มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ชายคนนี้คือ หลงเหยาเริ่น ผู้ที่ดูเหตุการณ์นี้จากด้านข้างมาตั้งแต่ต้น ทันใดนั้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ก็กลายเป็นเรื่องแย่สำหรับเขา เขารู้สึกไม่เต็มใจ แล้วเข้ามาสาดโคลนเพิ่ม

“ผู้อำนวยการเหลียว พวกเราทุกคนต่างก็มีบอดี้การ์ดมาด้วย” ขณะที่ถือแก้วไวน์ หลงเหยาเริ่นก็พูดกับเหลียวตงไค “พวกเราทั้งหมดรู้ความสำคัญของการหาบอดี้การ์ดซื่อสัตย์ฝีมือดี แค่ฟังความข้างเดียวจากผู้อำนวยการซู คุณไม่คิดว่ามันไม่ค่อยถูกต้องหรอกเหรอ?”

“นายน้อยหลงสงสัยในคำพูดของตระกูลซูของฉันเหรอ?” มีความไม่สนใจซ่อนอยู่ในคำพูดของซูเฟย ดวงตาที่หลังเลนส์เผยให้เห็นประกายที่แหลมคม

“แน่นอนว่าผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” หลงเหยาเริ่นเผยใบหน้าเปื้อนยิ้มออกมา แล้วพูดกับซูเฟย “ผมก็แค่เป็นห่วงผู้อำนวยการเหลียว ทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่เหรอ?”

“ผมก็แค่คิดว่าอยากจะทดสอบเขาให้มั่นใจแค่นั้นเอง” เหลียวตงไคพยักหน้า พลางคิดว่า แม้ว่าหลงเหยาเริ่นคนนี้จะรู้จักกันดีว่าเป็นผู้ชายไม่น่าเชื่อถือ แต่ปากของเขาก็สามารถพ่นคำที่มีเหตุมีผลออกมาได้ “ผู้อำนวยการซู คุณคงไม่รังเกียจใช่มั้ย?”

“หึหึ ถึงฉันจะรังเกียจ” ซูเฟยหัวเราะ “แต่ต่อจากนี้ ฉันยังต้องทำธุรกิจกับผู้อำนวยการเหลียวอีก ผู้อำนวยการเหลียวไม่เชื่อในคำพูดของฉัน แถมยังต้องการที่จะตรวจสอบ ฉันยังจะทำอะไรได้อีกเหรอ”

“นี่เป็นเรื่องความปลอดภัยของลูกสาวผม ดังนั้นได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผู้อำนวยซูตราบเท่าที่เขาผ่านการทดสอบได้ ที่ดินผืนนั้นจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

จากนั้นเหลียวตงไคก็ยกมือขึ้นโบกไปที่ชายท่าทางร้ายกาจที่ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า “อาเฟิง มานี่ ทดสอบชายคนนี้หน่อย”

“ครับ บอส” ชายที่ชื่อว่าอาเฟิงรีบเข้ามา เขายืนอยู่ตรงหน้าฉินเฉาเหมือนกับตึกเหล็ก

ดวงตาของซูเฟยเย็นชา เธอรู้จักชื่อเสียงของอาเฟิงคนนี้ดีว่าเป็นบอดี้การ์ดคนโปรดของเหลียวตงไค หลายคนสืบหาที่มาของเขา อาเฟิง ชื่อจริงคือซู่เฟิง เป็นผู้ถอนตัวจากหน่วยพิเศษ แล้วกลายมาเป็นทหารรับจ้าง ความสามารถของเขาสามารถพูดได้ว่าพิเศษอย่างมาก ยิ่งกว่านั้น เขายังมีประสบการณ์แถมยังดุร้ายอีกด้วย คุณลักษณะที่พิเศษที่สุดของเขาคือไม่กลัวความตาย ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เหลียวตงไคชื่นชมเขาอย่างมาก

“ฉินเฉา คน ๆ นี้ไม่ธรรมดา นายต้องระวังด้วย” แม้ว่าซูเฟยจะรู้ความสามารถของฉินเฉา แต่เธอก็ยังห่วงว่าเขาจะบาดเจ็บ ฉะนั้น เธอจึงเตือนเขาด้วยเสียงต่ำ

เมื่อเห็นซูเฟยเป็นห่วงฉินเฉา เพลิงริษยาของหลงเหยาเริ่นก็ลุกขึ้น แล้วเขาแอบหวังว่า อาเฟิงคนนั้นจะฆ่าเจ้าเด็กนี่ได้ ‘เมื่อซู่เฟิงลงมือ เขาจะต้องหักแขนหักขาของแกแน่ ๆ ’ เขาคิด

เหลียวชาชาที่ซ่อนอยู่หลังพ่อของเธอ แอบยื่นหัวออกมา เหมือนต้องการจะเห็นว่าซู่เฟิงจะให้บทเรียนกับผู้ชายหยาบคายคนนี้ยังไง

ตรงกันข้ามกับความคาดหวังของทุกคน ฉินเฉาไม่สนใจ เขากำลังเขี่ยกุ้งออกจากหน้าพิซซ่าด้วยส้อม เขาเป็นคนเลือกกิน เขาไม่ชอบอาหารทะเล

“เข้ามา ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนาย” ฉินเฉาส่ายส้อมของเขาไปที่ซู่เฟิง

หน้าของซู่เฟิงกลายเป็นเย็นชา เคลื่อนไหวขาอย่างเงียบ ๆ ขณะเดียวกันก็ยื่นแขนขวาไปตรงหน้าฉินเฉา ทำเหมือนกับจะตบหน้าฉินเฉา

ถ้าการตบนี้ถูกเป้าละก็คนธรรมดาคงเห็นดาว เลือดกำเดาคงจะพุ่งออกจากจมูก ฟันฟางหลุดไม่เหลือชิ้นดีอย่างแน่นอน

โชคไม่ดีที่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเป็นฉินเฉา เมื่อเห็นว่าซู่เฟิงใช้เล่ห์ ฉินเฉาอดรู้สึกฉุนขึ้นมาไม่ได้ เขาคิด ‘แค่ท่าแรกก็ไม่แสดงถึงความปรานีแล้ว? อย่ามาโทษกันล่ะ ถ้าฉันฉินเฉาไม่ปรานีนายเหมือนกัน’

มือของซู่เฟิงเหมือนกับประกายของสายฟ้า มันขยับเข้าไปเพื่อตบหน้าฉินเฉา

แต่ฉินเฉาไม่ได้พยายามที่จะหลบมัน ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือที่ถือส้อมออกไป แล้วกำมันในแนวนอน พร้อมกับหันส่วนส้อมไปด้านข้าง

เขาเร็วกว่าซู่เฟิง ทุกคนเห็นเพียงประกายสีเงิน จากนั้น ส้อมก็ได้แทงเข้าไปที่ฝ่ามือของซู่เฟิงแล้วเลือดของเขาก็ไหลออกมาจากรูเล็ก ๆ 5 รูทางหลังมือของเขา

ฉินเฉาถอยหลังกลับไป 2 ก้าวอย่างเงียบ ๆ เพื่อหนีจากเลือดที่พุ่งออกมา ขณะที่หยิบส้อมอันอื่นจากโต๊ะ แล้ววางมันไว้ในพิซซ่าอีกชิ้น

“ว้าย!” เลือดที่พุ่งออกมาทำให้เหลียวชาชากลัวจนต้องร้องออกมา เธอหดหัวของเธอเข้าไปที่หลังของพ่อ

“นี่แค่การซ้อม ไม่คิดว่ามากไปหน่อยเหรอ?” เมื่อเห็นฉากนองเลือด หลงเหยาเริ่นอดขมวดคิ้วแล้วถามออกไปไม่ได้

“ถ้านายคิดว่ามันผิด เรามาเปลี่ยนกันได้นะ” ฉินเฉาค่อย ๆ ลิ้มรสพิซซ่าอย่างช้า ๆ แล้วกล่าวเยาะเย้ย

ประโยคนี้ทำให้หลงเหยาเริ่นลิ้นจุกปาก เขายืนอยู่กับที่มองทุกสิ่งด้วยความโกรธอย่างเงียบ ๆ พลางคิดว่า ‘แกกล้าพูดกับฉันอย่างนี้? มาดูกันว่าแกจะกล้าอีกมั้ย หลังการต่อสู้นี้จบลง’

การต่อสู้นี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในฮอลล์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเข้ามาก้าวก่าย เพราะว่าคลับนี้เป็นทรัพย์สินของบริษัทตงชวนของเหลียวตงไค

ถ้าจะให้พูดตรง ๆละก็ ที่นี่เป็นที่ของคนอื่น ถ้าคนอื่นอยากจะสู้ พวกเขาจะไปทำอะไรได้

ซู่เฟิงเป็นผู้ชายฉลาด ด้วยการเคลื่อนไหวนี้ เขาก็รู้แล้วว่าฝั่งตรงข้ามไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย ส้อมนี้ทั้งเร็วแล้วเฉียบขาด ไม่มีความลังเลเลย

หลังจากคิดเสร็จ ซู่เฟิงไม่สะดุ้งสะเทือน เขาดึงส้อมออกจากมือโดยตรง ในขณะเดียวกัน เขาก็จับเก้าอี้ด้วยมือเปื้อนเลือด แล้วเหวี่ยงมันใส่ฉินเฉา

เก้าอี้นี้ทำมาจากไม้ ทั้งหนักแล้วแข็ง ถ้าเป็นคนอื่นคงหอบไปแล้วถ้าพวกเขาพยายามยกเก้าอี้นี้ด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ซู่เฟิงเหวี่ยงมันได้ด้วยมือข้างเดียว แสดงให้เห็นความแข็งแรงของเขาที่ไม่ธรรมดา

เก้าอี้นี้เคลื่อนที่มาพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิว แล้วฟาดใส่ฉินเฉา ผู้ที่กำลังหยิบพิซซ่าจากโต๊ะตัวอื่นอย่างแรง

เสียงร้องดังออกมาจากคนดูที่มุงอยู่รอบ ๆ เก้าอี้ตัวนี้ ถ้ามันตีถูกเป้า หัวของฉินเฉาจะต้องแตกอย่างแน่นอน

แต่ฉินเฉากลับก้มหัวลงกินพิซซ่าโดยไม่แม้แต่จะมอง ก่อนที่เก้าอี้จะมาถึงตัวเขา ทันใดนั้น เขาก็วาดเท้าออกไป เตะไปที่เก้าอี้ไม้เหมือนกับเตะลูกขนไก่ที่กำลังเล็งมาที่หัวของเขา

หวือ หวือ! ต่อหน้าต่อตาของทุกคน เก้าอี้หมุนอยู่กลางอากาศแล้วจากนั้นในที่สุดก็ร่วงลงมา

ฉินเฉายกเท้าขึ้นสูง รับเก้าอี้เอาไว้ แล้วกดเท้าลงพื้นพร้อมเก้าอี้

ปัง! พร้อมกับเสียงกระแทก เก้าอี้ตกลงพื้นอย่างปลอดภัย ฉินเฉาเคลื่อนร่างไปนั่งบนเก้าอี้ พร้อมกับถือจานพิซซ่าไปด้วย เขาพาดขาข้างหนึ่งไว้กับขาอีกข้าง มีความสุข แล้ว สนุกสนาน

เหล่าผู้คนใกล้ ๆ พากันเซ่อซ่า พลางคิดว่า ‘ชายคนนี้เป็นใคร? ความสามารถของเขาอย่างกับดูหนังอยู่เลย’

“ขอบคุณสำหรับเก้าอี้” ฉินเฉาหัวเราะ แล้วกินพิซซ่าของเขาต่อ

ซู่เฟิงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เพราะการแสดงออกของฉินเฉาทำให้เขาดูโง่ต่อหน้าบอส ถ้าเขาไม่สามารถจัดการแค่พ่อบ้านกระจอก ๆ ได้ล่ะก็ ในอนาคตบอสยังจะเชื่อถือเขาอยู่อีกเหรอ!

เมื่อมองดูท่าทางของเหลียวตงไค เหมือนว่าเขาจะสนใจในตัวฉินเฉาอย่างมาก

ถ้าเรื่องนี้ยังดำเนินต่อไปแบบนี้ บางทีสถานะของเขาในใจผู้อำนวยการเหลียวคงไม่อาจรับประกันอะไรได้อีก

เมื่อคิดอย่างนี้ ซู่เฟิงเก็บมือของเขา เคลื่อนไป 3 ก้าว กระโจนไปที่ด้านข้างฉินเฉา พร้อมกับถีบเข้าไปที่พ่อบ้านผู้ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

ฉินเฉาไม่ลุกขึ้น เขาแค่สไลด์เก้าอี้ไปด้านข้าง หลบลูกเตะของซู่เฟิงไปได้ราวกับปาฏิหาริย์

เพล้ง! โชคไม่ดี ที่โต๊ะข้างหลังฉินเฉาถูกเตะ ทำให้โต๊ะเอียง แล้วจานกับแก้วทั้งหมดตกแตกกับพื้น

เค้ก 4 ชั้น ก็เหมือนกับจะตกลงพื้นเหมือนกัน

ในตอนนี้เอง ฉินเฉาได้ยื่นเท้าทั้งสองข้าง ใส่น้ำหนักเข้าไปในนั้น แล้วยันโต๊ะที่เอียงให้กลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิมของมัน

เค้ก 4 ชั้นที่สวยงามได้ถูกช่วยเอาไว้ แล้วหยุดอยู่ที่ขอบโต๊ะ

“ไม่เลว อาหารอร่อยหลายอย่างกลายเป็นขยะไปแล้ว” ฉินเฉาส่ายหัวไปมา ทันใดนั้นเขาก็ยันใส่โต๊ะอีกครั้ง เค้ก 4 ชั้น ลอยขึ้นจากโต๊ะ แต่ชั้นบนสุดของเค้กทันใดนั้นก็ลอยขึ้น แล้วตกลงมาบนจานของฉินเฉา

“ของดี ๆ อย่างนี้ จะทิ้งได้ยังไง” เขาพูด พร้อมกับหยิบมีดจากโต๊ะ เหมือนกับผีเสื้อ มีดเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ มือเขา 2-3 รอบ แล้วตัดที่เค้กอย่างสวยงาม

ในตอนนี้เอง ฉินเฉาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือของเขากำลังถือจาน แล้วหันหลังของเขาให้กับซู่เฟิง แต่ซู่เฟิงไม่ปรานี เขาเหวี่ยงหมัดของเขาจากข้างหลังฉินเฉา

เป๊ง เป๊ง เป๊ง! เสียงปะทะกันดังมาให้ได้ยิน โดยไม่ต้องหันไปมอง ฉินเฉาเหมือนกับมีตาหลัง เขาป้องกันหมัดของซู่เฟิงด้วยมีดในมือของเขา

“ฮ่าห์!” ความโกรธของซู่เฟิงปะทุ เขาวาดเท้าออกไปเพื่อเตะเก้าอี้ข้างใต้ฉินเฉา เก้าอี้ถูกเตะ แต่ฉินเฉาปล่อยให้ตัวเองกระโจนขึ้นไปในอากาศ แล้วม้วนตัวอย่างสวยงามหลายรอบ ต่อหน้าสายตาที่ประหลาดใจของทุกคน แล้วจากนั้นก็ร่อนลงบนโคมไฟระย้าโลหะข้างบนพวกเขา

โชคดีที่โคมระย้าโลหะนี้แข็งแกร่งมาก ฉินเฉานั่งลงบนนั้น แม้ว่าโคมระย้านี้จะส่ายไปมา แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายังคงลิ้มรสของเค้กบนจานต่อไป

“เค้กนี้โคตรอร่อยเลย” ฉินเฉาทานอย่างออกรส แล้วพูดกับซู่เฟิงที่ตะลึงอยู่ “เอาหน่อยมั้ย?”

“บัดซบ...” ซู่เฟิงเข้าตาจน ทันใดนั้นเขาก็เปิดเสื้อของเขา แล้วดึงเอาปืนพกไทป์ 92 ออกมาจากเอวของเขา เมื่อเป็นบอดี้การ์ดของเหลียวตงไค ไม่ใช่แค่เพียงมีปืน แต่เขายังมีใบอนุญาตอย่างถูกกฎหมายด้วย

แต่เมื่อเห็นซู่เฟิงเอาปืนออกมา ซูเฟยที่ตกอยู่ในอารามตกใจ ก็พูดอย่างโกรธ ๆ ว่า

“ผู้อำนวยการเหลียว ลูกน้องของคุณมันจะเกินไปแล้ว เขาเอาแม้กระทั่งปืนออกมา! กรุณาบอกให้เขาหยุดด้วย!”

เหลียวตงไคไม่พูดอะไร เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์คนนี้ เพียงแค่มองดูฉากนี้อย่างเย็นชา ถ้าฉินเฉารอดจากปืนนี้ไปได้ จากนั้นเขาจึงจะสามารถมีคุณสมบัติเป็นบอดี้การ์ดของเหลียวชาชาได้

ฉะนั้น เขาจึงไม่สนใจคำประท้วงเสียงดังของซูเฟย

ในตอนนี้เอง ซู่เฟิงก็ลั่นไกปืน ปากกระบอกปืนก็พ่นกระสุนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

ฉินเฉายิ้มอย่างอ่อนใจ คืนนี้เขาต้องสู้กับปืนอีกแล้ว แต่ปืนพกธรรมดานี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

ด้วยเหตุนี้ จังหวะที่ซู่เฟิงลั่นไก ทันใดนั้นเขาก็กระโดดออกจากโคมระย้า ร่างของเขาคล้ายกับไม้กางเขนในอากาศ แล้วจากนั้น เบาเหมือนขนนก เขาพลิกตัวในครั้งเดียว แล้วสะบัดมือขว้างมีดในมือของเขาออกไป

ฉัวะ! เห็นเพียงประกายสีเงิน มีดแทงเข้าไปในมือของซู่เฟิง ผู้ที่ยังถือปืนอยู่ ซู่เฟิงในที่สุดก็ไม่สามารถทนกับความเจ็บปวดในมือได้ ทำให้ปืนพกไทป์ 92 ตกลงกับพื้น แล้วหมุนอยู่ที่นั่น 2 - 3 รอบ

“ฟู่ว!” ในตอนนี้เอง ฉินเฉาก็ลงมาจากอากาศมาอยู่ข้าง ๆ ซู่เฟิง เค้กยังอยู่บนจานในมือของฉินเฉา “ผู้อำนวยการซู เค้กนี่อร่อยมากเลย ทำไมคุณไม่ลองทานหน่อยล่ะ?”

‘ฉันต้องอ้วนแน่ ๆ ถ้ากินมัน!’ คำ ๆ นี้ติดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ แต่เมื่อเห็นตาที่เป็นประกายของฉินเฉา เธอก็รีบกลืนมันกลับลงท้องไป

“แน่นอน!” เธอไม่ลังเล แล้วหยิบเอาเค้กจากจานโดยตรง จากนั้นก็ค่อย ๆ ลิ้มรสของมันอย่างช้า ๆ

สายตาของผู้คนที่มองมาที่ชายคนนี้ต่างออกไป บ้างกลัว รัก แล้วอิจฉา

หลงเหยาเริ่นกำหมัดแน่น เขาไม่คิดว่าแผนที่จะทำให้ชายคนนี้ขายหน้าจะย้อนกลับ แล้วทำให้เขาได้แสดงความสามารถออกมาแทน

เขามองไปที่ฉินเฉา ผู้ที่กำลังดึงเอาทิชชูออกมา แล้วจากนั้นก็เช็ดครีมที่มุมปากของซูเฟยอย่างอ่อนโยน ด้วยเพลิงริษยา เขาคิดว่า

‘ไม่ต้องห่วง ไม่นาน ฉันจะจัดการแก แล้วทำให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของฉัน หลงเหยาเริ่น!’

จบตอน#