ซีบิลและดอมินิคเดินเข้าไปในห้องกว้างๆ ที่ตกแต่งเรียบง่ายมีข้าวของน้อยชิ้น เธอเดินไปหยุดยืนหน้าชายหนุ่มผิวสีแทน ผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาทว่าผูกผ้าคาดตาสีขาวไว้ เขาผู้นี้มีสีหน้าอ่อนโยน ริมฝีปากแย้มยิ้มตลอดเวลา
“ท่านอาจารย์ ข้ากลับมาแล้วค่ะ” ซีบิลพูดพลางโค้งคำนับลงต่ำอย่างนอบน้อม เนื่องจากชายหนุ่มผู้นี้ที่แท้คืออาจารย์ทัลลิสผู้เลี้ยงดูเธอมาั้แ่เธอยังเล็ก และเธอเคารพรักเขาเหมือนพ่อแท้ๆซึ่งเธอไม่เคยรู้จัก
“นายท่าน” ดอมินิคกล่าวทักและโค้งคำนับอย่างนอบน้อมเช่นกัน
“ข้าดีใจที่เห็นเ้าและดอมินิคกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ทำไมิญญาของเ้าถึงยังไม่สมบูรณ์เช่นเดิม เ้าไม่พบวิธีรักษาภาวะิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดที่ทราเบิร์ตหรอกหรือ” ทัลลิสขมวดคิ้ว หุบยิ้มลง
“ข้าพบค่ะ แต่ข้าเลือกที่จะไม่รักษาเอง”
“เพราะเหตุใด”
จากนั้นซีบิลก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เมืองทราเบิร์ต พรรคผนึกอสูร และเกาะร้างนั้นให้เขาฟังจนหมด ทัลลิสตั้งใจฟังจนจบ เขานิ่งไปสักพัก จากนั้นก็ถอนหายใจ
“เ้าคิดดีจริงๆแล้วหรือ ซีบิล”
“ข้าคิดดีแล้วค่ะ นางได้ชีวิตใหม่แล้ว และมีคนที่รักนางมากมาย นางได้พบที่ที่เป็ของนาง ข้าไม่อยากพรากทุกสิ่งไปจากนาง” ซีบิลพูดด้วยสีหน้าที่แน่วแน่ เด็ดเดี่ยว
เธอนึกถึงใบหน้าของชาร์ลอตต์ สาวน้อยผู้เศษเสี้ยวิญญาที่ควรจะเป็ของเธอ เธอผู้นั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา และดู “สมบูรณ์” กว่าเธอมากนัก เธอไม่อาจหักใจพรากชีวิตไปจากเธอผู้นั้นได้
“ถึงเวลาที่ข้าต้องบอกความจริงกับเ้าเสียที” ทัลลิสพูด
“คะ” ซีบิลรู้สึกสงสัยในคำพูดของเขา
เธอจ้องหน้าเขานิ่ง ถึงแม้จะมีผ้าปิดตาเขาไว้ แต่เธออยู่กับเขามาั้แ่เล็ก จึงสามารถคาดเดาความรู้สึกของอาจารย์ของเธอได้ อันที่จริงแล้วทัลลิสไม่ได้ตาบอดแต่อย่างไร เพียงแต่ดวงตาของเขานั้นมีพลังมากเกินไป ปกติเขาจึงปิดตาด้วยผ้าปิดตาที่มีความสามารถในการลดทอนพลังของเขาลง 80% ไว้ตลอด และจะเปิดเฉพาะเวลาที่จำเป็เท่านั้น
“หากภายในอายุ 18 ปี เ้ายังไม่สามารถรักษาภาวะิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดได้แล้วล่ะก็ เ้าจะต้องตายและดวงิญญาของเ้าจะแตกสลาย” ทัลลิสพูด
“เช่นนั้นหรือคะ” ซีบิลนิ่งไปพักใหญ่ จากนั้นก็พูดเบาๆ สีหน้าของเธอยังเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แววตาดูโศกเศร้าลงเล็กน้อย
คิดอยู่เหมือนกันว่าถ้ายังรักษาภาวะิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดไม่ได้แล้วล่ะก็ ข้าคงจะต้องตาย แต่คิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้ แถมดวงิญญายังจะแตกสลายอีกด้วย ฟ้าคงลิขิตไว้แล้ว ซีบิลคิด
อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้กลัวตายมากนัก และไม่ได้อาวรณ์อะไรกับการมีชีวิตอยู่เช่นกัน ส่วนดวงิญญาแตกสลายนั้นก็แค่กลับคืนสู่ธรรมชาติก็แค่นั้น ทัลลิสจ้องหน้าซีบิลนิ่ง
“เ้าไม่เปลี่ยนใจแน่หรือ เื่เศษเสี้ยวิญญานั่น” เขาถาม
“ไม่เปลี่ยนใจค่ะ” ซีบิลพูดอย่างหนักแน่น
“เ้านี่ช่างดื้อรั้นจริงๆ” ทัลลิสทอดถอนใจ
“คุณหนู โปรดทบทวนอีกครั้ง เศษเสี้ยวิญญานั่นถึงจะได้รับชีวิตใหม่ แต่ดั้งเดิมมันก็ควรจะรวมกับิญญาของคุณหนูั้แ่แรกอยู่แล้ว อีกอย่างชีวิตของนางนั้นหรือจะเทียบกับชีวิตของคุณหนูได้ คุณหนูไม่ควรต้องยอมตายเพื่อให้นางมีชีวิตอยู่ต่อเลย นางไม่คู่ควร” ดอมินิคพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
ปกติแล้วดอมินิคจะสุภาพและให้เกียรติซีบิลมาก แต่ถ้าเป็เื่ที่เขาเห็นว่าไม่ถูกต้องเขาก็พร้อมที่จะตำหนิเธอซึ่งๆหน้า อีกทั้งยังพร้อมที่จะปกป้องดูแลคุ้มครองเธอเสมอมา ซีบิลรักและเคารพเขาดุจดังพี่ชายแท้ๆ
“ข้าคิดดีแล้ว ท่านดอมินิค ได้โปรดยอมรับในการตัดสินใจของข้าด้วย”
ดอมินิคขยับปากเตรียมจะพูดต่อ แต่ทัลลิสยกมือขึ้นห้าม
“พอเถอะ ดอมินิค ซีบิลได้ตัดสินใจลงไปแล้ว” ทัลลิสพูด
แอ๊ดดด
“ข้ายอมรับการตัดสินใจเช่นนั้นไม่ได้” เสียงทุ้มๆเฉียบขาดดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงเปิดประตู ตามมาด้วยขายาวๆของอลาสแตร์ที่ก้าวมาหยุดยืนข้างๆซีบิล
“ข้าชื่ออลาสแตร์ ยินดีที่ได้รู้จัก ขออภัยที่เข้ามาโดยพลการ แต่ข้าไม่อาจทนฟังต่อไปได้จริงๆ” อลาสแตร์เอามือแนบไว้ที่หน้าอกและโค้งคำนับให้ทัลลิสอย่างสง่างาม
“ยินดีที่ได้รู้จัก ท่านอลาสแตร์ ข้าได้ฟังเื่ของท่านจากซีบิลแล้ว” ทัลลิสยิ้มน้อยๆทักทาย
เขาดูไม่แปลกใจเลยสักนิดกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันโดยไม่ได้รับเชิญของอลาสแตร์
“ข้าได้ยินเื่เมื่อสักครู่จนหมดแล้ว ไม่ทราบนางเหลือเวลาอีกสักเท่าไร” อลาสแตร์ถาม
“อีก 2 วัน” ทัลลิสตอบ
“หา” อลาสแตร์ผงะ
เขาอึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง
“ข้ามีเื่ต้องกระทำ ขอตัวก่อน” เขาพูด
“ช้าก่อน ท่านจะไปไหน” ซีบิลถามขึ้น
“ไปนำผู้หญิงคนนั้นมาให้เ้า”
“ข้าไม่้า” ซีบิลพูดด้วยเสียงที่เ็า
“ข้าไม่อาจทนดูเ้าจากไปอีกครั้งได้” อลาสแตร์พูดด้วยเสียงโกรธๆที่พยายามข่มไว้
“ข้ากับนางเป็คนละคนกัน ท่านไม่มีสิทธิ์มาบังคับจิตใจข้า”
“ข้าไม่มีวันยืนดูเ้าดวงิญญาแตกสลายโดยไม่ทำอะไร”
ซีบิลยืนจ้องหน้าเขานิ่ง สีหน้าที่เรียบเฉยเป็นิจของเธอมีความไม่พอใจฉายวาบขึ้นมาในดวงตา โดยปกติแล้วซีบิลแทบจะไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกอะไรออกมา จากการที่เธอเกิดมาพร้อมกับิญญาที่ไม่สมบูรณ์ทำให้เธอแทบจะไม่มีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนมนุษย์คนอื่นๆ เธอมีสีหน้านิ่ง เ็าตลอดเวลา และแทบไม่มีสิ่งใดทำให้เธอเปลี่ยนสีหน้าได้เลย ถึงแม้เธอจะต้องตายในอีก 2 วันข้างหน้า ก็ไม่ทำให้เธอเสียอาการแต่อย่างใด
แต่ทำไมกันนะ ั้แ่ที่เธอได้พบกับสาวน้อยที่ชื่อชาร์ล็อตต์นั่นเธอกลับเริ่มมีความรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิม เหมือนกับที่ตอนนี้เธอเริ่มจะไม่พอใจอลาสแตร์นั่นเอง
หรือว่านี่จะเป็ปฏิกิริยาที่เกิดจากการได้พบกับชาร์ล็อตต์ แค่ได้พบ พูดคุยกันไม่นาน ก็ทำให้เริ่มมีความรู้สึกมากกว่าเดิมขึ้นมาได้แล้ว ถ้าหากเราได้ดูดกลืนิญญาของนางจริงๆ จะเป็อย่างไรนะ ซีบิลคิด
“ต่อให้ท่านได้ตัวนางมา ข้าก็จะไม่มีวันยอมดูดกลืนิญญาของนาง ข้ายอมตายเสียดีกว่า” ซีบิลพูด
ถึงแม้ชั่วแวบหนึ่งเธอจะอยากรู้ว่าจะเป็อย่างไรหากดูดกลืนิญญาของชาร์ล็อตต์มารวมกับิญญาเธอ จะรู้สึก “แตกต่าง” จากตอนนี้มากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวทำลายชีวิตของเด็กสาวผู้บริสุทธิ์คนนั้นได้ลง
“เพราะอะไร ทำไมเ้าต้องยอมตายเพื่อนาง ในเมื่อนางก็เป็เศษเสี้ยวิญญาของเ้าแต่แรก” อลาสแตร์ขมวดคิ้ว
“ข้าไม่จำเป็ต้องบอกเหตุผลท่าน” ซีบิลพูดด้วยเสียงและสีหน้าที่เ็ากว่าปกติที่เ็าอยู่แล้ว
“เอาเถอะ ข้าย่อมมีวิธีบังคับเ้าก็แล้วกัน” อลาสแตร์พูดพลางเดินออกจากห้องไป
“ท่าน..” ซีบิลไม่รู้จะพูดอะไรกับคนที่เอาแต่ใจอย่างอลาสแตร์ เธอก้าวเท้าเตรียมจะขัดขวางเขา
“ปล่อยเขาไป เ้าขวางเขาไม่ได้หรอก” ทัลลิสพูด
“แต่ว่า…” ซีบิลพูด
แต่พอเธอหันไปเห็นอาจารย์ของเธอส่ายศีรษะด้วยสีหน้าจริงจัง เธอก็หยุดพูดต่อ และยืนนิ่งปล่อยให้อลาสแตร์เดินจากไป
“มานั่งก่อนสิ” ทัลลิสพูด
“ค่ะ ท่านอาจารย์” ซีบิลทรุดตัวลงนั่งที่เบาะนั่งตรงข้ามทัลลิส
“ทำไมเ้าถึงไม่อยากดูดกลืนิญญาของนางล่ะ ถ้าเ้าไม่ทำ เ้าจะต้องิญญาแตกสลายนะ”
“หากิญญานั้นยังเป็เพียงแค่เศษเสี้ยวิญญา ยังไม่มีร่างกาย ความรู้สึกนึกคิด มีชีวิตของตนเองแบบชาร์ล็อตต์ ข้าจะไม่ลังเลที่จะดูดกลืน แต่ข้าไปช้าไป นางมีชีวิตอย่างสมบูรณ์แล้ว ข้าทำไม่ลงจริงๆค่ะ” ซีบิลพูดพลางทอดถอนใจ เธอทำไม่ลงจริงๆ ทั้งๆที่รู้ว่าหากไม่ทำเธอจะต้องตาย
“แต่ที่อลาสแตร์พูดก็ถูก นางเป็เศษเสี้ยวิญญาของเ้าอยู่แล้ว”
“มันก็ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้นางไม่จำเป็ต้องพึ่งพาข้า นางเป็อิสระ เป็ปัจเจกชน มีแต่ข้าที่ต้องพึ่งพานางเพื่อมีชีวิตอยู่ ซึ่งข้าไม่้า” ซีบิลพูดเสียงเบาๆ เรียบๆ แต่หนักแน่น เธอตัดสินใจดีแล้ว และจะไม่เสียใจภายหลังเป็อันขาด
“เ้าไม่้ามีชีวิตอยู่ต่อไปหรอกหรือ”
“ชีวิตที่ได้มาจากการปลิดอีกชีวิตหนึ่ง ข้าไม่้า”
“ทั้งๆที่ตามจริงแล้ว นางกับเ้าก็คือิญญาเดียวกันั้แ่แรก ทำไมไม่คิดว่าการหลอมรวมิญญาก็เป็ตามกฏเกณฑ์ธรรมชาติ กลับคืนสู่ต้นกำเนิดที่ควรจะเป็ล่ะ”
ซีบิลเม้มริมฝีปากแน่น หยุดครุ่นคิดในใจ
ถ้าจะมีใครสักคนต้องตายมันไม่ควรเป็ชาร์ล็อตต์ มันควรเป็ข้ามากกว่า อย่างไรข้าก็ไม่เคยอาลัยกับการมีชีวิตอยู่แล้ว
193
