“ นะ..นาย มีอะไร ” ลู่เอินถามหยางหลิว
หยางหลิวยังคงไม่ตอบคำถามแต่เขาเดินเข้าไปใกล้ลู่เอินมากขึ้นเรื่อย ๆ ทางฝ่ายลู่เอินนั้นตอนนี้เธอยืนอยู่คนเดียว ส่วนเพื่อนสนิทของเธอนั้นเดินไปตักอาหารกันหมดแล้ว
หยางหลิว : “ สวัสดี ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ จู่ ๆ เมื่อวานเธอก็เดินหนีผมไป ผมยังไม่ทันได้ขอบคุณเธอเลย ”
ในทันทีที่หยางหลิวพูดจบลู่เอินก็พูดตอบกลับไป“ ขอบคุณอะไรกัน แค่เรื่องเล็กน้อยเอง ”
หยางหลิวพอเห็นท่าทางตื่นเต้นของลู่เอินเขาก็รู้สึกชอบเธอมากขึ้นไปอีก แต่เขาก็ยังอยากแกล้งเธอต่ออยู่ดี“ อืมม งั้นเรื่องสัญ… ”
“ โอ้ ! นายยังไม่กินอะไรใช่ไหม นี่เดี๋ยวฉันแนะนำ ” ลู่เอินรีบพูดตัดบทพร้อมทั้งชี้ไปยังโซนอาหารใกล้ ๆ
“ โอเค งั้นพาผมไปเลือกหน่อยสิ ” หยางหลิวเห็นท่าทางของลู่เอินเขาทำได้แต่ยิ้มและส่ายหน้าเบา ๆ ในใจ
สุดท้ายคนทั้งสองก็เดินไปดูอาหารต่าง ๆ ในตอนแรกลู่เอินบอกจะแนะนำอาหารต่าง ๆ ให้โดยเฉพาะอาหารต่างประเทศซึ่งเธอเคยกินอยู่เป็นประจำ เธอนั้นแนะนำเมนูที่น่าสนใจให้กับเขาไปค่อนข้างหลายอย่าง ซึ่งความจริงแล้วหยางหลิวไม่จำเป็นต้องให้เธอบอกด้วยซ้ำเพราะเขานั้นได้เรียนรู้การทำอาหารในด้านต่าง ๆ ทั้งจีนและต่างประเทศมาเกือบหมด พอหยางหลิวเห็นลู่เอินชื่นชอบอาหารอิตาลี เขาเลยเสนอว่าเดี๋ยวเขาลองทำให้กินดูดีไหม ซึ่งลู่เอินก็ตกใจเล็กน้อยเพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะทำอาหารเป็น แถมยังเป็นอาหารอิตาลีเสียด้วย
“ นายทำอาหารอิตาลีได้จริง ๆ เหรอ ? ” ลู่เอินถามหยางหลิวซ้ำ ๆ เธอไม่เชื่อว่าเขานั้นสามารถทำอาหารได้
“ ทำได้สิ ง่ายนิดเดียวเอง ” หยางหลิวตอบกลับด้วยความมั่นใจ
“ ถ้านายทำมาแล้วหน้าตาอาหารมันดูแย่ ทำแล้วไม่อร่อย มันไม่เรียกว่าอาหารหรอกนะ ”ลู่เอินนั้นไม่ค่อยเชื่อว่าเขาจะทำได้จริง ๆ
“ งั้นมาพนันกันไหม ” หยางหลิวเห็นว่าเธอไม่เชื่อเขา เขาจึงหาโอกาสในการคุยกับเธอมากขึ้น
ลู่เอิน : “ พนัน ? ได้ ! จะพนันอะไร ? เอาอย่างนี้ดีไหม ถ้าฉันชนะ นายต้องลืมเรื่องเกี่ยวกับเมื่อวานด้วย ”
หยางหลิวรู้ว่าลู่เอินนั้นอยากจะให้เขาลืมเรื่องที่เธอทำเมื่อวาน รวมถึงคำสัญญาที่เธอพูดเมื่อตอนนั้นด้วย“ เธอหมายถึง ที่เธอสัญญาไว้เมื่อวาน ? ” หยางหลิวรู้ทั้งรู้ว่าเธอนั้นไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่เขาก็อยากจะแกล้งเธอเหมือนเดิม
“ อะไร นายทำอาหารอิตาลีไม่ได้เหรอ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่ามาอวดว่าทำเป็นสิ ” ลู่เอินนั้นพูดหลีกเลี่ยงเบี่ยงเบนประเด็นที่หยางหลิวพูดถึง ซึ่งหยางหลิวก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอนั้นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“ เอ๋ ! ผมยังไม่ได้พูดสักหน่อยว่าทำไมเป็น ” หยางหลิวพูดราวกับลูกแกะใสซื่อที่พร้อมจะโดนหมาป่าไล่กิน ซึ่งลู่เอินนั้นหารู้ไม่ว่า เธอกำลังโดนหยางหลิวปั่นหัวอีกครั้ง
“ งั้นนายก็ตกลงสิ ” ลู่เอินนั้นยังไม่รู้ตัวเธอจึงบีบบังคับให้หยางหลิวนั้นตกลง
“ ได้ตกลงก็ตกลง งั้นเธอรอผมสัก 15นาทีนะ ”
สุดท้ายหยางหลิวก็เดินตรงไปยังบริเวณที่ให้ทำอาหารพร้อมกับรอยยิ้มสุดแสนเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
![ท่านหมอ...เป็นของข้าเถอะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743964598_99727755.webp)
781
