“ ลูกค้าครับ ผมไม่ได้ว่างมานั่งกินข้าวกับคุณนะครับ “ ชายหนุ่มพูดนิ่งๆ
“ เอาน่า..ถือซะว่าฉันเลี้ยงข้าวนายละกัน เอาเครื่องดื่มอะไรดี “ รดาตัดบท
ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร
“ อ่ะๆ…เอางี้…นั่งลง..ฟังข้อเสนอฉันก่อน แล้วนายค่อยตัดสินใจ ถ้าข้อเสนอฉันไม่โอเคนายจะกลับเลยก็ได้ “ รดาพูดอ้อแอ้
ชายหนุ่มมองหน้าเธออึดใจหนึ่งก็นั่งลง
รดาดีดนิ้วดังเปาะ
“ มันต้องอย่างนี้สิ พูดง่ายๆให้สมกับที่เกิดมาหน้าตาดีหน่อย อ้อ…เอาไรดีสั่งเลยนะ “ รดาส่งยิ้มให้อย่างพอใจ
ชายหนุ่มนั่งนิ่ง..ไม่สั่งอาหาร ได้แต่นั่งจ้องหน้ารดาอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“นี่นายจะเก็กอะไรนักหนา ชิวๆสิ ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย นายนั่งอยู่กับสาวสวยเลยนะ ฉันไม่ได้มีเวลามานั่งร้านอาหารกินข้าวกับใครง่ายๆนะยะบอกไว้ก่อน นี่น่ะโชคดีของนาย รู้ไว้ด้วย“ รดาเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มเหลือบตามองบ่น ก่อนจะพูดว่า
“พูดข้อเสนอของคุณมา”
“ เชอะ รีบร้อนอยากคุยเื่เงินสินะนายน่ะ “ รดาพูด
“ ถ้าไม่มีอะไรผมกลับ “ ชายหนุ่มขยับจะลุกขึ้น
“ เดี๋ยว….มีสิ..นายนั่งลงเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้ เอาเป็ว่าเข้าเื่เลย “ รดาพูดจริงจังมองหน้าชายหนุ่ม
“ นายเห็น ผู้ชายกับผู้หญิงที่โต๊ะนั้นมั้ย “ รดาใช้สายตาชำเลืองไปยังโต๊ะของกพล
“ เห็น “ ชายหนุ่มชำเลืองดูเล็กน้อยก่อนกลับมาจ้องหน้ารดาอย่างงงๆ
“หน้าตาก็บ่งบอกว่าเป็คนเลวใช่ม๊าอีตานั่นน่ะ “ รดาถามเบาๆ
“ ไม่นะครับ ก็แค่คู่รักทานข้าวด้วยกันปกติ “ ชายหนุ่มพูด
“ คู่รักกับผีน่ะสิ ไอ้บัดซบนั่นควงแม่นั่นมาบอกเลิกฉันเมื่อกี้ แล้วก็ไปนั่งเสวยสุขกันอยู่ที่โต๊ะนั้น ฉันอุตส่าห์จองห้องไว้ดูเขาทำกับฉันสิ“ รดาพูดอย่างเดือดดาล
“ ออ เสียใจด้วยนะครับ “ ชายหนุ่มพูดเบาๆ วางสีหน้าไม่ถูก
“ ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้เรียกนายเพื่อให้มาเห็นอกเห็นใจฉันหรอกนะ “ รดาพูดเบาๆพร้อมมองหน้าชายหนุ่ม
“ นายขับไรเดอร์ได้วันเท่าไร วันนี้ฉันจะจ่ายนาย 2 เท่า อยู่ที่นี่..ตรงนี้เป็เพื่อนฉัน จนกว่า 2 คนนั้นจะกลับ…” รดายื่นข้อเสนอ
“ ทำแบบนั้นเพื่ออะไรครับ “ ชายหนุ่มถามเหตุผล
“นั่นเื่ของฉัน นายตกลงรึป่าว “ รดาพูด พร้อมกับหันหน้าหนี
“ ก็ได้ครับ นี่ก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว ผมไม่รีบไปไหนหรอก “ ชายหนุ่มตอบนั่งดูรดายกแ
ก้วเหล้าไปเรื่อยๆ ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย..
232
