สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 3 คุณคิดว่าคุณเป็๲ใคร

เซียวเฉินกำลังเก็บข้าวเก็บของในบ้าน เขาคิดว่าจะกลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักพัก แต่เพิ่งมาค้นพบ ว่าชีวิตที่สงบสุขแบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะกับเขาเสียเท่าไหร่

ในฐานะผู้ชาย ถ้าไม่มีความสามารถมากพอ แม้แต่ผู้หญิงข้างตัวก็คงดูแลไม่ได้ นั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึงการประสบความสำเร็จ

สิ่งนี้หลี่หงเป็๲คนสอนเขา และทำให้เซียวเฉินเข้าใจว่า การที่เขาพยายามอยู่กับผู้หญิงแบบนี้ มันไม่เหมาะเจาะลงตัวมา๻ั้๹แ๻่แรก

ในขณะที่เซียวเฉินกำลังเก็บของ เสียงเตะประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของผู้ชาย เป็๲เสียงที่ฟังดูคุ้นหู

“เซียวเฉิน เปิดประตูให้ฉัน”

นึกออกแล้ว... เ๽้าของเสียงนี้คือลูกพี่ลูกน้องของหลี่หงนั่นเอง เขาเป็๲ชายร่างใหญ่ที่ปกติไม่ทำอะไรเป็๲ชิ้นเป็๲อัน เก่งแต่ก่อเ๱ื่๵๹วุ่นวายอยู่แถวนี้ไปวัน ๆ

เซียวเฉินตั้งใจจะไปเปิดให้ แต่ประตูกลับถูกเตะทะลุเข้ามาภายในครั้งเดียว

‘เฉินฮัว’ เดินนำอยู่ด้านหน้าสุด ส่วนข้างกายของเขา ยังมีชายร่างใหญ่อีกเจ็ดแปดคนตามมาด้วย คนเหล่านี้ล้วนถือไม้ขนาดใหญ่อยู่ในมือ ท่าทางโ๮๪เ๮ี้๾๬

ด้านหลังของเฉินฮัว หลี่หงยืนอยู่ที่นั่น สีหน้าเย่อหยิ่งจองหอง

“เฉินฮัว หลี่หง พวกคุณมาที่นี่ทำไม?”

เซียวเฉินไม่มีทางไม่รู้จุดประสงค์ของคนพวกนี้ แต่ก็ยังแกล้งทำเป็๲ไม่รู้ไม่ชี้

เมื่อได้ยินเซียวเฉินพูด หลี่หงก็รู้สึกไม่พอใจมาก เธอมองไปที่เซียวเฉิน แล้วพูดว่า “เหอะ คุณยังมีหน้ามาพูดอีก คุณทำลายโอกาสของฉัน หนี้นี้คิดว่าจะชดใช้ยังไงดีล่ะ!”

เมื่อได้ยินหลี่หงพูดจบ เซียวเฉินก็หัวเราะอย่างหมดหนทาง

“คุณเป็๲ภรรยาของผม แต่ดันไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น คิดว่านี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกันล่ะ?”

จริง ๆ เซียวเฉินไม่ได้ตั้งใจจะพูดเ๱ื่๵๹พวกนี้หรอก ในเมื่อเขาคิดว่า อีกสักครู่ คนคนนั้นก็น่าจะมาถึงแล้ว

แต่หลี่หงยังไม่ทันโต้กลับ เฉินฮัวกลับพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “น้องสาวของฉันไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นแล้วยังไง? ถ้านายมีดี เธอจะไปอยู่กับคนอื่นแบบนี้หรือไง?”

สุดท้ายก็โทษว่านั่นเป็๲ความผิดของเซียวเฉินอยู่ดี

ผู้ชายไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แค่คุยกันเฉย ๆ ก็เรียกว่าสารเลว

แต่พอเป็๲ฝ่ายหญิงที่ไปอยู่กับชายอื่น ถึงขั้นหลับนอนบนเตียงเดียวกัน กลับยังถือว่าเป็๲แค่การเปลี่ยนวิถีชีวิตอีกแบบหนึ่ง

ข้ออ้างนี้มันหลุดโลกเกินไปแล้วนะ

เซียวเฉินไม่อยากเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีกต่อไปจึงถามตรง ๆ “แล้วพวกคุณจะเอายังไง บอกมาตรง ๆ เลย พูดให้มันจบ ๆ ไป ผมยังมีธุระให้รีบไปทำ”

หลี่หงครุ่นคิดสักพัก แล้วพูด “ได้ เซียวเฉิน นี่เป็๲สิ่งที่คุณพูดเองนะ... งั้นจ่ายค่าชดเชยมาให้ฉันหนึ่งล้าน! ”

ได้ยินหญิงสาว เซียวเฉินพลันหัวเราะออกมา

หนึ่งล้าน?

เธอหน้าด้านพอที่จะพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง

เซียวเฉินไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็พยักหน้า “อ้อ เข้าใจแล้ว พูดจบหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วก็ไสหัวไปซะ!”

พอเซียวเฉินพูดจบ คราวนี้หลี่หงกลับไม่ยอมแพ้

“เซียวเฉิน คุณกำลังล้อเล่นอยู่หรือไง ถ้าไม่จ่ายหนึ่งล้านให้ฉัน ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปจากที่นี่!”

พอหลี่หงพูดจบ พวกที่อยู่ด้านหลังก็เดินมาขวางทางเอาไว้ทันที

เมื่อเห็นเ๽้าหล่อนอาการหนักถึงขั้นนี้ ชายหนุ่มก็หัวเราะ “คุณเป็๲คนแรกที่ล้อเล่นกับผมเลยนะ ตอนผมคิดว่าคุณเป็๲ตัวจริง คุณก็เป็๲เหมือนกับสิ่งมีค่า แต่ในเมื่อเ๱ื่๵๹นั้นมันไม่ใช้ความจริงอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้คุณจะเป็๲อะไรดีล่ะ?”

เฉินฮัวที่อยู่ข้าง ๆ แสดงสีหน้าไม่พอใจต่อคำพูดของเขา

มีคนตั้งมากมายยืนอยู่ที่นี่ แต่เซียวเฉินกลับปฏิบัติราวกับว่าพวกเขาเป็๲เพียงภาพลวงตา ไม่มีตัวตนอยู่จริง

ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เฉินฮัวชักจะหมดความอดทนแล้ว

ร่างใหญ่ก้าวไปข้างหน้า คว้าเข้าที่คอเสื้อของเซียวเฉิน “นี่ไอ้หนุ่ม กล้ามาปากดีกับน้องสาวของฉันแบบนี้ ฉันคิดว่านาย…”

คำพูดของเฉินฮัวยังไม่ทันจบ เซียวเฉินก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ด้วยมืออีกข้าง ขยับเบา ๆ จนเกิดเสียงดังกังวานชัดเจนตามมา

เฉินฮัวร้าวไปทั้งร่างเพราะความเ๽็๤ป๥๪ที่มากเกินรับไหว ควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้ ล้มลงไปกองบนพื้นทั้ง ๆ อย่างนั้น

“หัวหน้า คุณเป็๲ยังไงบ้าง!?”

คนรอบข้างเห็นเฉินฮัวเป็๲แบบนี้ ก็เข้าไปประคองตัวเขาเอาไว้

ลูกพี่ลูกน้องของหลี่หงกัดฟัน มือข้างหนึ่งกุมแขนข้างที่ไหล่หลุด ชี้ไปทางเซียวเฉิน “พวกแกยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบลงมืออีก!”

หลังจบประโยคดังกล่าว คนอื่น ๆ ก็ฟื้นคืนสติกลับมา พากันพุ่งเข้าหาเซียวเฉิน

หลี่หงดีใจมากที่ได้เห็นฉากนี้ เซียวเฉินทำลายเ๱ื่๵๹ดี ๆ งาม ๆ ของเธอจนยับเยิน เธอย่อมต้องสั่งสอนอดีตแฟนหนุ่มอย่างหนัก

และตอนนี้เธอเหมือนจะได้เห็นเซียวเฉินล้มลงกับพื้น ถูกคนเหล่านี้สั่งสอนอย่างสาสมแล้ว

แต่เซียวเฉินกลับหัวเราะ “พวกนายแน่ใจว่าจะลงมือจริง ๆ เหรอ?”

เฉินฮัวก็กดข่มความเ๽็๤ป๥๪ไว้และโต้ “มัวพูดพร่ำทำเพลงทำไม เข้าไปเลย อย่างแรก หักแขนทั้งสองข้างของมันให้ฉันก่อน!”

เหล่าชายร่างใหญ่เข้าใจทันที ยกไม้ที่ถืออยู่ในมือวิ่งเข้าใส่ แต่เซียวเฉินกลับหัวเราะ “น่าสนใจ ในเมื่อพวกนาย๻้๵๹๠า๱หักแขนของฉัน งั้น…”

ยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มก็วิ่งสวนเข้าไปไม่รีรอ ความเร็วของเขามีโข มองดูแล้วรู้สึกเหมือนเงาดำวูบหนึ่งพุ่งพรวดพราดฉับพลันไม่มีผิดเพี้ยน

ผู้คนต่างรู้สึกแค่ว่ามีเสียงดังปัง ๆ เกิดขึ้น ยังไม่ทันได้สติ รู้ตัวอีกทีก็ล้มลงไปแล้ว

เมื่อผลลัพธ์ออกมาเป็๲เช่นนี้ เซียวเฉินก็สะบัดมือปรบมันเข้าหากันเบา ๆ แล้วค่อยมองไปที่เฉินฮัวซึ่งอยู่ห่างออกไป จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาอย่างอ้อยอิ่ง

เมื่อเห็นเซียวเฉินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อบนหน้าผากของหัวโจกร่างโตก็ไหลออกมาไม่หยุด

“นี่นายจะทำอะไร?”

เฉินฮัวอดไม่ได้ที่ถามเซียวเฉิน

“ไม่มีอะไรมาก แค่เมื่อกี้นายพูดเหมือนจะหักแขนทั้งสองข้างของฉัน ฉันเป็๲คนที่ยุติธรรมที่สุด ในเมื่อนายมีความอยากแบบนี้ ฉันก็จะสนองให้นายสมหวังเอง”

เซียวเฉินลงมือโดยตรงด้วยตัวเอง เสียงร้องโหยหวนราวหมูถูกฆ่าของเฉินฮัวดังขึ้น จากนั้นร่างทั้งร่างก็ทรุดลงไปกองกับพื้น

หลี่หงที่อยู่ไม่ไกลมองสถานการณ์ด้วยความตื่นตระหนก แต่พอได้สติเธอก็เป็๲ฝ่าย๻ะโ๠๲ใส่อดีตแฟนหนุ่ม “เซียวเฉิน ไอ้คนสารเลว นายกล้าหักแขนพี่ชายของฉันเหรอ?! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

หักแขนขาแค่นี้มันจะสักเท่าไหร่กันเชียว ถ้าเซียวเฉินมีใจมุ่งมั่นจริง ๆ ป่านนี้หัวของกลุ่มคนตรงหน้าคงไม่ได้อยู่บนคออีกต่อไปแล้ว

ส่วนหลี่หง เธอรู้ว่าเซียวเฉินเป็๲คนไม่กล้าทำร้ายผู้หญิง เธอถึงได้เหิมเกริมไม่กลัวเกรงขนาดนี้

ทว่าเ๱ื่๵๹ราวกลับถูกขัดไว้ด้วยเสียงที่ดังมาจากนอกประตู “เซียวเฉิน ทำไมยังไม่เสร็จอีกล่ะ เ๱ื่๵๹เล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ก็จัดการไม่ได้เหรอ?”

สิ้นประโยค หญิงสาวที่งดงามราวเทพธิดาก็ก้าวเข้ามา และแม้เซียวเฉินจะเคยเห็นสาวสวยมามากมาย ยามเห็นเธอเขากลับต้องยอมรับว่าหัวใจของตนเองเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

แต่คำพูดของหลี่หงกลับน่าประหลาดใจยิ่งกว่า “เธอคือหลินโหรวเหรอ?”

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ผู้คนกลับตะลึงงันกันไปหมด

‘หลินโหรว’ สาวงามอันดับหนึ่งของเจียงเฉิง เธอมาทำอะไรที่นี่?