนี้มันเสียมารยาทนะ”
“นี่ฮั่นคุณเ้าเอาอะไรมาเหรอ ข้าได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากตะกร้าของเ้า”
“นี่อย่าบอกนะว่า ที่เ้าจ้องข้ามาตั้งนานเนี่ยเพราะได้กลิ่นอาหารน่ะ เ้าจะจมูกดีเกินไปแล้ว”
“ก็ใช่น่ะสิ ทำให้ท้องของข้าร้องขึ้นมาเลยล่ะ”
“นี่เ้าเด็กคนนี้นี่ ทำไมทำตัวเสียมารยาทแบบนี้นี่ ขอโทษด้วยนะจ้ะฮั่นคุณอย่าไปใส่ใจเ้าเด็กคนนี้เลย เขาก็เป็แบบนี้เองล่ะจ้ะ”
“ไม่เป็ไรขอรับท่านป้าจาง มันช่วยไม่ได้ที่ซาลาเปาที่พี่สะใภ้ของข้าทำอร่อยและหอมมาก เ้าอ้วนจะได้กลิ่นก็ไม่แปลก”
“เช่นนั้นหรือจ้ะ ป้ารู้สึกว่าพวกเ้าพี่น้องอ้วนขึ้นนะ ั้แ่พี่ชายเ้าแต่งภรรยาเข้าบ้าน”
“ขอรับ พี่สะใภ้ดูแลพวกเราพี่น้องดีมาก หาอาหารให้พวกเรากินจนอิ่มพี่สะใภ้บอกว่าพวกข้ากำลังโตจะปล่อยให้ท้องหิวไม่ได้ หากข้ากินไม่อิ่มข้าจะไม่โตขอรับ”
“โอ้ ดีจริงๆ พี่ใหญ่ของเ้าหาเมียได้ดีจริงๆ พวกเ้าต้องเคารพนางให้มากๆเล่า”
“ขอรับ ป้าจาง”
“นี่ฮั่นคุณ ซาลาเปาของเ้าหอมมากเลยขอข้าชิมสักนิดได้หรือไม่”
“เ้าเด็กคนนี้นี่ ไม่มีมารยาท เดี๋ยวค่อยไปกินในเมืองก็ได้ จะไปกินอาหารกลางวันของคนอื่นได้ยังไง ”
“ก็มันหอมนี่ขอรับท่านแม่”
“เอาไว้แม่เอาผ้าปักไปส่งที่ร้านแล้วแม่จะซื้อให้เ้าก็แล้วกันนะ”
“ก็ได้ๆ ท่านแม่สัญญาแล้วนะไม่ใช่โกหกข้าล่ะ”
“เ้าเด็กคนนี้นี่ ไม่รู้ไปได้นิสัยแบบนี้มาจากไหน ขอโทษด้วยนะจ้ะเฉิงคุณ เมียเฉิงคุณอย่าถือสาอ้ายตี้เลย ”
“ไม่เป็ไรขอรับท่านป้าจาง”
“น้องเล็กแบ่งซาลาเปาให้เพื่อนสักลูกสิจ้ะ”
“ขอรับพี่สะใภ้ นี่เ้าอ้วนข้าให้เ้าได้แค่ลูกเดียวนะ กินหมดแล้วห้ามมามองข้าอีกล่ะเข้าใจไหม”
“จริงเหรอ ให้ข้าจริงหรอ ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องหรอกจ้ะฮั่นคุณ ป้าขอบใจนะจ้ะเ้าเก็บไว้กินเถอะ”
“ไม่เป็ไรขอรับท่านป้า พี่สะใภ้ทำมาพอให้พวกเราได้กินและจะทำเผื่อทุกครั้ง เพราะกลัวพี่ใหญ่ไม่อิ่มขอรับ”
“ขอบใจมากจ้ะ เ้าอ้วนนี่วันๆเอาแต่กินกับนอน ไม่เหมือนพวกเธอพี่น้องช่วยที่บ้านทำงาน วันหลังช่วยสั่งสอนเขาด้วยนะจ้ะ”
“ได้ขอรับท่านป้าจาง วันหลังข้าจะพาเ้าอ้วนไปจับปลาในลำธารเองขอรับ”
หลังจากที่ฮั่นคุณแบ่งซาลาเปาให้อ้ายตี้แล้วตัวเขาเองก็กินด้วยเช่นกันในหมู่บ้านนี้ทุกคนย่อมรู้ว่าการเป็อยู่ของสามพี่น้องเป็อย่างไร ั้แ่เสียพ่อแม่ไป
มีหลายครอบครัวที่ดีต่อพวกเขาไม่น้อยและมีหลายครอบครัวที่ไม่ชอบและไม่เกลียดแต่ไม่ยุ่งกับครอบครัวเขา ต่างคนต่างอยู่
สมัยพี่พ่อแม่ของเฉิงคุณมีชีวิตอยู่เขาเป็ที่เคารพนับถือและเป็ที่รักใคร่ของชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ไม่น้อยและชาวบ้านพวกนี้ยังรังเกียจการกระทำของครอบครัวของอันหนิงฮวา
ที่กระทำต่อครอบครัวหยางเป็อย่างมาก ป้าจางเป็อีกคนหนึ่งที่มีความปารถนาดีต่อครอบครัวหยางอย่างแท้จริง นางคอยช่วยเหลือพวกเขาพี่น้องอยู่บ่อยครั้ง อ้ายตี้เองก็เป็เพื่อนเพียงคนเดียวของฮั่นคุณ
“อร่อยมากเลยล่ะ ฮั่นคุณข้าชักอิจฉาเ้าเสียแล้วสิ พี่สะใภ้ของเ้าทั้งงดงามทั้งทำอาหารอร่อย”
“อิจฉาข้าทำไม เ้าก็บอกพี่ชายเ้าแต่งเมียเข้าบ้านสิ”
“ท่านแม่ เมื่อไหร่พี่ใหญ่จะแต่งภรรยาเข้าบ้าน เล่าขอรับ"
“ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อยพี่ใหญ่ของเ้าอายุเท่าไหร่กันเชียว เพิ่งจะ 18 อีกอย่างบ้านเราก็ฐานะไม่ดีจะมีหญิงสาวที่ไหนยอมแต่งเข้ามาเล่า”
“ท่านป้าจางอย่าคิดมากเลยขอรับ อ้ายเทียนเป็คนดีขยันขันแข็งข้าเชื่อว่าเขาต้องหาเมียแต่งเข้าบ้านได้ ท่านดูอย่างข้าสิ บ้านข้ายากจนกว่าท่านมากนัก ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ข้ายังสามารถแต่งเมียที่ดีขนาดนี้ได้เลย”
“อืม ป้าไม่รีบร้อนหรอกเฉิงคุณ อีกอย่างอ้ายเทียนเองก็บอกว่ายังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ อยากทำงานหาเงินทำให้ครอบครัวอยู่ดีกินดีขึ้นมากกว่านี้ก่อนน่ะจ้ะ”
“ขอรับ”
“ท่านพี่เ้าคะ อีกไกลหรือไม่เ้าคะ”
“ไม่ไไกลหรอก อีกไม่ถึง 5 ลี้หรอก เ้าเหนื่อยหรือไม่”
“ไม่เหนื่อยเ้าค่ะ ข้าแค่ถามดูเพราะตอนที่ท่านพี่พาข้ามาที่หมู่บ้าน มันก็มืดแล้วข้าจำอะไรไม่ได้ก็เลยถามดูเท่านั้น”
เมื่อเกวียนขับมาจนถึงประตูเมือง ลุงหลี่ก็จอดให้ทุกคนลงก่อนแยกจากกัน อ้ายตี้ได้บอกกับฮั่นคุณว่าถ้าหากวันไหนฮั่นคุณจะไปจับปลาให้มาเรียกเขาด้วย
เขาจะไปจับปลามาให้ท่านแม่ของเขาทำอาหาร ซึ่งฮั่นคุณก็ได้รับปากว่าจะไปเรียกให้อ้ายตี้ไปด้วยกันแน่นอนจากนั้นจึงได้แยกย้ายกันไป
เฉิงคุณพาลี่ถิงและน้องชายเดินไปที่เหลาอาหารก่อนเพื่อนำกระต่ายและไก่ไปขาย หลังจากนั้นจึงจะไปที่ร้านรับซื้อสมุนไพรและวันนี้เขาจะพาภรรยาและน้องชายเดินเที่ยวในตลาด
ก่อนกลับบ้านและซื้อข้าวสารกลับไปด้วยแป้งสาลีก็เหลือน้อยแล้ว ลี่ถิง้าดูว่าที่ร้านขายเครื่องเทศมีเครื่องปรุงชนิดอื่นขายหรือไม่นอกจากเกลือและน้ำตาล
หากไม่มีนางจะได้ลองทำออกมาขายดู และจะเปิดร้านขายเองเสียเลยในอนาคต
“ ท่านพี่เ้าคะ ท่านว่าที่ร้านสมุนไพรจะรับซื้อหรือไม่”
“รับแน่นอนอยู่แล้วเพียงแต่เราไม่รู้ราคาว่าจะรับซื้อเท่าไร่”
“คงต้องลองถามดูหลายๆร้านก่อนค่อยตัดสินใจขายดีหรือไม่เ้าคะ”
“ได้ เอาตามที่เ้าว่า เราลองไปถามดูก่อนก็แล้วกัน”
หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วเฉิงคุณก็พาทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าตรงไปที่ร้านรับซื้อสมุนไพรทันที ร้านแรกที่พวกเข้าเลือกที่จะเข้าไปเป็ร้านเก่าแก่ของที่นี่
และเฉิงคุณคุ้นเคยเป็อย่างดีกับหมอชราเพราะสมัยที่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่เขามาซื้อยาและพาท่านแม่มารักษากับหมอชราที่นี่เป็ประจำ
“คารวะท่านหมอขอรับ”
“อ้าวเ้าเองหรอกหรือ วันนี้มีใครในบ้านของเ้าป่วยหรือยังไง อาการเป็ยังไงบ้าง”
“เปล่าขอรับท่านหมอบ้านข้าไม่มีคนป่วย เพียงแต่พวกเรานำสมุนไพรมาขายเท่านั้นขอรับ”
“อ่อเช่นนั้นหรือ ได้ๆ ไหนพวกเ้าได้สมุนไพรอะไรมา เอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”
เฉิงคุณรับตะกร้าจากลี่ถิงยื่นให้กับหมอชราเพื่อตรวจดูสมุนไพร หมอชราเห้นว่าสมุนไพรที่พวกเขานำมาวันนี้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์มากและเก็บมาด้วยวิธีการที่ถูกต้องทำให้สรรพคุณทางยาไม่ลดถอยลง
“อืม สมุนไพรขั้นพื้นฐานพวกนี้ ข้าให้พวกเ้า 50 อิแปะก็แล้วกันพอใจหรือไม่ ”
“พอใจขอรับ ท่านหมอรับซื้อโสมหรือไม่ขอรับ”
“เ้าว่าอะไรนะ โสมรึ โสมอะไร ไหน เอามาให้ข้าดู ไม่สิรีบๆตามข้าเข้ามาข้างในก่อน” หมอชรารีบเรียกให้ตามเข้าไปข้างในทันที
“นี่ขอรับ โสมซานซี ข้ากับภรรยาและน้องๆพบบนเขา มีเพียงสามต้นเท่านั้น ท่านหมอจะให้ราคาเท่าไหร่ขอรับ”
“ทำไม เ้ากลัวข้ากดราคาเ้ารึไง ข้าจะบอกให้นะ ข้าน่ะให้ราคาเป็ธรรมที่สุดแล้ว ขอข้าดูก่อน”
“อืม พวกเ้าขุดออกมาได้ดีมาก ทั้งสามต้นนี้ มีอายุไม่ต่พกว่า 50ปี เลยทีเดียว ถึงแม้จะไม่ใช่โสมคนแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายๆ พวกเ้าช่างมีวาสนานัก โสมซานซีทั้งสามต้นนี้ ข้าให้พวกเ้าราคาต้นละ10 เหรียญทอง พอใจหรือไม่ นี่ข้าให้พวกเ้าราคาสูงมากแล้วนะ”
“พอใจขอรับ ขอบพระคุณท่านหมอมากขอรับ”
“ต่อไปหากพวกเ้าพบเจอสมุนไพรล้ำค่าหายาก พวกเ้าต้องรับปากข้าก่อน ว่าจะต้องเอามาขายให้ข้าก่อนเข้าใจหรือไม่”
“ได้ แน่นอนขอรับหากข้า มีสมุนไพรอีกข้าจะต้องนำมาขายให้ท่านแน่นอน”
“อืม ขอบใจมาก นี่เงินของพวกเ้า อ่อข้าลืมถามไปเ้าจะเอาเป็เหรียญทองหรือเหรียญเงินล่ะ ข้าจะได้เตรียมให้ถูก”
“ข้าขอเป็ตั๋วแลกเงิน 20เหรียญทองเ้าค่ะ ส่วนอีก10 เหรียญทอง ขอเป็ 500เหรียญเงิน กับ5 เหรียญทองเ้าค่ะ”
“ได้ๆ รอข้าสักประเดี๋ญวข้าจะไปจัดการให้”
หลังจากได้รับเงินจากหมอชราแล้วเฉิงคุณเดินออกมาจากร้านโดยที่ไม่พูดอะไร พอเดินพ้นร้านหมอออกมา เขาถึงกับเข่าอ่อนนั่งลงข้างร้านทันที
ลี่ถิงและน้องชายทั้งสองใมากคิดว่าเขาไม่สบายอีกทั้งเหงื่อเขายังออกมากอีกด้วย
“ท่านพี่ ท่านเป็อะไรเ้าคะ กลับเข้าไปให้หมอชราตรวจดูดีกรือไม่”
“ข้า ข้า ไม่ได้เป็อะไร ข้าแค่ดีใจและใมากเท่านั้นเองพาลให้แข้งขาอ่อนไปหมด”
“พี่ใหญ่ ท่านใอะไรหรือขอรับ”
“นั่นสิเ้าคะ ท่านใอะไรหรือใที่เรามีเงินจากการขายสมุนไพรหรือเ้าคะ”
“อืม ใช่ ขายหน้าเ้าแล้ว”
“ฮ่าๆ ท่านพี่ ท่านนี่จริงๆเลย ทำเอาพวกข้าใหมด”
“พี่สะใภ้เรามีเงินเยอะหรือขอรับ”
“จะว่าเยอะก็๋เยอะนะ ไม่เยอะก็ไม่เยอะ เอาเป็ว่ามีซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ทุกคน และจะซื้อผ้าไปทำผ้าห่มและฟูกนอนด้วยดีหรือไม่ ”
“ดีมากขอรับ ดีจริงๆ ฮือๆๆ”
“น้องเล็ก เ้าร้องไห้ทำไม”
“ข้าดีใจขอรับต่อไปนี้พวกเราจะไม่ต้องทนหนาวอีกแล้ว ฮึก ไม่ต้องทนหิว ฮึก อีกแล้ว”
“เอาล่ะๆไม่ร้องแล้วไม่ต้องร้องแล้ว พี่สะใภ้ไม่ให้เ้าอดข้าวหรอกนะ ท่านพี่ไปกันเถอะน้องรองอยากได้อะไรหรือไม่จะได้ซื้อกลับไปเสียทีเดียว"
“ข้า ข้า ซื้อได้จริงๆหรือขอรับ”
“ได้สิ วันนี้พี่สะใภ้จะซื้อของที่ทุกคนอยากได้ให้เอง”
“ท่านพี่ไปโรงรับฝากเงินกันก่อนเ้าค่ะ จะใช้แล้วค่อยมาเบิกเอาบ้านเราไม่แข็งแรงเก็บเงินมากๆไว้กับตัวมันอันตราย”
“ได้ ตามมาทางนี้เลย”
3K
