ส่วนเธอน่ะเหรอ...โลกแม่งอัปยศ มอบสิ่งตรงกันข้ามอีเหมยให้ทุกอย่าง
เรียนไม่เก่ง กีฬาไม่เล่น ดนตรีไม่เป็ หน้าตาก็แค่ไปวัดไปวา เคยได้ยินคนหยอกว่าอีตาไม่มีเหล่าเต๊ง ก็ทำได้แค่ด่าพ่องมัน
มิหนำซ้ำเตี่ยกับม้ายังไม่สนใจไยดี เอาแต่ด่าเธอ ชอบไปเปรียบเทียบกับอีเหมยั้แ่เด็ก จนที่สุดเธอเลยคิดว่าเมื่อชีวิตไม่ได้ดีก็ให้มันแย่ลงสุดทาง แต่ใจมันก็กล้าก๋ากั่นแค่เพียงทำตัวสก๊อย ไม่กล้าขนาดไปมั่วสุมกลุ่มขี้ยาอย่างที่เตี่ยบ่นและชอบปรามาสเอาไว้
หึ! เธอจะเป็สก๊อยแบบนี้แหละ
ไม่ได้คำชม ก็ประชดรอรับคำด่ากระบุงโกยเอามาไว้เอง
หมวยคิดว่าขืนอยู่นานกว่านี้ ต้องโดนอีกหลายชุด เลยรีบเอาเงินค่าแผงไข่จากเฮียเล้งไปวางบนโต๊ะกลางกรุกระจก แต่อีเหมยตาไว เห็นผ้าก๊อซที่ปิดแผลตรงแขน
“นั่นไง เตี่ย อีหมวยมันต้องเอาไอ้แก่ของเตี่ยไปล้มตอนแว้นกับพวกไอ้แทนปากซอยแน่ ๆ เลย ดูแขนมันสิ ถลอกปอกเปิกไปหมด”
ม้าวางมือจากบัญชี ลุกมาหาด้วยความเป็ห่วง “ไหนให้ม้าดูซิ”
“ไม่เป็ไรม้า”
“ดีนะ หน้าแกไม่แหกกลับมา” อีเหมยยังคงเสี้ยม
หมวยได้แต่ถอนใจ ไม่อยากฟังคำด่า ไม่อยากได้ยินคำส่อเสียด และไม่อยากทนคำเปรียบเทียบ จึงตอบเสียงสะบัดใส่
“แล้วแต่ทุกคนจะคิดละกัน”
////////////////////////////////////////////
เมื่อไหร่หมวยจะได้แยกห้องนอนกับอีเหมยสักที!
หลังอาบน้ำ เปลี่ยนมาสวมชุดนอนลายหมีน้อยสีชมพู เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียงหันหน้าเข้าผนัง เพราะลำไยอีเหมยที่นั่งยิ้มอ่อนตอนไถมือถือ เอาเวลาไปฝันหวานถึงว่าที่สามีจะดีกว่า
‘ตกลงให้เรียกเฮียอะไรดีอ่ะ’
‘เฮียไข่’
เขาบอกชื่อเธอ ระหว่างที่ทำแผลอยู่ ซึ่งก็รู้แต่แรกอยู่แล้ว แต่ก็ต้องทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ แกล้งร้องว้ายทำหน้าน่ารักเข้าใส่ ‘ทำไมชื่อน่ารักจังเลยอ่ะ ว่าแต่ไข่เฮียหอมสมกะคำโฆษณาหน้าโกดังมั้ยอ่ะ’
‘ทะลึ่งนะเรา’
แต่เธอยังไม่ยอมหยุด ‘ก็คนมันอยากรู้จริง ๆ นี่นา ไข่มันมีกลิ่นหอมด้วยเหรอ’
เขาไม่ยักกะตอบ แต่ย้อนถามกลับ ‘แล้วน้องชื่ออะไร’
เธอจ้องตาเขา หวังว่าบอกชื่อเล่นไปแล้ว เขาจะพอนึกออกราง ๆ ‘ชื่อหมวย’
‘จะว่าไป หน้ามันก็ฟ้องยี่ห้อนะเรา’
แต่อีเหมยมันคือมารตัวจริง ผจญมาขัดขวางจากอีกเตียง ชะโงกหน้ามามอง “หัวเราะอะไรคิกคักคนเดียว”
“ยุ่ง”
“ไม่อยากยุ่งหรอก แต่ไม่อยากมีน้องเป็ผีบ้า แค่เป็หมาบ้าอย่างเดียว ฉันก็เหนื่อยจะเป็พี่แกละ”
เธอเลยค้อนใส่พี่สาวชุดใหญ่ “เชิญเล่นมือถือของแกไปเลยย่ะ”
con>>>
3K
