ซ่า ซ่า ซ่า เสียงของฝนที่ตกลงมาจากบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทำให้บรรยากาศดูอึกครึม เปลี่ยวเหงาและว้าเหว่
"วิน แล้วลื้อจะเอายังไงต่อล่ะ?" ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม ทรงเ้าสัวใหญ่ผู้มั่งคั่ง และพูดสำเนียงแต้จิ๋ว ได้เดินเข้ามาตบบ่าของวินเทอร์
"?"
เมื่อเห็นว่าวินเทอร์ยังดูงงๆมึนๆ เขาจึงพูดขึ้นมาอีกประโยคว่า "จะมาเป็ลูกบุญธรรมของอั๊วไหมล่ะ? หรือว่าจะรอแต่งงานกับอาหมวยน้อยของอั๊วทีเดียว"
วินเทอร์ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว จนกระทั่งชายวัยกลางคนที่พูดสำเนียงแต้จิ๋วเดินมาตบไหล่เขา ทำให้เขาค่อยๆเริ่มมีสติขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เขาก็ยังสับสนและงงงวย ไม่ทราบว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ไง สภาพของห้องที่ดูคุ้นเคย มือที่เคยหยาบกร้าน ทว่ายามนี้กลับเรียวงามดูอ่อนเยาว์ ใบหน้าของชายวัยกลางคนที่พูดสำเนียงแต้จิ๋วนั้นช่างคุ้นเคย เป็ใบหน้าที่ถูกสลักไว้ในใจของเขาไม่เคยลืมเลือน
วินเทอร์หลับตาลง แล้วพยายามตั้งสติอีกครั้ง ก่อนจะอ้าปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า "ตะ เตี่ย..."
แม้จะเป็คำพูดเพียงแค่คำเดียวและดูสั้น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ท่วมท้น
"แสดงว่าลื้อจะมาเป็ลูกบุญธรรมของอั๊วสินะ! ดี ดี!" ชายวัยกลางคนหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ
ชายวัยกลางคนคนนี้ก็คือ ฟู่หวัง หรือที่รู้จักกันในนามคุณฟู่ เป็เ้าพ่อมาเฟียผู้มีอิทธิพลในแถบภูมิภาคตะวันออกของประเทศช้าง และยังเป็พี่น้องร่วมสาบานกับพ่อแท้ๆของวินเทอร์ คุณฟู่นั้นก็เหมือนเป็พ่อทูนหัวของวินเทอร์นั้นเอง และเขาก็รักวินเทอร์ไม่ต่างจากลูกแท้ๆของตนเลย
ถึงขั้นประกาศลั่นไว้เลยว่าถ้าตนมีลูก แล้วลูกที่เกิดมาเป็ผู้หญิงจะยกลูกสาวของตนให้กับวินเทอร์เลย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้วินเทอร์และลูกสาวของคุณฟู่ได้หมั้นหมายกันั้แ่อยู่ในท้อง
สาเหตุที่คุณฟู่มารับวินเทอร์ไปเป็ลูกบุญธรรมนั้น เพราะว่าพ่อแม่ของเขาได้ประสบอุบัติเหตุและได้จากไป สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ก็คืองานศพของพ่อกับแม่เขานั้นเอง
ภาพพิธีงานศพได้เกิดขึ้นมาอีกครั้งเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน และคุณฟู่ก็ได้เดินเข้ามาพูดคุย้าที่จะรับเขาไปอุปการะเลี้ยงดู
ใน่เวลานั้นเขารู้สึกราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย พ่อกับแม่ของเขาได้ประสบอุบัติเหตุและได้จากไป ทิ้งเขาไว้เพียงตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องหรือคนรู้จัก เขาที่อายุเพียงแค่สิบห้าปี พึ่งจะเรียนจบม.3
ประสบการณ์ความรู้แทบจะไม่มี ภาระอะไรต่างๆพ่อกับแม่เขาก็เป็คนดูแลให้ทั้งหมด เขามีหน้าที่แค่ไปเรียนและใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนเท่านั้น ไม่ต้องออกไปลำบากตรากตรำดิ้นรนทำงาน อยากได้เงินก็แค่อ้าปากและแบมือขอเท่านั้น
พอต้องมาประสบพบเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้ เรียกได้ว่าตอนนั้นเขามืดทั้งแปดด้าน ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป จนกระทั่งได้คุณฟู่มารับไปอุปการะเลี้ยงดู และได้พลิกพลันเข้าสู่วงการโลกใต้ดิน ค่อยๆไต่เต้าจนกลายเป็เ้าพ่อมาเฟียที่ผู้ทรงอิทธิพลและคอยบงการอยู่ในเงามืดเื้ั
แต่อย่างไรก็ตามในชีวิตนี้กับราวกับฉากละครเดียวกันที่หวนคืนกลับมาอีกครั้ง ทำให้วินเทอร์เข้าใจได้ในทันทีว่าเขาได้ย้อนเวลากลับมา แต่รอบนี้จิตใจของวินเทอร์กลับนิ่งสงบก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "พวกมันอยู่ไหน?"
"?" เมื่อคุณฟู่ได้ยินจึงรู้สึกประหลาดใจ และได้ยักคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย
"พวกที่ฆ่าพ่อแม่ผม มันอยู่ไหน?" วินเทอร์พูดออกมาเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยความเ็า
เวลานี้ คุณฟู่ถึงกับต้องจริงจังขึ้นมาทันที เขาจะไม่รู้ได้ไงว่าสาเหตุการตายของน้องชายร่วมสาบานของเขาไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ เพราะเขาได้ตามสืบมาจนหมดแล้ว
น้องชายร่วมสาบานของเขาหรือพ่อของวินเทอร์นั่น ได้ถูกจัดฉากว่าเป็อุบัติเหตุโดยรองประธานบริษัทของพ่อวินเทอร์ และเขาก็ส่งลูกน้องไปกุมตัวเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
"ผมรู้ทุกอย่าง พ่อกับแม่ของผมไม่ได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ ใช่ไหมล่ะ เตี่ย?" วินเทอร์เผยรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขาช่างดูอ่อนโยน
ถ้าเกิดลูกน้องของเขาหรือศัตรูคู่แค้นจากชาติที่แล้วได้มาเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนนี่ ต้องรู้สึกขนลุกซู่ในใจ เพราะนี่เป็สัญญาณของความฉิบหายที่ใกล้จะเกิดขึ้นเร็วๆนี้
"ลื้อ้าจะแก้แค้น?" คุณฟู่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ไม่ผิด!" วินเทอร์ยิ้มแล้วพูดว่า "เืต้องล้างด้วยเื!"
เวลานี้ ดวงตาทั้งสองของคุณฟู่เต็มไปด้วยความสนใจ อยากรู้อยากเห็น เขา้าจะรู้ว่าวินเทอร์จะทำอะไรต่อไป
คุณฟู่จ้องมองวินเทอร์ แล้วรู้สึกว่าเหมือนได้เห็นภาพของตัวเขาเมื่อยามหนุ่มทับซ้อนกับตัววินเทอร์ สุดท้ายก็พยักหน้าหนักแน่นและพูดว่า "ลื้อจัดการธุระอะไรให้เสร็จก่อน แล้วเดี๋ยวอั๊วจะพาลื้อไปหามัน"
วินเทอร์จ้องมองไปรอบๆห้อง ที่เวลานี้มีแขกมาเข้าร่วมพิธี มีทั้งคนรู้จัก ลูกจ้างจากที่ทำงานของพ่อ บรรดาเพื่อนๆของพ่อและแม่ และเพื่อนๆ สมัยมัธยมต้นของเขา แต่วินเทอร์กลับไม่รู้สึกคุ้นเคยกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
เขาโค้งตัวลงไปยังทิศทางโลงศพของพ่อและแม่ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากงานไปอย่างไม่แยแส ความเศร้า ความเสียใจ ความเ็ป ทุกสิ่งทุกอย่างเขาได้ปลดปล่อยพวกมันออกไปหมดั้แ่ชาติที่แล้ว แม้จะมีความรู้สึกอาลัยที่ซ่อนลึกอยู่ภายในใจ แต่มันก็ไม่ได้ชัดเจนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขาลืมเลือนความรู้สึกเ่าั้ไปหมดแล้ว
ห้าสิบปี ที่ดูเหมือนจะสั้น แต่ก็นานพอที่จะให้เขาลืม เขาได้ร้องไห้ออกมาด้วยความเ็ปครั้งสุดท้ายก็ตอนที่ภรรยาและลูกชายของเขาได้จากไป นับั้แ่นั้นมา เขาก็ไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้กับสิ่งใดอีกเลย
คุณฟู่ที่เห็นวินเทอร์เดินออกจากงานไปอย่างไม่แยแส จึงได้แต่ส่ายหัวไปมา จากนั้นเขาก็ได้เดินตามออกไป พร้อมกับสั่งลูกน้องคนสนิทข้างกายว่า "ไม่ว่าอาวินจะเลือกทางไหน พวกลื้อต้องปฏิบัติกับเขาเหมือนที่ทำแบบเดียวกับอั๊ว เข้าใจไหมอาเทียน?"
"ครับ พ่อใหญ่!" เทียนลูกน้องคนสนิทของคุณฟู่พยักหน้าตอบรับด้วยความหนักแน่น พร้อมหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและถ่ายทอดคำสั่งไปให้กับคนที่เหลือ
3K
