(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่117: การขาย

เฮรัค รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องอายุขัยต่อให้เขาเดิมพันทุกอย่างเพื่อก้าวขึ้นเป็นพ่อมดทางการเขาก็อาจมีอายุขัยเพียงสามร้อยปี ซึ่งยังสั้นกว่า กามี ภูติรับใช้ชราที่ดูเหมือนใกล้จะสิ้นลมเสียอีก

เผ่าเอลฟ์นั้นมีอายุยืนยาวโดยธรรมชาติยาวนานกว่ามนุษย์อย่างเทียบกันไม่ติด ช่างเป็นโชคชะตาที่ต่างกันลิบลับ

แลร์รี ถอดแว่นตาออกเช็ดทำความสะอาดเบาๆก่อนจะรินกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นให้เฮรัคถ้วยหนึ่ง

“นั่งสิข้าจะเล่าสถานการณ์ปัจจุบันให้เจ้าฟัง”

ทั้งสองนั่งลงข้างโต๊ะกลมตัวเล็กแลร์รีเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“สงครามระหว่างป่าแสงจันทร์ กับกระท่อมเขียวสิ้นสุดลงแล้วตอนนี้อยู่ในช่วงเจรจาผลประโยชน์หลังสงครามแต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้สงครามครั้งนี้จบลง?คนที่เจ้ารู้จักดีเสียด้วย”

เฮรัคขมวดคิ้วพลางนึกถึงมัลคอล์มแต่แลร์รีไม่น่าจะรู้ว่าเขารู้จักมัลคอล์ม

“ใครกันครับ?”

“เฟการ์”

แลร์รีเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างช้าๆ

ภาพของเฟการ์ศิษย์พ่อมดที่โดยสารมาในเรือลำเดียวกันซึ่งมีใบหน้าไร้อารมณ์และดวงตาเย็นชาผุดขึ้นมาในหัวของเฮรัคทันที

“จะเป็นเขาได้อย่างไร?ตอนที่แยกกันเขายังเป็นแค่ศิษย์พ่อมดระดับสองที่มีคะแนนคุณสมบัติเพียงห้าคะแนนเท่านั้นไม่ใช่หรือ?”

“เขากลายเป็นพ่อมดทางการแล้ว”

คำตอบของแลร์รีทำเอาเฮรัคแทบสำลักกาแฟ

“อิจฉาล่ะสิ?แต่ถ้าเจ้าได้รู้ว่าเขาต้องผ่านอะไรมาบ้าง เจ้าจะไม่อิจฉาเลย”

แลร์รีเล่าว่าเฟการ์ถูกมัลคอล์มจับไปเป็นหนูทดลองในนรกที่กระท่อมเขียวเขาถูกทรมานผ่านกระบวนการดัดแปลงร่างกายด้วย พลังเวทมนต์ สายมืดสารพัดรูปแบบ

แต่แทนที่จะตายเฟการ์กลับแข็งแกร่งขึ้นจนก้าวข้ามขีดจำกัดกลายเป็นพ่อมดทางการอย่างลับๆและอาศัยจังหวะชุลมุนซุ่มโจมตีมัลคอล์มจนบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะหลบหนีหายสาบสูญไปเหตุการณ์นี้ทำให้กระท่อมเขียวระส่ำระสายจนฝ่ายสันติอำนาจขึ้นมาแทนและยุติสงครามลงในที่สุด

เฮรัคครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็หาคำตอบไม่ได้ว่าเฟการ์ใช้วิธีไหนล้มยักษ์อย่างมัลคอล์มได้เขาจึงเลิกสนใจและเปลี่ยนประเด็นไปที่ทรัพยากรในมือเขาหยิบหญ้าเครามังกรคุณภาพเยี่ยมออกมาจากแหวนมิติ

“ท่านอาจารย์ ท่านคิดอย่างไรกับสิ่งนี้?”

ดวงตาของแลร์รีเป็นประกายทันที

“หญ้าเครามังกรคุณภาพยอดเยี่ยม!หากนำไปปลูกใหม่มันจะฟื้นตัวเร็วมาก ต้นละหนึ่งร้อยยี่สิบหินเวทเป็นอย่างต่ำ”

“ข้ามีอีกห้าต้น ท่านจะรับไว้ไหมครับ?”

เฮรัคนำที่เหลือออกมาวางเรียงกันโดยเก็บไว้ใช้เองเพียงต้นเดียวนอกจากนี้เขายังขนวัตถุดิบปรุงยาจากสวนลับที่เขาไปเก็บมาได้ระหว่างทางออกมาอีกกองใหญ่

แลร์รีถึงกับเบิกตากว้าง

“นี่เจ้าไปปล้นสวนยาของใครมากันแน่?”

“เปล่าครับ ข้าแค่เก็บได้ข้างทาง...”

เฮรัคหัวเราะแห้งๆ

“เอาเถอะ ข้ารับไว้ทั้งหมดรวมหญ้าเครามังกรด้วย ข้าให้เจ้าสามพันเจ็ดร้อยหกสิบห้าหินเวทอาจต่ำกว่าราคาตลาดนิดหน่อยเพราะข้าต้องเผื่อกำไรตอนไปปล่อยต่อให้องค์กรเจ้าคงเข้าใจนะ”

เฮรัคพยักหน้าอย่างยินดีความปลอดภัยในการขายสำคัญกว่าหินเวทเพียงเล็กน้อยการขายผ่านอาจารย์ย่อมมั่นใจได้ว่าไม่มีใครตามล่าเขาในภายหลัง

“ยืนยันยอดการทำธุรกรรม: 3,765หินเวท... ทำการบันทึกฐานข้อมูลมูลค่าสินทรัพย์ใน ชิปพันธุกรรม เรียบร้อย”

เชนหลาน รายงานด้วยน้ำเสียงหุ่นยนต์

เฮรัคมองดูหินเวทจำนวนมหาศาลในแหวนมิติด้วยความรู้สึกอิ่มเอมจากศิษย์ระดับล่างที่เคยลำบากเก็บเห็ดแลกหินเวทเพียงก้อนเดียว

บัดนี้เขากลายเป็นผู้มีฐานะขึ้นมาแล้วความจริงที่โหดร้ายของโลกพ่อมดคือ ความสามารถยิ่งสูง การหาเงินก็ยิ่งง่ายส่วนคนไร้ความสามารถย่อมติดอยู่ในวงจรอุบาทว์ที่ต้องดิ้นรนหาทรัพยากรมาประทังชีวิตไปวันๆ