[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ มีใครได้ยินหรือเปล่า มีคนเข้าช่วยเหลือกลุ่มที่ขอความช่วยเหลือมาแล้วหรือยัง มีใครได้ยินหรือเปล่า มีคนเข้าช่วยเหลือกลุ่มที่ขอความช่วยเหลือมาแล้วหรือยัง ”

เสียงพูดส่งเข้ามาในระบบวิทยุสื่อสารเฝ้ารอคอยให้ใครสักคนตอบคำถามที่เอ่ยออกไป

“ ผมวิน นั่นใคร ”

“ คุณวินเหรอ ผม A ครับ เราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือมีใครเข้าช่วยกลุ่มที่ส่งสัญญาณหรือยังครับ ”

“ กลุ่มของผมเข้าช่วยเหลือแล้วครับ อยู่ระหว่างการเดินทาง ”

“ ทางเราขอเข้าร่วมช่องสัญญาณได้ไหมครับ ”

การสื่อสารเงียบลงไปรอให้อีกฝ่ายตอบกลับ ไม่นานกลุ่มของวินก็ตอบวิทยุสื่อสาร

“ มีเหตุจำเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ถ้าไม่มีผมขอสงวนช่องสัญญาณเอาไว้ให้กลุ่มของผมนะครับเผื่อจะมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นหากมีการเชื่อมต่อเยอะเกินไป ”

ผู้ที่ใช้ชื่อว่า A หันมองไปด้านหลัง เขาต้องการให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆอนุญาตการพูดคุย

“ พวกเราต้องการอยู่ในสายเผื่อจะมีอันตรายมุ่งเป้ามาทางฝั่งของเราจะได้รับมือถูกวิธี อีกอย่างเราอาจจะได้เข้าช่วยเหลือในช่วงเดินทางหนี ”

ภายในระบบสื่อสารเริ่มเงียบอีกครั้ง ทุกคนภายในห้องติดตั้งวิทยุสื่อสารล้วนแล้วรอฟังคำตอบ

“ ต้องขอโทษด้วยนะครับ เราไม่สามารถเปิดช่องสัญญาณได้มากกว่านี้ หากมีอันตรายมุ่งหน้าไปทางทิศใต้เราจะเตือนทางคุณ A ให้ทราบอีกทีนะครับ ผมขอตัวก่อนเพราะต้องดูเส้นทางหลบหนีให้กลุ่มที่อยู่แนวหน้า ”

สัญญาณสื่อสารปิดตัวลงไป กลุ่มของ A ที่ไม่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับช่องสัญญาณอีกฝ่ายเพื่อฟังแผนการณ์ช่วยเหลือต่างพากันถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้  

“ หัวหน้าจะให้ผมทำยังไงต่อ ” ผู้ที่ใช้ชื่อ A สอบถามกลุ่มคนด้านหลัง อีกฝ่ายกลับโบกมือเล็กน้อยสั่งให้เฝ้าวิทยุสื่อสารต่อไป หากพวกเขายังคงดื้อด้านจะเข้าสู่ระบบสื่อสารของอีกฝ่ายให้ได้ อาจจะทำให้สิ่งที่พวกมันต้องการทำยุ่งยากมากยิ่งขึ้น

หลังจากเดินออกจากห้องวิทยุสื่อสาร กลุ่มคนมีรอยสักราว 5 คนก็ได้เดินขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงแรมเพื่อมองดูการเคลื่อนไหวของซอมบี้ตัวยักษ์จากระยะไกล

“ หัวหน้า แล้วเราจะติดต่อกลับไปตอนไหน โอกาสนี้เหมาะที่สุดแล้วนะถ้าเราจะไปรวมกลุ่ม ”

สายตาของผู้ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้ามองไปยังจุดที่มีฝุ่นลอยขึ้นไปบนฟ้าสูง แม้จะเห็นร่างของซอมบี้ตัวใหญ่ได้เพียงแค่หลัง พวกเขากลับรู้ว่าตำแหน่งนั้นคือจุดที่คนขอความช่วยเหลือกำลังเดินทาง

“ ให้มันสงบก่อน หากทั้งสองกลุ่มรวมกันได้แล้วเราค่อยเดินทางไปก็ยังไม่สาย ”

ความวุ่นวายจากการรวมกลุ่มจะต้องมีอยู่อย่างแน่นอน มันเชื่อว่าการดูแลของแต่ละกลุ่มจะต้องไม่เหมือนกันจนทำให้เกิดปัญหา ดังนั้นจึงคิดว่าจะพาคนไปรวมกลุ่มในภายหลังหากทั้ง 2 กลุ่มรวมกัน ถึงแม้อยากจะเดินทางไปตอนนี้มันกลับต้องคอยสังเกตการณ์ซอมบี้เต่ายักษ์เอาไว้ด้วยเผื่อมันจะทำลายกลุ่มทั้ง 2 ที่พยายามช่วยเหลือกัน

--------------------------------------------------------------- 

“ มีอะไรเหรอหัวหน้า ” แมนสอบถามวินหลังจากอีกฝ่ายทำหน้าสงสัย การสื่อสารเมื่อครู่คงมีบางอย่างแปลกไปจนวินแสดงออกทางสีหน้า

“ กลุ่ม A ที่ติดต่อเข้ามาอยากจะเข้าร่วมช่องสัญญาณของเราที่ใช้กับกลุ่มลุงพล ฉันรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้เลยปฎิเสธ ”

“ พวกเขาคงไม่ใช่เจ้าหน้าที่เลยอยากรู้อยากเห็นทุกอย่าง คงไม่มีอะไรแปลกไปหรอกครับ ”

วินขอให้เป็นอย่างนั้น มนุษย์ทุกคนมีความอยากรู้อยากเห็นกันทั้งหมด ยิ่งรู้ว่าระบบสื่อสารภายในเมือง X ใช้งานได้ คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะมีคนขอเข้าไปในช่องสัญญาณเพื่อจับตามองดูการช่วยเหลือ ขณะที่วินกำลังนั่งมองแผนที่การวิ่งหนีเพื่อหาทางหนีฉุกเฉินเอาไว้ให้กลุ่มของลุงพล วิทยุจากฝั่งของโยฮันก็ได้ติดต่อเข้ามา

“ ลุงพลอยู่ไหน ผมมาถึงวงเวียนอโศก 5 แล้ว ลุงอยู่ที่ไหนใกล้จะมาถึงหรือยัง”  วินอยู่ภายในสายเงียบเสียง เขาไม่รู้เช่นกันว่าลุงพลเดินทางถึงไหนแล้วจึงรอให้ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันก่อน

“ ใกล้จะถึงแล้วอีกราว 1 กิโลเมตร รอสัก 5 นาทีกำลังจะไปที่นั่น สิ่งกีดขวางเยอะมากทำให้เราช้ากว่ากำหนด ”

“ พี่โยฮัน ผมวินนะ ตอนนี้ซอมบี้เต่าอยู่ห่างจากพี่เท่าไหร่ ”

“ ตอนนี้เต่าอยู่ห่างจากฉันราว 2 กิโลเมตร ”

“ ทำไมมันใกล้ขนาดนั้นล่ะพี่ ” วินตกใจหลังจากรู้ว่าระยะทางของเต่ากับระยะทางของลุงพลห่างจากจุดที่โยฮันอยู่ไม่ต่างกันมากนัก การช่วยเหลืออาจจะไม่ทันการ เขาจึงอยากรู้สาเหตุที่ทำให้เต่าเดินทางได้เร็วกว่าที่คำนวณเอาไว้ ทั้งๆที่โยฮันเคยทิ้งระยะห่างเกือบ 5 กิโลเมตร

“ มันเร่งความเร็วขึ้น ตอนนี้พวกฉันหยุดที่วงเวียนอโศกยิ่งทำให้มันเข้าใกล้ได้เรื่อยๆ เอาแบบนี้ ฉันจะให้แอลลี่เปิดทางไปหาฝั่งของลุงพล ไม่งั้นเราได้ออกจากที่นี่ช้าเกินไปแน่นอน ”

“ ได้ แต่พี่ต้องสู้ที่วงเวียนอโศกดึงซอมบี้ให้อยู่ที่นั่นก่อน ”

โยฮันวางสายแล้วมองไปยังเต่ายักษ์ตัวใหญ่กำลังเดินแหวกตึกเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แม้ระยะทางจะอยู่ไกลร่างของมันกลับใหญ่จนราวกับอยู่ใกล้ๆเขา

“ แอลลี่ เธอได้ยินแล้วใช่ไหม เคลียร์เส้นทางตรงนี้จนกว่าจะเจอลุงพล ”

“ หนูเข้าใจแล้ว ” การฆ่าซอมบี้ของแอลลี่จะทำให้เธอวิวัฒนาการ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาโยฮันจึงให้เธอรับหน้าที่เปิดเส้นทาง หลังจากแอลลี่วิ่งจากไป เขาจึงบอกให้ก๊อตและนักล่าของกลุ่มๆนี้เดินลงจากรถ พวกเขาจำเป็นต้องสู้กับซอมบี้ที่นี่ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำเพื่อเอาชีวิตรอด แต่เพื่อเปลี่ยนความสนใจของเต่ายักษ์และกองทัพของมันให้ออกจากรถบัสที่กำลังจะหลบหนี

“ พี่ก๊อต บอกให้คนขับรถบัสออกจากวงเวียนไปรอที่ตรงนั้นเลย เมื่อถึงเวลาหนีจะได้ออกตัวได้เลย ”

ก๊อตบอกให้คนของเขาขับรถออกจากวงเวียนเพื่อไปจอดบนถนนมุ่งหน้าสู่ทางทิศตะวันตก ขณะที่รถจอดนิ่งซอมบี้จำนวนมากก็เริ่มแห่เข้ามาในวงเวียน หลังจากที่พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขาจากฝีมือของโยฮันที่ทำบางสิ่งบางอย่าง หลายคนยังไม่เข้าใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่มันทำให้ซอมบี้ระดับ 2 วิ่งหนีกระเจิงออกไปไกล ซอมบี้ระดับ 3 เป็นได้แค่ท่อนไม้ยืนนิ่งรอฆ่าสังหาร

“ พี่ก็อต ให้คนของพี่คุ้มกันรถเอาไว้ อย่าได้ไปไกลกว่าตัวรถเด็ดขาด ที่เหลือผมจัดการเอง ”

หลังจากที่ซอมบี้วิ่งกลับเข้ามาอีกครั้ง โยฮันกลับกระพือปีกด้านหลังที่มีขนาดเล็กจนทำให้เกิดเสียงเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหูกลบเสียงเครื่องยนต์รถบัส เหล่าซอมบี้ที่ได้ยินเสียงเสียดแทงแก้วหูทำให้พวกมันรู้สึกรำคาญเป็นอย่างมากจนกรู่กันเข้าหาต้นกำเนิดเสียงเพื่อทำลายให้หายรำคาญ  เพียงแต่ว่าพวกมันกลับถูกตัดร่างจากชายที่วิ่งเป็นวงกลมเล็กๆใช้แขนทั้งสองกวาดผ่านไปรอบๆตัดร่างพวกมันกระจุยกระจายราวกับเขาเป็นเครื่องปั่น

ทุกคนที่มองเห็นการฆ่าสังหารของโยฮันล้วนแล้วเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีมนุษย์ที่สามารถฆ่าสังหารซอมบี้ได้ง่ายดายเช่นนี้ ซอมบี้ระดับ 3 ที่เคยเป็นปัญหาสำหรับพวกเขาล้วนแล้วถูกฆ่าตายไม่ต่างจากระดับ 2 ซอมบี้ระดับ 4 ที่ลอบเข้าโจมตีถูกตัดแขนขาทิ้ง แม้จะยังไม่ตายมันกลับทำสิ่งใดไม่ได้อีก

ท่ามกลางการฆ่าสังหารซอมบี้รอบๆวงเวียนอโศกนี้เอง กองทัพซอมบี้ของเต่ายักษ์ที่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว พวกมันได้มาถึงวงเวียนแล้วก่อนจะโถมกำลังเข้าใส่ร่างของโยฮันที่กำลังกระพือปีกสร้างเสียงรบกวน

“ หัวหน้า เอาไม่อยู่แล้ว เราจะทำยังไงดี! ”

เหล่านักสู้ที่อยู่รอบๆรถบัสพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ต่อให้โยฮันจะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก จำนวนซอมบี้กลับมีเยอะจนหลายตัวเริ่มหลุดมาทางที่พวกเขาประจำการอยู่แล้ว ขณะที่ทุกคนกำลังเกิดความวิตก เสียงรถหลายสิบคันก็ได้วิ่งมาบนถนนทางฝั่งทิศตะวันตกปรากฎตัวต่อสายตาของทุกคน

รถที่กำลังวิ่งมาล้วนตกอยู่ในสภาพแปลกประหลาดต่างจากรถทั่วไป มันถูกหุ้มเอาไว้ด้วยเหล็กมีร่างซอมบี้เสียบอยู่ตามตัวรถมากมาย ทันใดนั้นคนที่อยู่บนรถก็ได้ยิงหน้าไม้แหวกอากาศพุ่งเข้าโจมตีซอมบี้ ทำให้ตัวที่หลุดมาทางรถบัสล้มตัวลงไปนอนชักดิ้นบนพื้นดินไม่สามารถทำสิ่งใดได้อีก

“ แบ่งออกเป็น 2 ทีม พอล! ”

“ ว่ามาเลยลุงพล ”

“ พาพวกเขาไปที่วงเวียนอโศก 4 รอดูสถานการณ์ที่นั่นก่อนถ้าเต่าไม่ตามไปให้รีบมุ่งหน้ากลับสถานีได้เลย ”

“ ครับลุง! ”

กลุ่มคนที่มาช่วยเหลือแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม อย่างไรก็ตามกลุ่มที่ต้องไปกับรถบัสกลับมีจำนวนเยอะกว่าเพราะต้องให้ความสำคัญกับชีวิตที่อยู่บนนั้น หลังจากที่รถบัสเคลื่อนตัวออกจากวงเวียนไปช้าๆเพื่อไม่ให้ดึงดูดสายตาซอมบี้มากนัก แอลลี่ที่กลับมาพร้อมกับลุงพลก็ได้กระโจนเข้าไปช่วยพี่ชาย ยิ่งเธอฆ่าซอมบี้ได้เยอะเท่าไหร่ยิ่งดึงดูดความสนใจของเต่ายักษ์ได้มากขึ้นเท่านั้น

กลุ่มลุงพลที่ลงมาจากรถที่กลับหัวเตรียมเดินทางหนี พวกเขาก็ได้เข้าช่วยเหลือโยฮันอีกแรง ต่อให้พวกเขาจะเป็นเพียงแค่ระดับ 3 เล็บที่ได้จากโยฮันรวมไปถึงพิษทำให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องกลัวระดับ 3 อีกต่อไป ขอเพียงแค่โจมตีซอมบี้ได้สักครั้งมันจะตาย ดังนั้นทุกคนจึงพยายามหลบให้ได้มากที่สุดแล้วสวนกลับมันให้ได้บาดแผลสักครั้งเท่านั้นพอ

“ ลุง ระดับ 4 ที่อยู่บนพื้นฆ่ามันซะ! ”

“ ทำไมไม่ให้น้องสาวแกฆ่า! ”

ท่ามกลางซากศพซอมบี้ เชื้อไวรัสที่ทำให้อัตราการวิวัฒนาการเพิ่มสูงขึ้นได้ลอยเข้าร่างของทุกคนมั่วซั่วจนทำให้อัตราการวิวัฒนาการของทุกคนเพิ่ม ลุงพลกลับไม่เข้าใจว่าทำไมโยฮันจึงไม่ได้ให้แอลลี่ฆ่าระดับ 4 เพราะถ้าหากเธอฆ่ามันคงจะได้เชื้อไวรัสไปเยอะอย่างแน่นอน แต่เมื่อคิดว่าพวกเขาทั้งสองอาจจะวิวัฒนาการจนซอมบี้ระดับ 4 มอบเชื้อให้ได้ในปริมาณที่น้อย ลุงพลและคนที่อยู่ช่วยโยฮันรวมแล้ว 20 คนจึงผลัดกันฆ่าซอมบี้ระดับ 4 ที่อยู่ใกล้ๆเพื่อวิวัฒนาการไล่ตามซอมบี้ไปให้ทัน ซึ่งสาเหตุที่เขาไม่ให้แอลลี่วิวัฒนาการเพราะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

“ พี่เต่ามันมาแล้ว! ”

โยฮันหันมองไปด้านหลังเหลือระยะทางระหว่างพวกเขาและเต่าอีกเพียง 500 เมตรเท่านั้น ทว่ามันกลับพยายามเดินเฉียงออกไปด้านข้างราวกับไม่ได้สนใจพวกเขาที่อยู่ภายในวงเวียนอโศก 5 เลยสักนิด  ทันใดนั้นกลุ่มของพอลที่เดินทางไปถึงวงเวียนอโศกก็ได้ติดต่อมาบอกพวกเขาให้รับทราบ

“ ไอ้หนู นี่ถังน้ำมัน เราต้องไปแล้วกลุ่มของพอลถึงที่หมายแล้ว”

“ ขึ้นรถเลยลุง ”

แม้จะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเหมือนกัน กลุ่มของโยฮันกลับต้องมุ่งหน้าไปทิศตะวันตกไกลนับ 10 กิโลเมตร กลุ่มของพอลกลับจะเลี้ยวออกจากถนนมุ่งหน้าสู่ทิศใต้แล้วเลี้ยวขึ้นเหนือ เมื่ออีกฝ่ายไปถึงทางแยกที่จะพาพวกเขาออกจากทิศตะวันตก โยฮันจึงโยนร่างซอมบี้ระดับ 4 ตัวสุดท้ายให้น้องสาว ก่อนที่เธอจะสังหารมันแล้วใช้มือปิดปากไม่ให้ตนเองกรีดร้อง

เมื่อเห็นว่าลุงพลและกลุ่มขับรถช้าๆออกจากวงเวียนอโศก 5 โยฮันจึงมองไปยังถังน้ำมันขนาดใหญ่มีผ้าพันเอาไว้บนฝาถัง หลังจากอุ้มมันด้วยแขนทั้งสองข้างเขาก็ออกแรงเหวี่ยงถังไปหาเต่ายักษ์ด้วยแรงทั้งหมดเท่าที่มี ทันทีที่ถังน้ำมันกระทบส่วนลำคอของซอมบี้เต่า มันก็ได้ระเบิดปลดปล่อยเปลวไฟลุกไหม้บริเวณคอจนซอมบี้กรีดร้องมองจ้องมายังโยฮันที่เป็นฝ่ายโจมตีมัน

“ เร่งเครื่องไปเลยลุง มันตามพวกเรามาแล้ว! ”.